CZĘŚĆ 4
Kartka z pieczęcią drżała w dłoni Leona, ale jego głos pozostał spokojny.
— Świadek nazywa się doktor Paweł Grunwald. Przez dwa lata wystawiał zaświadczenia, że Sienna jest niestabilna emocjonalnie.
Spojrzałam na Jada.
— Nigdy nie widziałam tego człowieka.
— Wiem — odpowiedział Leon.
Jad oparł się o metalowy stół. Na jego mankiecie zaschło wino, ciemne jak rdza.
— Moja matka nie mogła tego zrobić bez twojej zgody — powiedziałam.
— Nie wyraziłem zgody.
— Ale podpisałeś dokument, w którym nazwano mnie chorą.
— Podpisałem go, żeby opóźnić jej działania.
Marta ścisnęła teczkę.
— Nieprawda. Podpisałeś go, bo chciałeś mieć możliwość unieważnienia ślubu, gdyby Sienna zażądała rozwodu przed twoimi urodzinami.
Jad spojrzał na nią z gniewem.
— Powiedziałem, że ją ochronię.
— Powiedziałeś wiele rzeczy. W księgach rachunkowych zapisałeś jednak coś innego.
Marta wyjęła cienki notes w granatowej okładce. Brzegi miał starte, jakby ktoś przez lata ściskał go w dłoniach.
— To kopia przelewów. Co miesiąc pańska matka płaciła doktorowi Grunwaldowi za kolejne zaświadczenie. Pieniądze pochodziły z konta Jada.
Jad patrzył na notes, jakby widział go po raz pierwszy.
— Moje konto było przez nią kontrolowane.
— A twoje hasło znała tylko ona? — zapytałam.
Milczał.
To milczenie nie było przyznaniem się do winy. Było gorsze. Było dowodem, że przez dwa lata wygodniej mu było nie wiedzieć.
Leon otworzył drzwi prowadzące na zaplecze.
— Musimy wyjść. Jeśli matka Jada ma zamiar użyć tego wniosku, za godzinę będzie próbowała zabrać Siennie dokumenty, stypendium i miejsce w akademiku.
— Nie może odebrać mi stypendium — powiedziałam.
— Może, jeśli przekona komisję, że twoje małżeństwo było fikcją i że wyłudziłaś świadczenia jako osoba pozostająca na utrzymaniu męża.
Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł. Przez dwa lata pracowałam po nocach, żeby nie prosić Jada o pieniądze. Każdą wypłatę wpłacałam na konto uczelni, a mimo to ktoś mógł jednym podpisem odebrać mi wszystko.
— Dlaczego mi pomagasz? — zapytałam Leona.
— Bo twoje małżeństwo uratowało kiedyś życie mojej siostry.
Spojrzałam na niego bez zrozumienia.
— Nie znam twojej siostry.
— Nie musiałaś. Kiedy wyszłaś za Jada, odmówiłaś przyjęcia mieszkania, które jego rodzina chciała przepisać na ciebie. Zamiast tego zażądałaś pieniędzy na leczenie anonimowej dziewczyny z kliniki uniwersyteckiej. Tą dziewczyną była moja siostra.
Jad drgnął.
— Skąd o tym wiesz?
— Od twojego dziadka. To on kazał mi cię odnaleźć, jeśli jego rodzina spróbuje cię zniszczyć.
Poczułam, że grunt pod nogami przesuwa się po raz drugi tego wieczoru. Myślałam, że byłam dla Jada przypadkową żoną z biedniejszej części miasta. Tymczasem jego dziadek widział we mnie coś, czego jego wnuk nie potrafił zobaczyć.
— Nie chcę twojej zemsty, Leonie — powiedziałam.
— To nie jest zemsta. To rachunek.
Jad chwycił mnie za nadgarstek.
— Sienna, pojedź ze mną. Porozmawiamy bez nich.
Wyrwałam rękę.
— Przez dwa lata rozmawiałeś ze mną tylko wtedy, gdy potrzebowałeś podpisu.
— Bałem się, że matka cię skrzywdzi.
— Więc sam zrobiłeś to pierwszy?
Jego twarz stężała.
— Nie wiedziałem, jak cię kochać, kiedy każdy mój wybór mógł kosztować cię życie.
— A dziś pocałowałeś inną kobietę przed całym miastem.
— Ona była córką inwestora. Matka chciała, żebym się z nią zaręczył, gdy tylko pozbędę się ciebie.
— A ty co chciałeś?
Jad spojrzał na obrączkę leżącą w kieszeni mojej spódnicy. Nie wiedziałam, że podniosłam ją ze stołu, wychodząc z sali.
— Chciałem dotrwać do swoich urodzin. Potem oddać ci połowę udziałów i pozwolić ci odejść.
Leon prychnął.
— Po cichu? Bez przeprosin? Bez przyznania, że przez cały czas byłaś pionkiem?
Jad spuścił wzrok.
— Myślałem, że pieniądze naprawią to, czego nie umiałem powiedzieć.
— Pieniądze nie naprawiają upokorzenia — odpowiedziałam.
Marta położyła notes na stole.
— Jest jeszcze jeden przelew. Największy. Z dnia waszego ślubu.
Jad pobladł.
— Nie otwieraj tego.
Marta rozłożyła kopię rachunku. Odbiorcą była prywatna klinika, a tytuł przelewu brzmiał: „leczenie ratunkowe dla dziecka Leny Wolskiej”.
