CZĘŚĆ 4
…— Zabierzcie mnie do kliniki — powiedziała Camila.
Adrian chwycił ją za nadgarstek.
— Nigdzie nie pojedziesz.
Camila spojrzała na jego palce, potem na jego twarz.
— Puść mnie.
— Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli to wyjdzie na jaw.
— Właśnie zaczynam rozumieć.
Szarpnęła rękę. Adrian stracił równowagę na wózku, a sanitariusz musiał go podtrzymać. Nikt nie ruszył mu na pomoc z własnej woli. Nawet jego teściowa odsunęła się od niego, jakby dopiero teraz zobaczyła, że człowiek, któremu powierzyła dom, potrafi zatruć wszystko, czego dotknie.
— Julia — powiedział Tomasz — samochody czekają.
Adrian wbił we mnie wzrok.
— Nie możesz mnie tak zostawić.
— Nie zostawiam cię. Zostawiam ci konsekwencje twoich podpisów.
— To mój majątek!
— Nie. To majątek, który próbowałeś ukryć.
Pojechaliśmy trzema samochodami. Camila siedziała obok mnie, blada, z dłońmi splecionymi na brzuchu. Jej matka zajęła miejsce z przodu. Tomasz prowadził.
Przez kilka minut słyszeliśmy tylko pracę wycieraczek. Na szybie rozmazywały się krople po nocnej ulewie.
— Dlaczego mi pomagasz? — zapytała Camila.
— Bo to, co zrobił Adrian, nie kończy się na zdradzie. Chciał wykorzystać twoje dziecko jako narzędzie.
— A ty mnie nienawidzisz?
— Nienawidziłam obrazu, który stworzył. Nie znałam ciebie.
Camila zamknęła oczy.
— Ja też nie znałam jego.
W klinice czekał mężczyzna około czterdziestki. Miał robocze buty, brązową kopertę z logo ośrodka i twarz człowieka, który przez całą noc zastanawiał się, czy powinien wejść do środka.
— Pan Michał Krawiec? — zapytałam.
— Tak. Pani jest Julia?
— Tak.
Spojrzał na Camilę.
— A pani to…
— Camila.
Michał wyciągnął kopertę.
— Nie wiedziałem, czy mam prawo tu przychodzić. Ale wczoraj laboratorium zadzwoniło do mnie, bo znaleziono błąd w dokumentacji. Moja próbka została pobrana trzy miesiące temu. Nigdy nie zgadzałem się na wykorzystanie jej do zapłodnienia.
Camila zbladła.
— Czy pan jest biologicznym ojcem mojego dziecka?
Michał odwrócił wzrok.
— Tak wynika z dokumentów. Ale nie znam pani. Nie chciałem tego dziecka. Podpisałem zgodę tylko na przechowanie próbki przed operacją. Adrian kupił ją od pośrednika.
— Dlaczego pan nie zgłosił się wcześniej?
— Bo po operacji straciłem pracę i pieniądze. Adrian przyszedł do mnie z umową. Powiedział, że jeśli będę milczał, pokryje leczenie mojej córki. Potem przestał odbierać telefony.
Camila zacisnęła usta.
— Ma pan córkę?
— Siedmioletnią. Potrzebuje kosztownej rehabilitacji.
Przez moment patrzyłyśmy na siebie. Spodziewałam się gniewu. Zamiast niego zobaczyłam strach, który znałam aż za dobrze: strach człowieka, któremu ktoś bogatszy wmówił, że prawda jest luksusem.
Adrian pojawił się w klinice pół godziny później. Przyjechał z matką i prawnikiem fundacji, choć wcześniej twierdził, że nie ma już pieniędzy. Jego wózek zatrzymał się przed recepcją.
— Nigdzie nie pójdziecie z tymi papierami — powiedział.
Helena stanęła przed nim.
— Synu, to ty doprowadziłeś nas tutaj.
— Ty też brałaś w tym udział.
— Tak — odpowiedziała. — I dlatego przekazałam Julii wszystkie kopie.
Adrian spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Poświęciłaś własnego syna?
— Nie. Przestałam poświęcać ludzi, których krzywdziłeś.
Prawnik otworzył teczkę.
— Musimy rozmawiać o ugodzie — powiedział do mnie.
— Nie będzie ugody bez pełnego ujawnienia majątku.
— Pani również poniesie koszty medialne.
— Już je poniosłam. Nazywano mnie zazdrosną żoną, kiedy finansowałam jego firmę. Teraz nie zamierzam płacić za to, że powiedziałam prawdę.
Tomasz podał prawnikowi dokumenty. Przeniesienie willi, księgę przelewów, podrobioną zgodę, umowy z kliniką i zobowiązania fundacji leżały na jednym stole.
Adrian zaczął krzyczeć.
— Julia, oddaj te dokumenty! One zniszczą wszystko!
— Nie, Adrianie. One pokażą, co już zniszczyłeś.
Camila odwróciła się do niego.
— Co chciałeś zrobić, gdybym urodziła?
— Być rodziną.
