CZĘŚĆ 4
…Pojechałam do rodziców natychmiast, ale nie sama. Marta usiadła obok mnie w samochodzie, trzymając czerwony segregator na kolanach. Nie chciałam już żadnych rozmów prowadzonych za moimi plecami.
Dom rodziców stał przy rzece, w tej samej uliczce, gdzie jako dziecko uczyłam się jeździć na rowerze. Ojciec czekał w warsztacie za kuchnią. Na stole leżały trzy teczki, stary notes w skórzanej oprawie i małe drewniane pudełko.
Matka otworzyła pudełko.
W środku był pierścionek mojej babci. Srebro było porysowane, a pośrodku tkwił mleczny opal, który zawsze wydawał mi się zbyt skromny jak na rodzinną pamiątkę.
— Miałem dać go Adrianowi — powiedział ojciec. — Nie jako nagrodę. Jako znak, że przyjmuję go do rodziny.
Usiadłam naprzeciwko niego.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś o finansowaniu?
— Bo Adrian poprosił, żebyś się nie dowiedziała.
Marta gwałtownie odłożyła segregator.
— Powiedział, że Claire nie zgodzi się na kredyt, jeśli uzna, że kancelaria jest w kłopotach.
Ojciec skinął głową.
— Przedstawił mi plan rozwoju. Mówił, że Sophie przyniesie wielki kontrakt, ale potrzebuje czasu. Chciałem pomóc wam obojgu.
— Pomogłeś jemu — powiedziałam.
— Pomogłem tobie. Tylko nie wiedziałem, że pieniądze przelewa na własną spółkę.
Otworzył pierwszą teczkę. W środku znajdowała się umowa finansowania pomostowego. Każda wypłata wymagała potwierdzenia ojca, a każda rata miała zostać pokryta z honorariów kancelarii.
Na ostatniej stronie widniał dodatkowy załącznik.
Jeśli Adrian ukryje majątek albo użyje pieniędzy kancelarii niezgodnie z przeznaczeniem, finansowanie przechodziło pod kontrolę Claire jako współzałożycielki.
— Twój ojciec nie pożyczył pieniędzy Adrianowi — wyjaśniła Marta. — Pożyczył je kancelarii. A ponieważ nadal jesteś jej wspólniczką, decyzja o dalszym finansowaniu należy do ciebie.
Przez chwilę patrzyłam na dokument bez ruchu.
Adrian chciał zmusić mnie do odejścia, przekonać, że jestem ciężarem, a potem użyć pieniędzy mojego ojca jako kajdan. Nie zauważył jednego: ojciec nie ufał mu na tyle, by podpisać coś bez zabezpieczenia.
O siedemnastej wróciliśmy do kancelarii.
W sali konferencyjnej czekali Adrian, Sophie i pozostali wspólnicy. Na stole stała niedopita kawa, a przy projektorze migała czerwona kontrolka. Adrian trzymał przygotowaną ugodę.
— Podpiszesz ją albo bank zażąda pieniędzy jutro rano — powiedział.
Położyłam przed nim dokument ojca.
— Bank nie może żądać całej kwoty jutro rano. Umowa daje kancelarii dziewięćdziesiąt dni, jeśli finansowanie zostanie przejęte przez drugiego wspólnika.
Adrian spojrzał na załącznik.
— Tego nie ma w kopii, którą dostałem.
— Bo dostałeś kopię bez ostatniej strony.
Jego dłoń zadrżała nad papierem.
Sophie podniosła głowę.
— Ty wiedziałeś o tym zapisie?
— Nie.
— A jednak chciałeś wykupić Claire za połowę wartości.
— Chroniłem kancelarię.
— Chroniłeś siebie — powiedziała.
Adrian odsunął krzesło.
— Sophie, nie rozumiesz, co zrobiłem dla ciebie.
— Rozumiem aż za dobrze. Użyłeś moich błędów, żeby stworzyć sobie dług wdzięczności.
W sali zapadła ciężka cisza, ale nie była to cisza bez słów. Każdy przy stole przeglądał przelewy, kopie uchwał i rachunki za apartament Adriana.
Jeden ze wspólników, Tomasz, zamknął segregator.
— Głosuję za zawieszeniem Adriana w zarządzaniu.
— Nie macie prawa — syknął Adrian.
— Mamy — odpowiedziała Marta. — Wszyscy podpisaliśmy statut.
Adrian zwrócił się do mnie.
— Claire, jeśli to zrobisz, stracisz wszystko. Nazwisko kancelarii, klientów, pieniądze. Możemy wyjść z tego razem.
To był moment, na który czekałam przez wiele tygodni, choć wcześniej wyobrażałam go sobie inaczej. Myślałam, że będę krzyczeć. Że zapytam, kiedy przestał mnie kochać. Że każę mu przyznać, iż Sophie nie była problemem, tylko wymówką.
Zamiast tego wyjęłam z torby mosiężny kompas.
Położyłam go na umowie.
