CZĘŚĆ 4
…Mężczyzna wszedł do sali powoli, podpierając się srebrną laską.
Był wysoki, bardzo szczupły i miał twarz mojego ojca sprzed choroby. Ten sam prostokątny podbródek. Ta sama blizna przy lewym uchu. Różnił się tylko tym, że od czasu udaru poruszał prawą ręką z wyraźnym trudem.
— Daniel Whitmore — powiedziałam.
Ojciec spojrzał na mnie, potem na Granta.
— Widziałem ją przez szybę windy — powiedział cicho. — Nie wiedziałem, czy bardziej boję się jej gniewu, czy własnego podpisu.
Grant odsunął się od stołu.
— Panie Whitmore, proszę jej nie słuchać. To nieporozumienie.
— Nieporozumienie nie ma mojego podpisu na umowie sprzedaży — odpowiedział ojciec.
Natalie podniosła dokument.
— Pański podpis również został podrobiony.
Ojciec zamknął oczy.
— Wiem.
Poczułam, jak zimno z mokrego płaszcza przenika mi do pleców.
— Wiedziałeś?
— Podejrzewałem. Nie miałem dowodów.
— Dlatego mnie tu wezwałeś?
— Nie wezwałem. Natalie powiedziała, że planujesz kontrolę, ale nie znałem szczegółów. Kiedy Grant przysłał mi umowę, chciał, żebym zatwierdził sprzedaż. Podpisałem pustą kartę, kiedy jeszcze byłem w szpitalu, bo lekarz mówił, że dokument dotyczy leczenia majątku i opieki nad pracownikami.
Spojrzałam na niego.
— Podpisałeś pustą kartę?
— Tak. To był mój błąd.
Grant natychmiast wszedł mu w słowo.
— Pański ojciec był wtedy pod wpływem leków. Dokument nie ma mocy.
— Właśnie dlatego — powiedziała Natalie — umowa nie uratuje pana. Ale pokazuje, po co okradał pan hotel.
W sali znów rozległ się brzęk świetlówki. Luis stał pod ścianą, Samuel przy drzwiach. Obaj patrzyli na mnie, nie na Granta.
Ojciec oparł laskę o stół.
— Northlake miała spłacić jego prywatne długi — powiedział. — Grant przegrał pieniądze na giełdzie. Później zaczął wyciągać środki z hotelu, żeby pokryć straty. Sprzedaż miała zamknąć wszystko.
— Skąd to wiesz? — spytałam.
— Od jego wspólnika.
Grant szarpnął głową.
— Nie mam żadnego wspólnika.
Drzwi otworzyły się i weszła kobieta w ciemnym płaszczu. Miała około czterdziestu lat, krótkie włosy i papierową teczkę przyciśniętą do piersi.
— Ma pan — powiedziała. — Nazywam się Ellen Price. Pracowałam w pańskim biurze rachunkowym.
Grant zrobił krok w jej stronę.
— Ellen, zastanów się.
— Zastanawiałam się przez pół roku. Każdego miesiąca dostawałam polecenie przeniesienia pieniędzy na konto pańskiego szwagra. Kiedy odmówiłam podpisania umowy dla Northlake, powiedział pan, że moja córka może stracić stypendium.
— To nieprawda.
Ellen otworzyła teczkę.
— Tu są kopie przelewów, polecenia księgowe i pańskie odręczne notatki. Nie nagranie. Dokumenty, które sam kazał mi wydrukować.
Grant spojrzał na mnie.
— Claire, możemy to rozwiązać. Twój ojciec jest chory. Ty nie znasz codziennego prowadzenia hotelu. Potrzebujesz kogoś takiego jak ja.
— Przez trzy dni spałam w schroniskach — odpowiedziałam. — Widziałam, jak pracownik kuchni dzielił jedną kanapkę na dwie kolacje. Widziałam kobietę stojącą pod hotelem, bo bała się wejść po pomoc. A ty nie pozwoliłeś mi usiąść.
— To była polityka bezpieczeństwa.
— Nie. To była twoja polityka pogardy.
Grant zacisnął palce na oparciu krzesła.
— Jeśli mnie usuniesz, hotel straci reputację. Goście odejdą. Zarząd cię obwini.
— Zarząd już podjął decyzję.
Natalie odwróciła dokument i pokazała mu ostatnią stronę.
— Rada unieważniła pańskie pełnomocnictwo dziesięć minut temu. Wszystkie konta zatwierdzane przez pana są zamrożone do czasu sprawdzenia. Umowa z Northlake nie wejdzie w życie.
Grant spojrzał na ojca.
— Pan jej na to pozwolił?
