W noc poślubną oddałam teściowej nasze łóżko, a o świcie zobaczyłam coś, przez co Julian nagle zbladł

Kiedy uniosłam kołdrę, zobaczyłam na białym prześcieradle brunatnoczerwoną plamę, a Julian obok Victorii zacisnął palce tak mocno, że pobielały mu knykcie.

Stałam w progu sypialni o szóstej czterdzieści rano, wciąż w sukni ślubnej, której dół był sztywny od zaschniętego błota. Na komodzie leżały moje perłowe kolczyki, jeden odpięty i pęknięty. Victoria podciągnęła kołdrę aż pod brodę.

— Nie patrz tak, Eleno — powiedziała. — Nic się nie stało.

— To moje łóżko.

Julian otworzył oczy. Udawał sen, ale jego oddech rwał się nierówno.

— Mamo, wstań — wymamrotał.

Victoria uśmiechnęła się do niego, jakby był małym chłopcem, którego trzeba uspokoić.

— Przecież źle się czuję. Twoja żona może spać gdzie indziej.

Słowo „żona” zabrzmiało w jej ustach jak obelga. Poczułam, jak pod makijażem płoną mi policzki.

Poprzedniego wieczoru wszyscy powtarzali, że Victoria wypiła za dużo. O dwudziestej trzeciej trzydzieści weselni goście tłoczyli się w holu pensjonatu, gdy weszła na schody z poduszką pod pachą.

— Nie dam rady zejść na dół — oznajmiła, choć mówiła wyraźnie. — Potrzebuję tylko waszego pokoju.

— Mamo, mamy świeżo po ślubie — przypomniał Julian.

Victoria spojrzała na niego bez cienia pijackiego zamętu.

— W takim razie udowodnij, że jesteś dobrym synem.

Julian opuścił wzrok.

To wystarczyło. Nie chciałam, żeby moja noc poślubna stała się tematem rozmów całej rodziny, więc zabrałam poduszkę i zeszłam na kanapę w oranżerii. Pachniało tam mokrymi różami i środkiem do polerowania drewna. Przez szybę widziałam, jak Victoria patrzy za mną.

Nie wyglądała na pijaną.

Wyglądała jak ktoś, kto właśnie odzyskał coś, co uważał za swoją własność.

Teraz, o świcie, stałam przy łóżku i patrzyłam na plamę. Nie była świeża, ale w samym środku wciąż błyszczała wilgoć. Pochyliłam się. Poczułam metaliczny zapach, a pod nim ostrą woń środka dezynfekcyjnego.

— To nie jest wino — powiedziałam.

Julian gwałtownie usiadł.

— Elena, posłuchaj mnie.

— Najpierw wyjaśnij, dlaczego leżysz z nią pod moją kołdrą.

Victoria wysunęła rękę spod materiału. Na jej dłoni widniał świeży, cienki opatrunek.

— Skaleczyłam się w łazience — rzuciła.

— Dlaczego pachniesz szpitalem?

Jej twarz stężała.

Wtedy na korytarzu rozległy się kroki. Ktoś zatrzymał się pod drzwiami. Julian spojrzał w tamtą stronę, a strach na jego twarzy był tak wyraźny, że poczułam zimno pod żebrami.

Klamka zaczęła się powoli opuszczać, a Victoria wyciągnęła spod poduszki czarną teczkę i powiedziała…

CZĘŚĆ 2

…

— Nie pozwól jej tego otworzyć.

Drzwi uchyliły się i do pokoju wszedł starszy mężczyzna w granatowym płaszczu. Rozpoznałam go. Antoni Rudzki, notariusz rodziny, podpisywał wczoraj nasz akt małżeństwa. W ręku trzymał skórzaną walizkę, z której wystawała mosiężna pieczęć.

— Pani Eleno — powiedział — musimy porozmawiać przed dziewiątą.

Victoria poderwała się z łóżka. Opatrunek na jej dłoni odkleił się i zobaczyłam pod nim dwa równe, płytkie nacięcia. Nie wyglądały jak przypadkowe skaleczenie.

— Antoni, to nie jest odpowiednia chwila — syknęła.

— Właśnie dlatego przyjechałem tak wcześnie.

Julian stanął między nami.

— Panie Rudzki, proszę wrócić po śniadaniu.

— Nie mogę. Dokument zaczyna obowiązywać o północy.

Serce uderzyło mi mocniej.

— Jaki dokument?

Julian zamknął oczy. Victoria chwyciła go za rękaw.

— Powiedz jej, że nic nie ma.

— Mamo, przestań.

Na korytarzu ktoś upuścił tacę. Metaliczny trzask przeszedł po pensjonacie, a ja drgnęłam jak po uderzeniu. Antoni postawił walizkę na krześle.

— Wczoraj o siedemnastej czterdzieści siedem pański zmarły ojciec został wpisany do księgi wieczystej jako właściciel dodatkowej części majątku. Warunek przekazania jest prosty: Julian ma pozostać w małżeństwie z kobietą wybraną bez nacisku rodziny i wspólnie z nią podpisać przejęcie zarządu.

Poczułam, jak kolana miękną.

— Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział?

