Poszłam na aukcję, by ratować brata, lecz gdy padła niewiarygodna kwota, tajemniczy mężczyzna nagle pobladł

W chwili, gdy nieznajomy wypowiedział moje pełne imię, zrozumiałam, że pieniądze z tej aukcji mogą kosztować mnie znacznie więcej niż godność.

— Maria Santos — powtórzył mężczyzna stojący w prywatnym pokoju hotelu Grand View.

Miał spokojny głos, ale w jego twarzy nie było nic spokojnego. Na lewym nadgarstku nosił zegarek z pękniętym szafirowym szkiełkiem. Patrzył na mnie tak, jak patrzy się na kogoś powracającego z grobu.

— Skąd pan zna moje nazwisko? — zapytałam.

Catherine Wells, organizatorka aukcji, zacisnęła palce na moim łokciu.

— Panie Blackwood, umowa czeka do podpisu.

— Wyjdź, Catherine — powiedział.

— To nie jest pański dom.

— Wiem. Dlatego jeszcze proszę.

Kobieta posłała mi ostrzegawcze spojrzenie, po czym wyszła. Drzwi zamknęły się z miękkim kliknięciem, które zabrzmiało jak zamek w celi.

Sebastian Blackwood był człowiekiem, o którym Patricia wspominała półgłosem. Nie podała mi wtedy nazwiska, tylko powiedziała, że niektórzy bogaci ludzie mają firmy, a inni mają ludzi, którzy prowadzą ich firmy. Sebastian należał podobno do tej drugiej grupy.

— Nie znam pana — powiedziałam.

— To prawda.

— A jednak kupił pan wieczór ze mną za pół miliona dolarów.

— Nie kupiłem ciebie.

Roześmiałam się krótko, bez cienia humoru.

— Właśnie tak działa aukcja.

— Kupiłem czas, w którym będziesz pod moją ochroną.

Poczułam, jak zimny pot spływa mi po plecach. W kieszeni sukienki miałam telefon z wiadomością ze szpitala. Diego nie mógł czekać dłużej. Chirurg zarezerwował termin na piątek, ale tylko jeśli do środy rano wpłacę dwieście tysięcy dolarów.

— Nie potrzebuję ochrony — powiedziałam.

— Potrzebujesz operacji dla brata.

Powietrze zniknęło z pokoju.

— Kto panu o nim powiedział?

Sebastian nie odpowiedział od razu. Zamiast tego spojrzał na moją torebkę. Przy rączce wisiała mała mosiężna zawieszka w kształcie klucza. Dostałam ją od matki jako dziecko. Twierdziła, że należała do mojego ojca, choć nigdy nie chciała o nim mówić.

— Twoja matka wciąż żyje? — zapytał.

— Nie od sześciu lat.

Jego szczęka napięła się.

— A twój ojciec?

— Nie znam nawet jego nazwiska.

Wtedy pierwszy raz zobaczyłam w jego oczach coś, czego się nie spodziewałam. Nie pożądanie. Nie litość. Strach.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Catherine wróciła z mężczyzną w grafitowym garniturze. Miał bliznę przecinającą brodę i uśmiechał się, jakby pół miliona dolarów było drobnym napiwkiem.

— Panno Santos — powiedział — zanim podpisze pani umowę, musimy sprawdzić jeszcze jeden szczegół.

Sebastian stanął między nami.

— Nie zbliżaj się do niej.

Mężczyzna uniósł ręce.

— Spokojnie. Chcę tylko zobaczyć zawieszkę.

Moje palce zacisnęły się na mosiężnym kluczyku.

— Dlaczego?

Catherine pobladła.

Sebastian spojrzał na nią, potem na mnie.

— Mario, posłuchaj mnie bardzo uważnie. Jeśli ten człowiek wie o kluczu, aukcja nie była przypadkiem.

— Co pan mówi?

— Mówię, że ktoś wystawił cię tutaj, żeby cię odnaleźć.

Mężczyzna w grafitowym garniturze zrobił krok naprzód. Sebastian sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki i wyjął cienką, skórzaną teczkę. Zatrzymał dłoń na jej zapięciu…

CZĘŚĆ 2

…a ja chwyciłam jego nadgarstek, zanim zdążył je otworzyć.

