CZĘŚĆ 4
…Józef trzymał telefon nad stołem, a wiadomość nadal świeciła na ekranie. Litera „M” mogła oznaczać Marka, ale Marek patrzył na nią z takim przerażeniem, jakby sam zobaczył tam wyrok.
— Pokaż całą rozmowę — powiedziałem.
— Nie tutaj — odparł Marek.
— Właśnie tutaj.
Wiktoria wyciągnęła rękę.
— Oddaj mi telefon.
Marek odsunął się od niej.
— To ty kazałaś mu pisać.
Na sali zapadła ciężka cisza.
— Komu? — spytałem.
Marek przełknął ślinę.
— Michałowi.
Imię nie powiedziało mi nic. Lauren natomiast ścisnęła ramię Zosi.
— Michał Radecki — powiedziała. — Twój dawny wspólnik.
Przypomniałem sobie człowieka, który trzy lata wcześniej prowadził negocjacje w sprawie największej inwestycji mojej firmy. Michał był wtedy dyrektorem finansowym. Zniknął tydzień po moim rozwodzie, kiedy Wiktoria przekonała mnie, że Lauren odeszła z innym mężczyzną. Powiedziała, że Michał odkrył nieprawidłowości i uciekł, zanim wszystko wyszło na jaw.
— On sporządził pełnomocnictwo? — zapytałem.
Józef przyjrzał się kopii.
— Podpis sporządził prawnik, ale załącznik przygotowano na komputerze Michała. Mam kopię zapisu księgowego.
Marek zaśmiał się krótko, nerwowo.
— Michał nie działał dla nas. Działał dla banku. Chciał przejąć firmę za bezcen, kiedy fundacja ogłosi niewypłacalność.
Wiktoria odwróciła się do niego.
— Zamknij się.
— Przez trzy lata płaciłaś jego ludziom, żeby ukrywali długi. To on kazał ci odciąć Lauren. To on wymyślił, że jeśli Aleksander znienawidzi żonę, podpisze wszystko bez czytania.
— A ty brałeś pieniądze — syknęła Wiktoria.
— Brałem, bo powiedziałaś, że uratujemy hotel. Nie wiedziałem, że zabierasz je dziecku.
Zosia przytuliła się do Lauren.
— Tato, czy babcia jest zła?
Nie odpowiedziałem od razu. Wiktoria była winna, ale jej twarz nie przypominała twarzy potwora. Przypominała twarz kobiety, która przez lata myliła kontrolę z miłością i gotowa była spalić rodzinę, byle nikt nie odebrał jej władzy.
— Zrobiła coś strasznego — powiedziałem. — I musi ponieść tego skutki.
— Jakie skutki? — zapytała Zosia.
— Te, których nie da się ukryć za tortem.
Wyjąłem telefon i zadzwoniłem do przewodniczącej zarządu, Heleny Wysockiej. Odebrała po pierwszym sygnale.
— Aleksander, jesteśmy już wszyscy w sali konferencyjnej. Celina przesłała nam dokumenty.
— Czy podpis Wiktorii wystarczy, żeby zawiesić jej pełnomocnictwa?
— Wystarczy. Ale jest coś jeszcze. Dziś po południu Michał próbował przelać ostatnią ratę z rachunku fundacji. Bank zablokował transakcję, bo konto należało do Zosi, nie do firmy.
Spojrzałem na córkę.
— Ile zostało?
— Trzysta osiemdziesiąt tysięcy i odsetki. Pieniądze są nietknięte od momentu, kiedy wpłynęły na rachunek powierniczy. Wiktoria nie mogła ich wypłacić bez podpisu opiekuna.
Lauren zachwiała się.
— Myślałam, że wszystko straciliśmy.
— Nie — odpowiedziała Helena. — Straciliśmy tylko tych, którzy próbowali tym zarządzać.
Wiktoria usiadła na krześle. Złoty żyrandol odbijał się w jej pierścionkach, lecz żaden nie wyglądał już jak ozdoba. Jeden z gości, starszy mężczyzna z czerwonym krawatem, odsunął od niej kieliszek, jakby nagle stał się brudny.
— Aleksander — powiedziała. — Jeśli oddasz wszystko Lauren, Michał przejmie część aktywów. Nie rozumiesz, jak działa ten świat.
— Rozumiem aż za dobrze. Przez trzy lata pozwalałem, żebyś działała za mnie.
— Jestem twoją matką.
— Właśnie dlatego bolało bardziej.
Lauren podeszła bliżej. W dłoni trzymała mały, zniszczony notes z pożółkłymi kartkami.
— Mam coś, czego nie pokazałam nikomu.
Otworzyła notes. Na każdej stronie zapisywała daty, kwoty i nazwiska osób, którym próbowała zgłaszać sytuację. Były tam odmowy banku, wiadomości od pełnomocników i adresy trzech mieszkań, z których musiała się wyprowadzać. Na ostatniej stronie widniał dziecięcy rysunek: trzy postacie stojące przy stole. Jedna była przekreślona.