Julian odpowiedział po chwili:

— Chciałem ci powiedzieć po weselu.

— Po weselu, czyli po tym, jak oddałeś mi kanapę, a swojej matce nasze łóżko?

Victoria prychnęła.

— Nie rozumiesz, w co się wpakowałaś. Julian nie może zarządzać firmą bez mojego podpisu.

— A ja mogę?

Antoni spojrzał na mnie poważnie.

— Jeśli małżeństwo zostanie uznane za dobrowolne i nie zostanie podważone przed północą, tak.

Nagle nocne szczegóły połączyły się w jeden obraz: Victoria udająca pijaną, Julian spuszczający wzrok, plama na pościeli i świeży opatrunek.

— Chciałaś, żebym pomyślała, że coś między wami zaszło — powiedziałam.

— Nie bądź śmieszna — odparła.

— Więc co to za krew?

W drzwiach pojawiła się Marta, gospodyni pensjonatu. Trzymała srebrną tacę, ale palce drżały jej tak mocno, że filiżanki stukały o siebie.

— Pani Eleno… — zaczęła.

Victoria rzuciła jej spojrzenie, od którego kobieta zamarła.

— Marta, idź do kuchni.

Marta nie ruszyła się.

— Widziałam, co pani zrobiła wczoraj w spiżarni.

Julian odwrócił głowę.

— Co widziałaś?

Kobieta położyła tacę na stole i wyjęła z kieszeni mały papierowy pakiecik.

— To znalazłam pod zlewem. A resztę zostawiłam w miejscu, gdzie nikt poza panią Victorią nie miał dostępu…

CZĘŚĆ 3

…

Marta rozwinęła papier na stole. W środku znajdowała się mała szklana fiolka bez etykiety i zgnieciony rachunek z apteki, wystawiony na nazwisko Victorii.

Julian pobladł.

— Co to jest?

— Środek nasenny — powiedział Antoni. — Jeśli fiolka pochodzi z tej apteki, farmaceuta będzie pamiętał, komu ją wydał.

Victoria rzuciła się do stołu, ale Marta cofnęła rękę.

— Nie dotykaj tego.

— Ty niewdzięczna kobieto! — syknęła Victoria. — Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam?

Marta zacisnęła usta.

— Zapłaciła mi pani, żebym podała Julianowi kieliszek po północy. Nie wiedziałam, po co. Potem zobaczyłam, jak rozbija pani kieliszek w łazience i nacina dłoń.

Julian spojrzał na matkę.

— Odurzyłaś mnie?

— Chciałam cię uspokoić.

— A krew?

— Miała sprawić, żeby Elena uwierzyła, że ją zdradziłeś.

W pokoju zapadła ciężka chwila, lecz nie nazwałam jej ciszą. Słyszałam każdy ruch zegara nad drzwiami i własny puls w skroniach.

— Chciałaś zniszczyć nasze małżeństwo przed północą — powiedziałam.

Victoria uniosła brodę.

— Chciałam ochronić rodzinę. Twój ojciec zostawił firmę chłopakowi, który nie potrafi odmówić pierwszej kobiecie, która spojrzy na niego łagodnie.

— Nie chodziło ci o mnie — odparł Julian.

— Chodziło o to, żebyś nie oddał wszystkiego obcej osobie.

Antoni wyjął z walizki zapieczętowaną kopertę.

— Nie obcej. Wybranej przez pana ojca po sprawdzeniu całej umowy. Pani Elena miała zostać współzarządzającą, ponieważ jako jedyna odmówiła podpisania przedślubnej intercyzy przygotowanej przez panią Victorię.

Spojrzałam na Juliana.

— Wiedziałeś o intercyzie?

— Wiedziałem, że matka próbowała ją przygotować. Nie wiedziałem, że ojciec zostawił drugi dokument.

— A mimo to pozwoliłeś mi wejść w to małżeństwo bez ostrzeżenia.

Jego twarz skurczyła się z bólu.

— Bałem się, że odejdziesz.

— Więc twoja matka uznała, że łatwiej będzie mnie upokorzyć.

Victoria nagle wyjęła z kieszeni telefon. Ekran rozświetlił jej twarz.

— Jeszcze nie podpisałaś żadnego przejęcia — powiedziała. — A ja mam dowód, że Julian nie był w stanie wyrazić zgody na ślub. Świadkowie widzieli, jak ledwo stał po przyjęciu.

Antoni wyciągnął rękę.

— Proszę oddać telefon.

— Nie będziecie mnie szantażować.

Wtedy telefon Victorii zadzwonił. Spojrzała na wyświetlacz i nagle straciła pewność siebie.

— Kto dzwoni? — zapytał Julian.

Victoria nie odpowiedziała. Odebrała, a po trzech sekundach wyszeptała:

— Nie. Tego dokumentu nie miałaś znaleźć.

Spojrzała na mnie, jakby właśnie zobaczyła kogoś, kto nie powinien żyć. Z drugiej strony odezwał się kobiecy głos, który usłyszeliśmy wszyscy:

— Eleno, jeśli jesteś przy Victorii, nie podpisuj niczego. Jej pierwsza umowa już straciła ważność, ale jest jeszcze coś, czego twój mąż nie wie…