Spojrzałam na Leona.
— Twojej siostry?
— Tak. Wtedy umierała. Twoja zgoda na ślub uruchomiła pieniądze z funduszu dziadka, choć nawet o tym nie wiedziałaś.
— Czyli Jad mnie poślubił, żeby dostać udziały, ale jego dziadek wykorzystał ten warunek, by uratować twoją siostrę?
— Tak — odpowiedziała Marta. — I dlatego w testamencie zapisał, że prawdziwym beneficjentem małżeństwa jesteś ty. Jeśli Jad cię skrzywdzi, udziały przechodzą na ciebie, nie na fundację.
Jad cofnął się o krok.
— Co powiedziałaś?
Leon wyjął z teczki ostatnią stronę testamentu.
— Twój dziadek przewidział, że spróbujesz ją odrzucić publicznie, aby ukryć własny strach. Napisał więc prostą klauzulę: każda publiczna próba zniesławienia Sienny oznacza natychmiastowe przekazanie pakietu kontrolnego osobie, którą znieważono.
Za ścianą rozległy się szybkie kroki. Do pomieszczenia weszła elegancka kobieta w kremowym płaszczu. Matka Jada. Za nią stał doktor Grunwald z teczką pełną zaświadczeń.
— Jak śmiecie? — syknęła. — Sienna jest chora i podstępna. Mój syn jest jej ofiarą.
— To ciekawe — powiedział Leon. — Zwłaszcza że mamy przelewy na pana nazwisko, doktorze.
Lekarz zbladł.
— Ja wykonywałem polecenia.
— Czyje? — zapytała Marta.
Kobieta w kremowym płaszczu zrobiła krok do przodu.
— To niczego nie dowodzi.
— Dowodzi — odparłam. — A ponadto mam świadka, który potwierdzi, że nigdy mnie nie badał.
Doktor Grunwald spojrzał na Jada.
— Nie wiedziałem, że ona będzie miała oryginały.
Właśnie wtedy Jad zrozumiał, że jego matka zapłaciła lekarzowi z jego konta, użyła jego podpisu i zostawiła go z całą odpowiedzialnością.
— Mamo — powiedział.
— Nie patrz na mnie w ten sposób. Wszystko robiłam dla rodziny.
— Nie. Robiłaś to dla firmy.
Kobieta uniosła brodę.
— Bez firmy nie jesteś nikim.
Jad spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już gniewu, tylko świadomość ceny, której nie dało się zapłacić jednym przelewem.
— Sienna, podpisz wniosek o rozwód. Oddam ci udziały.
— Nie chcę ich od ciebie.
— One nie są ode mnie.
Leon wsunął testament przed moje ręce.
— Należą do ciebie z woli człowieka, który zauważył, że potrafisz kochać bez rachunku.
Podpisałam dokument przekazujący mi pakiet kontrolny, ale nie zatrzymałam udziałów dla siebie. Jedną połowę przeznaczyłam na fundusz leczenia studentów, drugą na spłatę długów małej firmy Leona, którą rodzina Jada przejęła nieuczciwie.
Jad stracił władzę nad spółką, lecz nie został bez niczego. Zostawiłam mu mieszkanie, własne oszczędności i możliwość pracy w fundacji, jeśli zgodzi się publicznie przyznać do kłamstw.
Jego matka musiała oddać pieniądze, a doktor Grunwald zeznawał przeciwko niej, żeby uniknąć odpowiedzialności za fałszywe zaświadczenia. Nie potrzebowałam widowiskowego procesu. Wystarczyło, że każdy dokument trafił do właściwych rąk, a każdy człowiek musiał wypowiedzieć prawdę własnym głosem.
Tydzień później spotkałam Jada w sali wykładowej, gdzie prowadziłam pierwsze zajęcia dla studentów pracujących nocami.
Położył na biurku małe pudełko.
— To twoja obrączka — powiedział.
— Myślałam, że ją zgubiłeś.
— Nie. Przez cały czas trzymałem ją w kieszeni.
Otworzyłam pudełko. Tania metalowa obrączka była porysowana, ale nie pękła.
— Nie mogę ci wybaczyć za jednym razem — powiedziałam.
— Wiem.
— Nie wrócę do tego małżeństwa.
— Wiem.
— Ale możesz przyjść jutro. Fundacja potrzebuje kogoś, kto zna księgowość spółki.
Jad uniósł wzrok.
— To wszystko?
— Nie. To początek konsekwencji.
Zabrał obrączkę i wsunął ją do kieszeni.
Leon czekał na korytarzu z teczką dokumentów i kubkiem gorzkiej kawy dla mnie. Kiedy wyszłam, podał mi go bez słowa.
— Twoja siostra? — zapytałam.
— Dziś sama prowadzi zajęcia w klinice.
Uśmiechnęłam się po raz pierwszy od tamtej kolacji.
— A ty nadal uważasz, że wyglądam jak wariatka?
Leon spojrzał na plamę po winie na mojej białej koszuli, której nie udało się sprać.
— Nie — powiedział. — Teraz wyglądasz jak ktoś, kto właśnie podpisał własne nazwisko pod cudzym końcem.
W sali za nami Jad zaczął czytać studentom pierwszy raport o fundacji, a metalowa obrączka zabrzęczała w jego kieszeni jak mały, spóźniony rachunek.
Przegapiłeś początek?