— To nie ja pozwoliłem — powiedział Daniel. — To ja zbyt długo milczałem, kiedy wszyscy mówili, że jesteś niezastąpiony.
Podeszłam do Granta.
— Oddasz pieniądze pracownikom.
— Nie mam ich.
— W takim razie sprzedasz mieszkanie, samochód i udziały, które kupiłeś za ich wypłaty.
— Nie możesz mi wszystkiego zabrać.
— Nie zabieram. Odbieram to, co nie było twoje.
To zdanie trafiło w niego mocniej niż krzyk.
Osiemnasta dwadzieścia. W sali konferencyjnej odbyło się pierwsze zebranie nowego kierownictwa. Nie było fotografów ani przemówień. Byli pracownicy z pralni, kuchni, recepcji i ochrony. Jedni przyszli z mokrymi włosami, inni w jeszcze zakurzonych fartuchach.
Usiadłam przy końcu stołu. Nie na miejscu przeznaczonym dla właścicielki.
— Chcę zacząć od słuchania — powiedziałam.
Kobieta z kuchni podniosła rękę.
— Czy to znaczy, że dostaniemy zaległe pieniądze?
— Tak.
— A jeśli nie starczy z zamrożonych kont?
— Sprzedam część udziałów rodzinnego funduszu, zanim pozwolę, żebyście czekali kolejne tygodnie.
Ojciec spojrzał na mnie ostrzegawczo.
— Claire, to może kosztować cię miliony.
— Wiem.
Luis odezwał się z końca stołu.
— A co z ludźmi, których zwolniono po skargach?
— Dostaną propozycję powrotu albo odprawę. Sami wybiorą.
Samuel położył na stole starą księgę.
— A osoby wyrzucane z holu?
— Od dziś ochrona nie będzie decydować, kto zasługuje na schronienie przed deszczem. Hotel otworzy boczną salę w czasie ostrych mrozów. Zatrudnimy pracownika, który będzie podawał adresy noclegowni, jedzenie i ciepłą herbatę. Bez pytań o pieniądze.
Luis skinął głową.
— Mogę to prowadzić.
— Właśnie dlatego chcę, żebyś został kierownikiem ochrony.
Popatrzył na mnie, jakby nie wierzył, że dobrze usłyszał.
— Po tym, jak pozwoliłem mu panią wyprowadzić?
— Nie pozwoliłeś. Próbowałeś mnie ochronić przed nim.
Na korytarzu Grant czekał przy windzie pod nadzorem dwóch członków zarządu. Nie było kajdanek ani tłumu. Odebrano mu kartę dostępu, telefon służbowy i srebrny identyfikator.
Kiedy przechodziłam obok, zatrzymał mnie.
— Mogłaś wejść tu jako właścicielka.
— Wtedy otworzyłbyś przede mną każde drzwi.
— A tak chciałaś mnie upokorzyć.
— Nie. Chciałam zobaczyć prawdę.
— I zobaczyłaś?
Spojrzałam na jego pustą dłoń, wcześniej zawsze zajętą kluczem do gabinetu.
— Zobaczyłam, że człowiek może mieć wszystko, czego wymaga stanowisko, i nie mieć niczego, co czyni go godnym tego stanowiska.
Nie odpowiedział. Nie czekałam na odpowiedź.
O dziewiętnastej pięćdziesiąt siedziałam przy recepcji, nadal w przemoczonym płaszczu. Podeszła do mnie starsza kobieta, która przez cały wieczór pracowała przy sprzątaniu holu.
— Pani Claire?
— Tak?
Kobieta wyjęła z kieszeni mały papierowy żeton z numerem szafki.
— To należało do mojej córki. Zwolnili ją, kiedy spytała o napiwki. Czy mogę jej powiedzieć, że może wrócić?
Wzięłam żeton i odwróciłam go w palcach.
— Proszę powiedzieć, że decyzja należy do niej. Ale jej miejsce przy stole będzie czekało.
Kobieta uśmiechnęła się przez łzy.
Za szybą obrotowych drzwi znowu pojawiła się mokra postać. Młody chłopak stał na chodniku i patrzył na światło hotelu, jakby bał się podejść.
Luis ruszył pierwszy. Otworzył drzwi i wyszedł z parasolem.
— Chodź — powiedział. — W środku jest ciepło.
Chłopak zawahał się.
— Nie mam pieniędzy.
Luis spojrzał przez ramię na mnie.
— Nie o pieniądze pytam.
A ja, pod ciężarem diamentowej bransoletki ukrytej pod mokrym rękawem, usłyszałam, jak drzwi hotelu otwierają się przed kimś, kogo nikt wcześniej nie chciał wpuścić.
Przegapiłeś początek?