— Nie będę podpisywała niczego, dopóki nikt mi nie powie, co się dzieje.

Mężczyzna z blizną parsknął.

— Panno Santos, za tę kwotę większość ludzi pytałaby tylko, gdzie ma się podpisać.

— Ja nie jestem większością ludzi.

— Właśnie dlatego tu jesteś — odezwał się Sebastian.

Jego słowa uderzyły we mnie mocniej niż krzyk. Puściłam jego rękę, ale nie odsunęłam się.

Catherine zamknęła drzwi i przekręciła klucz.

— Nikt nie wychodzi, dopóki nie wyjaśnimy sprawy — powiedziała.

— Otwórz — zażądał Sebastian.

— Nie mogę.

— Możesz. Po prostu nie chcesz.

Mężczyzna z blizną wyjął telefon i położył go na stole. Na ekranie widniało zdjęcie mojego brata śpiącego na szpitalnym łóżku. Miał podłączoną rurkę do nosa, a na szybie obok niego odbijała się pielęgniarka.

Zrobiło mi się niedobrze.

— Skąd macie to zdjęcie?

— Szpital nie jest tak bezpieczny, jak myślisz — powiedział mężczyzna.

Sebastian odwrócił się do niego z lodowatą twarzą.

— Jeszcze jedno słowo o chłopcu, a wyjdziesz stąd bez zębów.

— Nie groź mi przy świadkach.

— W tym pokoju nie ma świadków. Są tylko ludzie, którzy jeszcze nie zdecydowali, po czyjej stronie stoją.

Serce waliło mi jak młot. Wspomnienie Diego, jego cienkich palców i żółtej opaski szpitalnej, nagle przesłoniło wszystko. Mogłam nienawidzić Sebastiana, bać się Catherine, ale nie mogłam pozwolić, żeby ktoś skrzywdził mojego brata.

— Co ma zawieszka? — zapytałam.

Sebastian otworzył teczkę. W środku znajdowała się stara fotografia kobiety stojącej przed niewielką pracownią krawiecką. Na szyi miała identyczny mosiężny klucz.

To była moja matka.

Przyłożyłam dłoń do ust.

— Skąd pan to ma?

— Od twojego ojca.

— Nie znał pan mojego ojca.

— Znałem go lepiej niż ktokolwiek.

Catherine odsunęła się od stołu.

— Sebastian, nie powinieneś jej tego pokazywać.

— Powinienem był zrobić to piętnaście lat temu.

Mężczyzna z blizną nagle rzucił się do teczki. Sebastian zareagował natychmiast. Uderzył go ramieniem w pierś, a teczka spadła na podłogę. Z jej wnętrza wysunęła się kartka z podpisem, częściowo rozdarta wzdłuż środka.

Zdążyłam zobaczyć tylko dwa słowa: Rafael Santos.

— To nazwisko mojego ojca? — zapytałam.

Sebastian spojrzał na Catherine.

— Powiedz jej.

Kobieta zaczęła płakać, ale łzy nie wzbudziły we mnie współczucia.

— Twój ojciec prowadził księgi dla ludzi, którzy nie chcieli, żeby ich nazwiska pojawiały się w bankach — wyszeptała. — Zanim zniknął, zostawił coś, co mogło ich wszystkich pogrążyć.

— Co zostawił?

— Klucz nie otwiera skrytki. Otwiera miejsce, w którym ukrył dowód.

— A aukcja?

Catherine spojrzała na mężczyznę z blizną.

— Miałaś tu przyjść, bo tylko ty mogłaś wskazać, gdzie jest drugi klucz.

Sebastian nachylił się do mnie.

— Twój ojciec nie porzucił was, Mario. Uciekł, żeby ocalić ciebie i Diego.

Chciałam mu uwierzyć. Tak bardzo, że aż bolało.

Wtedy mój telefon zawibrował. Numer szpitala. Odebrałam.

— Pani Santos? — powiedział obcy męski głos. — Jeśli chce pani zobaczyć brata żywego przed świtem, proszę przyjechać sama pod adres, który za chwilę wyślę…

CZĘŚĆ 3

…a potem połączenie zostało przerwane.

