CZĘŚĆ 4
— Co zostawił? — zapytałam.
Marta nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na Álvara, potem na Sergia.
— Dziennik księgowy. Daniel prowadził go przez ostatni rok życia.
Sergio cofnął się o krok.
To był pierwszy raz, kiedy zobaczyłam na jego twarzy coś innego niż pogardę. Nie strach o siebie. Strach przed tym, co mogło zostać zapisane.
— Nie macie żadnego dziennika — powiedział.
Marta wyjęła telefon.
— Mamy jego skan. Oryginał jest w skrytce bankowej, do której dostęp otrzymałam dziś rano.
— To niemożliwe.
— Daniel przekazał go Álvarowi na trzy dni przed śmiercią.
Álvaro spróbował unieść rękę. Nie zdołał. Palce opadły na prześcieradło.
Podeszłam do niego.
— Chciał mi pan powiedzieć o Diego?
Mrugnął raz.
— Dlaczego pan czekał?
Tym razem jego powieki drżały dłużej. Marta podsunęła mu kartkę, ale Álvaro pokręcił głową. Zebrał siły i wymówił słowa, każde z wysiłkiem.
— Wstyd.
W pokoju zrobiło się cicho.
— Wstydził się, że pozwolił, by Daniel odszedł — wyjaśniła Marta. — Przez lata wybierał firmę, pieniądze i kontrolę. Daniel mu tego nie wybaczył. Kiedy zginął, Álvaro szukał pani, ale bał się, że uzna go pani za człowieka, który pojawia się dopiero wtedy, gdy dziecko ma coś odziedziczyć.
— I dlatego zatrudnił mnie jako opiekunkę? — zapytałam.
— Nie wiedział, jak inaczej panią spotkać. Miał zamiar powiedzieć prawdę po podpisaniu nowych dokumentów. Sergio dowiedział się o planie i zaczął działać.
Sergio uderzył dłonią w komodę.
— Wszyscy udajecie, że jestem potworem, ale to ja utrzymywałem tę firmę! Álvaro po śmierci Daniela przestał podejmować decyzje. Ja spłacałem kredyty, negocjowałem umowy, ratowałem ludzi przed zwolnieniami.
— Kradłeś — powiedział Álvaro.
— Brałem to, co mi się należało!
Lidia stanęła między nim a łóżkiem.
— Zabrałeś pieniądze przeznaczone na operację mojego syna.
— Miałem je zwrócić.
— Kiedy?
Sergio otworzył usta, lecz tym razem odpowiedź nie przyszła. Nie dlatego, że nie miał słów. Po prostu jego własne wyjaśnienie nie wytrzymało ciężaru pytania.
Marta wskazała na dokumenty.
— Przekazałam kopie bankowi i zarządowi spółki. Nie dlatego, że chcę zemsty. Dlatego, że firma ma zostać odłączona od prywatnych rachunków Sergia, zanim znikną kolejne pieniądze.
— Nie możecie mnie wyrzucić z własnej firmy.
— To nie jest pańska firma — odparł Anton Beltrán. — Nigdy nie była.
Później wszystko wydarzyło się szybko. Ledesma podpisał oświadczenie, że podawał Álvarowi substancję na polecenie Sergia. Zrobił to nie z odwagi, lecz dlatego, że Marta pokazała mu dokumentację przelewów. Mimo to jego zeznanie uratowało Álvara przed kolejną dawką.
Sergio nie został zabrany z domu w kajdankach. Nie było potrzeby urządzać przedstawienia. Zarząd firmy odebrał mu pełnomocnictwa, bank zamroził rachunki, a jego własny wspólnik odmówił podpisania gwarancji za długi, które Sergio zaciągnął potajemnie.
Stracił dokładnie to, po co próbował zabić stryja: możliwość decydowania o cudzych pieniądzach.
Wieczorem Álvaro został przewieziony do kliniki. Leżałam obok niego w małym pokoju, trzymając Matea na kolanach. Chłopiec bawił się plastikowym gryzakiem, a jego miękkie uderzenia o poręcz łóżka mieszały się z cichym szumem aparatury.
Álvaro był przytomny, choć wciąż bardzo słaby.
— Nie musisz mi wybaczać — powiedział.
— Nie wiem jeszcze, czy potrafię.
— To uczciwe.
Spojrzałam na jego twarz. Miał pięćdziesiąt osiem lat, lecz tej nocy wyglądał jak człowiek, który postarzał się o całe życie.
— Chcę wiedzieć wszystko o Danielu.
— Mam jego listy.
— Wszystkie?
— Każdy, którego nie spaliłem.