— Zosia narysowała ciebie — powiedziała Lauren. — Nie wiedziała, czy jeszcze o niej pamiętasz.
Nie potrafiłem patrzeć na ten rysunek.
— Pamiętałem codziennie.
— Ale nie szukałeś nas.
To było najcięższe zdanie tego wieczoru, bo nie mogłem go odeprzeć. Przyjąłem opowieść matki, ponieważ była wygodniejsza od prawdy. Wierzyłem, że zostałem porzucony, więc nie musiałem przyznać, że sam porzuciłem córkę, ufając niewłaściwej osobie.
— Masz rację — powiedziałem. — Nie naprawię tego przeprosinami.
Lauren odwróciła wzrok.
— Nie chcę twoich przeprosin. Chcę, żeby Zosia nigdy więcej nie musiała wybierać między chlebem a czynszem.
— Tak będzie.
— I żadnego funduszu kontrolowanego przez twoją rodzinę.
— Zgoda.
— Pieniądze mają trafić pod nadzór niezależnej opiekunki, a ja chcę mieć dostęp do każdego wyciągu.
— Zgoda.
Wiktoria gwałtownie wstała.
— Oddasz jej wszystko? Po tym, co zrobiła z twoim małżeństwem? Po tym, jak cię okłamała?
Lauren spojrzała na nią spokojnie.
— To pani okłamała go za mnie.
Celina podała mi protokół uchwały zarządu. Podpisałem go przy stole, na którym godzinę wcześniej krojono tort. Dokument odbierał Wiktorii pełnomocnictwa, zamrażał majątek fundacji i przekazywał kontrolę nad rachunkiem Zosi niezależnemu zarządcy. Hotel, kupiony za pieniądze dziecka, miał zostać sprzedany, a cała kwota wrócić na konto funduszu.
Marek podpisał oświadczenie, że przekaże wszystkie księgi i zrezygnuje z zarządzania spółką. Nie zrobił tego z odwagi. Zrobił to, bo bez dostępu do pieniędzy Michał przestał odbierać jego telefony.
— A Michał? — spytałem.
Helena odpowiedziała bez wahania.
— Jego umowy zostały unieważnione. Stracił udziały, które próbował zdobyć przez podstawione spółki. Ludzie, dla których pracował, zabrali mu nawet biuro.
Nie czułem satysfakcji. Czułem zmęczenie.
Wiktoria została sama przy stole z niedojedzonym tortem. Przez chwilę patrzyła na Zosię.
— Mogę ją przytulić? — zapytała.
Lauren napięła ramiona.
— Nie musi pani.
Zosia spojrzała na mnie.
— Tato?
To nie było pytanie o zgodę. To była prośba, żebym nie decydował za nią.
Kucnąłem przy niej.
— Ty wybierasz.
Dziewczynka długo patrzyła na babcię. Potem podeszła do Wiktorii, ale nie dała się objąć. Położyła na stole małą bułkę z torby.
— Tego nie wyrzuca się jedzenia — powiedziała. — Ani ludzi.
Wiktoria zakryła twarz dłońmi.
Zosia wróciła do Lauren, a ja zostałem przy stole, przy którym zaczęło się całe kłamstwo. Kelnerzy zdejmowali kwiaty, goście wychodzili bez pożegnań, a pod złotym żyrandolem pozostała tylko jedna nietknięta świeca na torcie.
Następnego ranka kupiliśmy Zosi pełne śniadanie, lecz ona schowała jedną bułkę do kieszeni.
— Na później — wyjaśniła.
Nie odebrałem jej tego.
Wziąłem serwetkę i zapisałem na niej numer rachunku, do którego odtąd miała dostęp. Podałem ją Lauren, nie sekretarce, nie prawnikowi i nie matce.
Lauren przeczytała numer, a potem złożyła serwetkę na pół.
— To dopiero początek — powiedziała.
— Wiem.
Zosia usiadła między nami i zaczęła oddzielać okruszki od skórki, jak robiła przy kontenerze. Kiedy zobaczyła, że patrzę, przesunęła największy kawałek w moją stronę.
— Ten jest dla ciebie, tato.
Wziąłem go, choć gardło miałem ściśnięte.
Za szybą hotelowej kuchni pracownicy wynosili do pojemnika tace z nietkniętymi deserami. Józef zatrzymał ich i wskazał na pobliskie schronisko, do którego miały trafić wszystkie nadwyżki. Celina zapisała adres na kartonie. Lauren trzymała Zosię za rękę.
A moja córka, zamiast grzebać w śmieciach, postawiła bułkę na środku stołu i powiedziała:
— Podzielmy ją sprawiedliwie.
Przegapiłeś początek?