Na ekranie pojawił się adres starego magazynu przy nabrzeżu. Sebastian przeczytał go przez moje ramię i natychmiast pokręcił głową.

— To pułapka.

— Diego jest w szpitalu.

— Był.

Te dwa słowa sprawiły, że nogi odmówiły mi posłuszeństwa.

— Co pan zrobił z moim bratem?

— Nic. Ale ludzie, którzy obserwowali szpital, mogli go przenieść.

— Skąd pan wie?

— Bo przez ostatnie trzy tygodnie obserwowałem tych samych ludzi.

W pokoju zapadła ciężka cisza. Mężczyzna z blizną trzymał dłoń na rozciętej wardze. Catherine siedziała na podłodze, a jej srebrna bransoletka drżała przy każdym ruchu.

— Rafael nie uciekł sam — powiedziała nagle.

Sebastian odwrócił się do niej.

— Milcz.

— Nie. Przez piętnaście lat milczałam, bo bałam się bardziej niż ty. Ale dziewczyna ma prawo wiedzieć.

— Co pani zrobiła? — zapytałam.

Catherine podniosła wzrok.

— Twój ojciec był moim bratem.

Poczułam, jak świat przechyla się pod stopami.

— To niemożliwe.

— Twoja matka używała nazwiska Santos po ślubie. Rafael urodził się jako Wells. Kiedy odkrył, że pieniądze z fundacji charytatywnej są prane przez ludzi z portu, chciał odejść. Sebastian pomagał mu zbierać dowody.

Sebastian zacisnął dłonie.

— Catherine sprzedała go.

— Nie wiedziałam, że zabiją go na serio! — krzyknęła.

Mężczyzna z blizną uśmiechnął się krzywo.

— Twój ojciec żył jeszcze dwa dni.

Podeszłam do niego, zanim zdążyłam pomyśleć. Uderzyłam go otwartą dłonią w twarz. Ból przeszył moje palce, ale nie cofnęłam ręki.

— To ty?

— Byłem kierowcą. Nie wydałem rozkazu.

Sebastian przycisnął go do ściany.

— Gdzie jest drugi klucz?

Mężczyzna spojrzał na moją mosiężną zawieszkę.

— Nie ma drugiego klucza. Rafael rozdzielił go na dwie części. Jedną dał żonie, drugą zostawił u mnie.

Catherine zaczęła szlochać.

— To nie wystarczyło. Potrzebna była jeszcze jego córka. Rafael zapisał miejsce ukrycia w testamencie, ale testament miał sens tylko wtedy, gdy Maria odczytała pierwsze zdanie.

Sebastian spojrzał na mnie.

— Dlatego znałem twoje imię. Rafael pokazał mi twoje zdjęcie i powiedział, że jeśli kiedykolwiek zniknie, mam znaleźć ciebie, zanim znajdą cię oni.

— Dlaczego czekał pan aż do dzisiaj?

— Bo przez lata nie wiedziałem, czy żyjesz. Dziś ktoś wystawił twoje nazwisko na aukcji. Zrozumiałem, że oni cię znaleźli.

Mężczyzna z blizną nagle się roześmiał.

— Za późno. Wasz magazyn już płonie.

Sebastian zesztywniał.

— Jaki magazyn?

— Ten, w którym Rafael ukrył księgi.

Telefon Catherine zadzwonił. Odebrała drżącą ręką, słuchała kilka sekund, po czym upuściła go na podłogę.

— To nie był magazyn przy nabrzeżu — wyszeptała. — Adres prowadzi do domu Marii.

W tej samej chwili na ekranie mojego telefonu pojawiła się wiadomość ze szpitala: „Operacja Diego odwołana. Pacjent zniknął z oddziału”.

Sebastian chwycił kluczyki samochodu.

— Jedziemy po twojego brata.

— A skrytka?

— Jeśli chcą ksiąg, wiedzą, gdzie ich szukać.

Spojrzał na mosiężną zawieszkę.

— Ale nie wiedzą jeszcze, że twój ojciec zostawił coś ważniejszego niż pieniądze…