Podał mi wzrokiem szufladę nocnego stolika. Wyjęłam z niej cienki notes owinięty płótnem. Na pierwszej stronie Daniel napisał: „Jeśli kiedyś przeczyta to mój syn, niech wie, że nigdy nie był powodem mojego odejścia”.
Nie potrafiłam powstrzymać łez.
Álvaro patrzył na Matea.
— Czy mogę go dotknąć?
Przysunęłam krzesło do łóżka. Ułożyłam dłoń chłopca na jego palcach. Álvaro zacisnął je słabo, ale pewnie.
— Ma ręce Daniela — powiedział.
— Ma też moje.
— I własne życie. Tego nie odbierze mu żaden dokument.
Następnego ranka pojechałam z Martą do banku po oryginał dziennika. W środku znajdowały się zapisy przelewów, nazwy spółek i jedna krótka notatka dotycząca Sergia. Daniel odkrył, że bratanek wyprowadzał pieniądze z firmy, ale nie zdążył przedstawić dowodów. Przez jego śmierć cała sprawa mogła zostać zamieciona pod dywan.
Marta zapytała mnie, czy chcę wejść do zarządu funduszu Mateo.
— Nie znam się na firmach.
— Zna się pani na tym, kiedy ktoś próbuje odebrać bezbronnemu człowiekowi głos. To czasem ważniejsze.
Przyjęłam, ale postawiłam warunek.
— Fundusz ma finansować leczenie dzieci pracowników, nie tylko zabezpieczać mojego syna.
Álvaro zgodził się bez wahania. Lidia otrzymała pieniądze na operację syna, tym razem z rachunku kontrolowanego przez niezależną fundację. Doktor Ledesma stracił prawo wykonywania zawodu, a potem musiał odpowiedzieć za swoje decyzje przed właściwymi organami. Nie zamierzałam go ratować przed konsekwencjami, lecz nie cieszyłam się z jego upadku.
Sergio próbował jeszcze raz ze mną porozmawiać. Spotkałam go w holu kancelarii, gdzie pachniało kawą i mokrym papierem.
— Clara, nie rozumiesz, jak to działało — powiedział. — Gdybym nie przejął kontroli, wszyscy straciliby pracę.
— Daniel też był częścią tej firmy?
— Daniel był słaby.
— Nie. Był jedynym człowiekiem, który zapisał, co robiłeś.
Jego twarz stwardniała.
— Twój syn nie dostanie niczego, jeśli będziesz przeciwko mnie.
— Mój syn nie potrzebuje twojej zgody.
Marta stanęła obok mnie i położyła na stole kopię pierwszej strony dziennika.
Sergio spojrzał na podpis Daniela. Potem na pieczęć banku.
Nie powiedział już nic. Odwrócił się i odszedł, a jego kroki odbijały się od marmurowej posadzki jak od pustej sali.
Kilka dni później Álvaro poprosił, żebym przyniosła notes do kliniki. Mateusz spał w nosidełku, a ja usiadłam przy łóżku i czytałam mu list Daniela na głos. Nie wszystkie fragmenty. Tylko te, w których pisał o morzu, o tanich pomarańczach kupowanych na dworcu i o tym, że pewnego dnia chce pokazać synowi miejsce, gdzie nauczył się pływać.
Álvaro słuchał z zamkniętymi oczami.
Kiedy skończyłam, powiedział:
— Zabierz go tam.
— Do miejsca, którego nie znam?
— Poznasz je z listu. Daniel zostawił mapę.
— A pan?
— Ja mam jeszcze kilka rzeczy do naprawienia.
Położyłam notes na jego piersi.
— Niech pan zacznie od powiedzenia mu prawdy, kiedy będzie wystarczająco duży.
— Powiem.
— Nawet jeśli będzie zły?
— Zwłaszcza wtedy.
Miesiąc później Mateo postawił pierwszy samodzielny krok w gabinecie fundacji. Álvaro siedział przy biurku z laską opartą o kolano, a ja trzymałam przed nim dokumenty dotyczące pierwszej operacji opłaconej z funduszu.
Mateo podszedł do metalowej kasety, w której przechowywano listy Daniela, i położył na niej swoją małą dłoń.
Álvaro uśmiechnął się przez łzy.
— To miejsce należało do jego ojca — powiedział.
— Nie — odpowiedziałam, zamykając kasetę. — To miejsce dopiero nauczy się należeć do niego.
Na wieczku leżał notes Daniela, a obok niego kartka z pierwszym podpisem Mateo, nakreślonym krzywo pod moją ręką.
Álvaro dotknął tego podpisu i wyszeptał:
— Witaj w rodzinie, której prawie nie zdążyłeś poznać.
Przegapiłeś początek?
