CZĘŚĆ 4
Był nim jej młodszy brat, Daniel.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
Angela zauważyła nazwisko na ekranie i zakryła twarz dłonią.
— Nie jedź do niej — powiedziała.
— Właśnie dlatego pojadę.
— Griffin, proszę.
To było pierwsze słowo tego ranka, które nie brzmiało jak rozkaz ani oskarżenie.
Wolski zebrał dokumenty i schował je do koperty.
— Spotkam się z panią Różycką — powiedział. — Jeśli chcecie, mogę potwierdzić wszystko, co widziałem.
— Chcę — odpowiedziałem.
Selena chwyciła torebkę.
— Ja wychodzę.
— Nie — powiedziałem. — Zostajesz.
Odwróciła się z niedowierzaniem.
— Nie możesz mnie zatrzymać.
— Nie. Ale możesz wyjść i zostawić Angelę samą z konsekwencjami własnych decyzji. A przecież to ty przygotowałaś umowę.
Selena spojrzała na Angelę.
— Powiedz mu, kto zaczął.
Angela podniosła głowę.
— Ty zaczęłaś.
Na jej twarzy pojawił się cień gniewu.
— To ty przyszłaś do mnie z propozycją.
— Przyszłam, bo powiedziałaś, że Griffin chce cię wyrzucić z firmy.
— Bo chciałam, żebyś mi pomogła.
— Pomogłam. A ty próbowałaś użyć jego nazwiska, żeby kupić sobie wyjście.
Te słowa trafiły w coś, czego Angela nie potrafiła już zasłonić. Usiadła i zaczęła płakać bezgłośnie, ściskając w dłoni zmiętą kartkę z moim listem.
Nie czułem satysfakcji.
Czułem zmęczenie.
O dziesiątej trzydzieści spotkałem się z panią Różycką w małej kawiarni przy ulicy Larimer. W jej teczce znajdowały się wyciągi, kopie wiadomości i tabelka, którą przygotowała własnoręcznie, zielonym długopisem.
— Nie chciałam cię ranić — powiedziała.
— Już jestem zraniony. Potrzebuję tylko wiedzieć, ile z tego, co myślałem, było prawdą.
Przesunęła pierwszy dokument.
Sześć miesięcy wcześniej Angela przelała Danielowi czterdzieści tysięcy dolarów z firmowego rachunku. Trzy miesiące później kolejne dwadzieścia pięć. Pieniądze miały posłużyć jako zaliczka na warsztat samochodowy, który Daniel obiecywał uruchomić.
— Daniel stracił je na zakładach — powiedziała Różycka. — Potem pożyczył od ludzi, którym nie powinien był pożyczać. Angela spłacała jego długi. Selena dowiedziała się o przelewach, bo prowadziła dla was rozliczenia kampanii reklamowej.
— Dlaczego Angela nie powiedziała mi od razu?
Pani Różycka spojrzała na mnie z żalem.
— Bo Daniel zagroził, że zrobi sobie krzywdę. A potem Angela zaczęła wierzyć, że sama wszystko naprawi.
Przesunęła ostatnią kartkę.
— Tego jednak nie rozumiem. Dwa dni temu Angela przelała z własnego rachunku piętnaście tysięcy na konto fundacji prowadzonej przez żonę Daniela. Nie na jego długi. Na leczenie ich córki.
Spojrzałem na kwotę.
Wtedy przypomniałem sobie, że w środę Angela wyszła z domu wcześniej i wróciła z czerwonymi oczami. Powiedziała, że boli ją głowa. Nie zapytałem drugi raz.
Nie usprawiedliwiało to kradzieży z firmy.
Ale sprawiało, że obraz nie był już prosty.
O dwunastej spotkałem się z Danielem przed szpitalem. Stał przy automacie z kawą, w wyblakłej bluzie i z bandażem na kciuku. Kiedy mnie zobaczył, spuścił wzrok.
— Angela powiedziała, że będziesz chciał mnie zniszczyć — rzucił.
— Nie mam takiej potrzeby. Już wystarczająco dużo zniszczyliście sami.
— Oddam pieniądze.
— Nie masz z czego.
— Sprzedam warsztat.
— Warsztat, którego nie otworzyłeś?
Daniel zacisnął szczękę.
— Bałem się.
— Wszyscy się baliście. Tylko ja nie wiedziałem, że biorę udział w tej historii.
Wyjął z kieszeni złożony rachunek.
— To za leczenie mojej córki. Angela zapłaciła połowę. Drugą połowę miałem zdobyć sam. Kiedy Selena przyszła do mnie, powiedziała, że jeśli pomogę jej przekonać Angelę do sprzedaży, dług zniknie.
— Pomogłeś jej?
— Powiedziałem Angeli, że widziałem cię z inną kobietą. To było kłamstwo.