— Nie. Chciałeś mieć rodzinę, którą można wpisać do umowy.
Jej słowa trafiły mocniej niż wszystkie oskarżenia. Adrian spojrzał na jej brzuch, ale Camila zasłoniła go dłonią.
— Nie będziesz decydował o nazwisku mojego dziecka — powiedziała. — I nie będziesz mieszkał w domu, który kupiła twoja żona.
Tego samego dnia bank zablokował przelewy z fundacji, bo księgowa ujawniła niezgodności. Dom został zabezpieczony na moje nazwisko. Adrian stracił prawo do zarządzania firmą, gdy wspólnicy zobaczyli księgę długów. Nie musiałam organizować widowiska. Wystarczyło, że dokumenty trafiły tam, gdzie powinny.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się wieczorem w gabinecie kliniki.
Michał siedział naprzeciwko Camili, ściskając czapkę w dłoniach.
— Nie oczekuję, że zostaniesz moim partnerem — powiedziała.
— Nie wiem, czy potrafię być ojcem dziecka, którego nie planowałem.
— Ja nie wiem, czy potrafię zaufać komukolwiek. Ale możemy zacząć od prawdy.
Michał skinął głową.
— Zapłacę za badania. I będę obecny, jeśli będziesz tego chciała.
— Nie pieniędzmi Adriana.
— Nie. Własną pracą.
To wystarczyło, żeby Camila po raz pierwszy od rana odetchnęła.
Później znalazłam Adriana na korytarzu. Siedział sam, z nogą unieruchomioną i zegarkiem zdjętym z nadgarstka. Ten zegarek kupiłam za pierwsze pieniądze, które zarobiłam po otwarciu agencji.
— Sprzedasz go? — zapytałam.
— Muszę spłacić część długów.
— Sprzedaj.
— Nie masz satysfakcji?
— Mam świadomość, że przedmioty nie są winne temu, kto je nosi.
Przez chwilę patrzył na kopertę z dokumentami, którą trzymałam pod pachą.
— Kochałem cię — powiedział.
— Być może. Ale kochałeś też wygodę, podziw i poczucie, że możesz kupić cudze decyzje. Tego nie da się rozdzielić jednym zdaniem.
— A czterdzieści milionów?
— Odzyskam je zgodnie z prawem. Nie dla zemsty. Żeby twoje kłamstwa nie zostały opłacone moim życiem.
Wróciłam do willi przed zmrokiem. Matka Camili pakowała swoje rzeczy do kartonów. Nie wyrzuciłam jej na ulicę. Dałam jej trzydzieści dni na znalezienie mieszkania, pod warunkiem że podpisze oświadczenie o wszystkich przelewach i odda klucze.
— Dlaczego pani to robi? — zapytała.
— Bo nie zamierzam karać ludzi, którzy powiedzą prawdę.
Camila została w jednym z pokoi do czasu porodu. Nie dlatego, że stałyśmy się przyjaciółkami. Po prostu nie miała bezpiecznego miejsca, a dziecko nie było winne umowie Adriana.
Michał odwiedzał ją w środy. Przynosił wyniki badań i małe, żółte skarpetki kupowane po jednej parze, bo na więcej nie było go stać. Camila nie obiecywała mu miłości. On nie żądał wdzięczności.
Helena zeznawała przeciwko synowi i przekazała mi całą dokumentację fundacji. Adrian musiał sprzedać samochód, udziały i mieszkanie, które kupił dla Camili. Najbardziej bolało go jednak coś innego: dom mody zerwał z nim umowę, a gazety, które kiedyś nazywały go najwierniejszym kochankiem, opublikowały jego rachunki.
Nie był już romantyczną legendą. Był człowiekiem, który za pomocą sukni próbował uszyć sobie cudze życie.
Kilka tygodni później spotkałam się z Camilą w gabinecie notariusza. Położyła przede mną ostatnią kopię podrobionej zgody.
— Chcę, żebyś ją zatrzymała — powiedziała.
— Po co?
— Żebyś pamiętała, że nie uratowałaś tylko pieniędzy. Uratowałaś mi prawo do poznania własnego dziecka bez jego kłamstw.
Złożyłam dokument i schowałam go do czerwonej teczki.
Na końcu Camila podała mi mały kawałek materiału. Była to próbka tej samej sukni, którą Adrian zamawiał przez trzy lata.
— Znalazłam ją w jego biurku — powiedziała. — Nie chcę jej.
— Ja też nie.
Michał, stojący przy recepcji, zapytał, co z nią zrobimy.
Spojrzałam na białą tkaninę, na czerwony pasek teczki i na podpisy, które zakończyły cudzą opowieść o moim małżeństwie.
— Uszyjemy z niej zasłonę do pokoju dziecka — odpowiedziałam. — Niech zakrywa słońce, a nie prawdę.
Camila uśmiechnęła się po raz pierwszy bez lęku.
A skrawek sukni, który miał być symbolem wielkiej miłości Adriana, zawisł nad kołyską dziecka, którego nie udało mu się kupić.
Przegapiłeś początek?