— Pamiętasz, co mi powiedziałeś, kiedy otwieraliśmy pierwsze biuro?
Adrian patrzył na przedmiot.
— Że nie potrzebujemy mapy, jeśli będziemy trzymać się razem.
— A ty przez dwa lata prowadziłeś nas w zupełnie innym kierunku.
— Mogę zwrócić pieniądze.
— Nie chodzi już tylko o pieniądze.
— Czego więc chcesz?
Spojrzałam na Sophie. Miała przed sobą swoją granatową teczkę, ale pęknięte zapięcie zostało naprawione cienkim drutem. Przypomniałam sobie, jak bardzo się bała pierwszego dnia. Była zdolna, lecz Adrian nauczył ją, że bez niego nie przetrwa.
— Chcę, żeby kancelaria została rozdzielona — powiedziałam. — Klienci, których przyprowadziłam, przejdą do nowej firmy. Zespół, który chce zostać, wybierze sam. Sophie dostanie własne sprawy i własny podpis. A ty oddasz pieniądze ze spółki i zrezygnujesz z zarządzania.
Adrian roześmiał się krótko.
— Chcesz dać jej własną kancelarię po tym wszystkim?
— Nie daję jej kancelarii. Daję jej możliwość przestać być twoim projektem.
Sophie wstała.
— Odchodzę z tobą, Claire.
Adrian obrócił się ku niej.
— Co?
— Nie dlatego, że cię lubię bardziej od niego. Dlatego, że chcę wiedzieć, ile jestem warta bez jego ratowania.
Jej głos drżał, ale nie cofnęła się.
— I podpiszę oświadczenie, że nie wiedziałam o przelewach.
— Zniszczysz mi życie — powiedział Adrian.
Sophie pokręciła głową.
— Nie. Ty zbudowałeś życie, w którym wszyscy mieli cię potrzebować. Teraz po prostu przestaniemy.
Tego wieczoru wspólnicy podpisali uchwałę o odebraniu Adrianowi zarządzania. Nie było kamer, policji ani wielkich słów. Były tylko parafki na kolejnych stronach i jego zegarek, który tykał zbyt głośno w dusznej sali.
Następnego dnia oddał pieniądze z „Północnej Strategii”. Nie zrobił tego z poczucia winy. Zrobił to, bo bez udziałów i finansowania ojca nie mógł utrzymać spółki. Stracił apartament, samochód i prawo do używania nazwy Cole i Bennett.
Najtrudniejsze było jednak coś innego.
W kancelarii zostało siedmioro pracowników. Czworo przeszło ze mną do nowej firmy. Sophie przyszła ostatnia, bez Adriana i bez jego instrukcji zapisanych na marginesach każdego dokumentu.
Pierwszą wspólną sprawę dostałyśmy trzy dni później. Klientką była właścicielka małej piekarni, której dostawca próbował przejąć lokal. Sprawa nie była warta stu milionów. Nie pojawił się żaden inwestor ani dziennikarz.
Była warta tyle, ile dla tej kobiety znaczył cały dorobek życia.
Sophie położyła przede mną swoją teczkę. Pęknięte zapięcie nadal trzymało, choć drut był już lekko wygięty.
— Mogę poprowadzić spotkanie? — zapytała.
— Możesz.
— A jeśli popełnię błąd?
— Wtedy go naprawimy. Ale najpierw to ty wybierzesz strategię.
Kiwnęła głową i weszła do pokoju klientki.
Ja zostałam przy stole z dokumentami ojca. Pierścionek babci leżał obok kompasu, którego nie schowałam do torby.
Ojciec zadzwonił przed rozpoczęciem spotkania.
— Co z pierścionkiem? — zapytał.
— Nie oddam go Adrianowi.
— Wiem.
— Nie zatrzymam go też dla kogoś, kto będzie musiał zasłużyć na nasze nazwisko.
— Co więc z nim zrobisz?
Spojrzałam na Sophie, która właśnie tłumaczyła klientce pierwszy punkt planu. Mówiła spokojnie. Sama.
— Przerobię go na mały znacznik do akt — powiedziałam. — Będę nim zaznaczać sprawy, o które warto walczyć.
Ojciec zaśmiał się cicho.
— Babcia byłaby zadowolona.
— Mam nadzieję.
Kiedy Sophie wróciła, trzymała w ręku podpisane pełnomocnictwo.
— Claire — powiedziała — klientka chce, żebyś była przy pierwszej rozprawie.
— Będę.
— Ale strategię przedstawię ja.
— Wiem.
Wsunęłam mosiężny kompas do szuflady, a pierścionek babci położyłam na pierwszej stronie nowej sprawy. Opal złapał światło lampy i rozjaśnił czarny druk.
Sophie spojrzała na dokument.
— Dokąd teraz idziemy?
Przesunęłam pierścionek na właściwą linijkę.
— Tam, gdzie żadna z nas nie musi już czekać, aż ktoś pozwoli jej mówić.
Przegapiłeś początek?