Zamknąłem oczy.
Tyle miesięcy podejrzliwości. Tyle rozmów, które kończyły się awanturą. Jedno zdanie obcego człowieka, wypowiedziane za pieniądze.
— Dlaczego mi to teraz mówisz?
Daniel spojrzał na szpitalne drzwi.
— Bo córka zapytała rano, dlaczego mama płacze. Nie chcę, żeby dorastała w rodzinie, w której wszyscy kłamią, żeby ratować własną skórę.
Pojechałem do banku z Różycką. Zablokowaliśmy przelew, odwołaliśmy dostęp Seleny i przywróciliśmy podwójne zatwierdzanie każdej transakcji. Nie wzywałem policji. Nie dlatego, że wszystko było w porządku, lecz dlatego, że chciałem najpierw odzyskać kontrolę nad firmą i dowiedzieć się, co właściwie chcę zrobić ze swoim życiem.
O siedemnastej wróciłem do hotelu. Angela siedziała na krześle przy biurku. W dłoni obracała moją obrączkę.
— Znalazłam ją w łazience — powiedziała.
— Zdjąłem ją po południu.
— Dlaczego mi jej nie zostawiłeś?
— Bo nie jest już obietnicą. Jest dowodem tego, ile razy wybierałem nas sam.
Angela podniosła wzrok.
— Chcesz rozwodu?
— Chcę, żebyś podpisała zgodę na niezależny audyt i oddała dostęp do firmy. Potem porozmawiamy o rozwodzie.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy dokumenty zaniesiemy tam, gdzie powinny trafić.
Przytaknęła.
— Zrobię to.
— Nie dla mnie. Dla pracowników, dostawców i ludzi, którzy zaufali Cedar & Finch.
— Wiem.
Następnego ranka spotkaliśmy się w magazynie. Pracownicy stali między regałami z paczkami, kiedy Angela podpisała pełnomocnictwo dla Różyckiej i zrezygnowała z samodzielnego dostępu do rachunku. Selena nie przyszła. Pan Wolski przyjął podpisane dokumenty, ale odmówił podania jej ręki.
Daniel sprzedał samochód i zaczął spłacać pierwszą ratę. Fundusz na leczenie jego córki uzupełnili pracownicy firmy, lecz tym razem pieniądze przeszły przez oficjalne konto, z jawnie opisanym celem. Angela podpisała zgodę, że każda pomoc dla rodziny będzie pochodziła z jej prywatnych środków, nigdy z firmy.
To nie naprawiło małżeństwa.
Nie miało go naprawić.
Tydzień później Angela przeprowadziła się do małego mieszkania. Przy odbiorze rzeczy znalazła na dnie szuflady pudełko z resztą naszych ślubnych zaproszeń. Jedno z nich było zagięte dokładnie w miejscu, gdzie drukarnia pomyliła kolor nazwiska.
— Pamiętasz, jak się z tego śmialiśmy? — zapytała.
— Pamiętam.
— Czy cokolwiek z tych sześciu lat było dla ciebie prawdziwe?
Popatrzyłem na jej twarz. Na zmęczone oczy. Na bransoletkę, którą kupiła za pieniądze przeznaczone na cudze leczenie. Na kartkę, którą ściskała całą noc, choć przecież sama doprowadziła do tego, że ją napisałem.
— Było prawdziwe — powiedziałem. — Dlatego tak długo bolało.
Angela zaczęła płakać.
Tym razem jej nie przytuliłem.
Nie z zemsty. Po prostu nie wiedziałem już, czy mój gest nie stanie się kolejnym sposobem, by ominąć odpowiedzialność.
Przy wyjściu zatrzymała się przy stole.
— Co z obrączką?
Położyłem ją na blacie obok podpisanych dokumentów.
— Zabierz ją.
— Nie chcesz jej?
— Chcę pamiętać, że ją nosiłem. Nie chcę udawać, że nadal coś obiecuje.
Angela wzięła obrączkę. Wyszła bez słowa, a ja zostałem z teczką audytu, rachunkami i listem, który rozpoczął cały ten koszmar.
Wieczorem pani Różycka przyniosła mi pierwszy raport. Na ostatniej stronie, pod wykazem przelewów, zaznaczyła jedną pozycję czerwonym atramentem: „Środki odzyskane. Odpowiedzialność potwierdzona”.
Podpisałem dokument własnym nazwiskiem, tym razem z krótkim, nerwowym haczykiem przy literze „G”.
A potem schowałem list do segregatora Cedar & Finch, między umową założycielską a pierwszą fakturą.
Nie jako pamiątkę po Angeli.
Jako dowód, że pewnego piątku wyszedłem z domu, ale dopiero później wyszedłem z kłamstwa.
Przegapiłeś początek?
