CZĘŚĆ 4
Richard rzucił się po telefon, ale Dana była szybsza. Podniosła go ze schodów i odwróciła ekranem do góry.
Wiadomość zniknęła po kilku sekundach, lecz zdążyłam ją przeczytać.
Nie znałam nazwiska nadawcy.
Richard znał je aż za dobrze.
— Kto to jest? — zapytałam.
— Nikt.
— Ludzie nie piszą do nikogo, że stracą wszystko.
Evelyn zeszła z ganku. Jej filiżanka pękła w dłoni. Cienka strużka krwi spłynęła po palcu, ale kobieta nawet na nią nie spojrzała.
— To nazwisko mojego byłego męża — powiedziała.
Richard gwałtownie odwrócił głowę.
— Mamo.
— Victor nie żyje od czterech lat — ciągnęła. — Ale jego dawna spółka nadal ma udziały w firmie Richarda. Przynajmniej tak mi powiedziałeś.
Dana otworzyła kopertę.
— W dokumencie przeniesienia udziałów figuruje spółka należąca do Victora Harpera. Została rozwiązana trzy lata temu. Ktoś wykorzystał jej stare dane.
Spojrzałam na Richarda.
— Chciałeś sprzedać firmę?
— Chciałem ją uratować.
— Komu?
Nie odpowiedział.
Julian podniósł klucz z betonu. Przez chwilę ściskał go tak mocno, że jego knykcie zrobiły się białe.
— Tato, komu miałeś ją oddać?
Richard patrzył na syna, lecz nie potrafił znaleźć w jego twarzy dawnego sojusznika.
Dana wyjęła drugi dokument.
— Nabywcą miała być spółka o nazwie „Północny Brzeg”. Jej jedynym udziałowcem jest Martin Hale.
Zapadła ciężka cisza.
Notariusz nie był tylko człowiekiem, który poświadczył podpis. Był przyszłym właścicielem firmy, której wartość miała wzrosnąć, gdy Richard obciąży mój dom, wypłaci pieniądze i przeniesie resztę udziałów.
— To nieprawda — powiedział Richard.
— W takim razie zadzwoń do niego — odparła Dana.
Richard nie sięgnął po telefon.
— Martin powiedział, że masz czas do piątku — dodała. — Jeżeli nie dostarczysz kolejnych zabezpieczeń, sprzeda firmę podmiotowi podstawionemu przez siebie.
Julian pokręcił głową.
— Sprzedałeś wszystko za plecami Charlotte, a teraz oni sprzedadzą ciebie.
— Robiłem to dla ciebie!
— Nie — powiedział Julian. — Robiłeś to, żeby móc mi dalej mówić, że jestem twoim powodem.
Te słowa uderzyły Richarda mocniej niż jakakolwiek groźba. Oparł się o maskę samochodu. Lakier odbił jego twarz: szarą, zmęczoną i nagle pozbawioną tej pewności, którą nosił przy stole.
Dana podeszła do mnie.
— Możemy natychmiast zawiadomić organy ścigania. Ale najważniejsze jest zabezpieczenie dokumentów i zatrzymanie przeniesienia udziałów. Jeśli Martin ma dostęp do systemu spółki, może próbować zniszczyć ślady.
— A Richard?
— Richard zostaje tutaj i nie rusza żadnego komputera.
— Nie możesz mnie tak po prostu wyrzucić z własnego domu — powiedział do mnie.
Popatrzyłam na budynek za jego plecami. Przez lata malowałam ten ganek, wybierałam płytki do kuchni i naprawiałam rynnę po burzy. W każdym pokoju było coś mojego. Ale tego wieczoru po raz pierwszy zobaczyłam także wszystkie miejsca, w których Richard próbował zasłonić swoje kłamstwa dekoracjami.
— To nie ja wyrzucam cię z domu — powiedziałam. — Ty sam postawiłeś się poza nim, kiedy użyłeś mojego podpisu.
— Charlotte, posłuchaj mnie.
— Słuchałam cię przez pięć lat.
— Bałem się.
— Wiem.
To go zaskoczyło.
— Wiem, że bałeś się porażki. Wiem, że firma tonęła. Wiem, że Julian potrzebował pomocy. Ale strach nie prowadzi ręki po kopii cudzego podpisu. To robi decyzja.
Evelyn odwróciła się do syna.
— Oddaj jej klucze.
Richard spojrzał na pęk kluczy przy pasku. Przez moment pomyślałam, że odmówi. Zamiast tego odpiął kółko i położył je na skrzynce pocztowej.
— Zrobiłem wszystko, żeby nikt nie zobaczył, że przegrywam — powiedział.
— A teraz wszyscy widzą — odpowiedziała Evelyn.
Pojechałam z Daną do jej kancelarii. O dziewiątej rano wysłałyśmy do pożyczkodawcy oryginały mojej intercyzy, akt własności, wzory podpisu i oświadczenie Evelyn. Martin Hale próbował jeszcze zadzwonić, ale Dana odebrała za mnie.
— Moja klientka nie będzie z panem rozmawiać — powiedziała. — Każdy kolejny kontakt proszę kierować pisemnie.
Tego samego dnia bank wstrzymał ustanowienie zabezpieczenia. Przeniesienie udziałów zostało zablokowane. Martin stracił możliwość dotknięcia pieniędzy, które chciał przejąć, zanim ktokolwiek zdążył sprawdzić dokumenty.
Richard nie trafił od razu do więzienia ani przed sąd. Życie nie działa tak szybko jak opowieść przy kolacji. Najpierw musiał oddać komputer, dokumenty i klucze. Potem czekały go przesłuchania, wierzyciele i rachunki, których przez lata kazał innym zasłaniać.
Julian sprzedał samochód.
Nie dlatego, że go do tego zmusiłam. Sam przyniósł mi umowę sprzedaży i położył ją na stole w kancelarii.
— Zapłacę za część pieniędzy, które wydałem — powiedział.
— Nie możesz cofnąć tego, co zrobił twój ojciec.
— Ale mogę przestać udawać, że nic nie dostałem.
To była jedyna rzecz, jaką mogłam przyjąć od jego rodziny: nie pieniądze, lecz odpowiedzialność.
Evelyn zeznała wszystko, co wiedziała. Przyznała, że od miesięcy podejrzewała Richarda, ale bała się, że jeśli przemówi, straci syna. Kiedy zobaczyła mój podpis w dokumentach, zrozumiała, że milczenie nie chroni już nikogo.
Trzeciego dnia po kolacji spotkałam Richarda w gabinecie Dany. Między nami stał stół, a na nim leżał dokument z moim podrobionym podpisem. Nie dotykałam go.
— Nie przyszedłem prosić o powrót — powiedział.
— Dobrze.
— Chcę podpisać przyznanie, że działałem bez twojej zgody.
— Zrobisz to, bo musisz, czy dlatego, że rozumiesz?
Spojrzał na kartkę.
— Najpierw dlatego, że muszę. Potem zacząłem rozumieć.
Nie pocieszyłam go. Nie powiedziałam, że wszystko będzie dobrze. Jego skrucha nie mogła wymazać mojego lęku przy parkingu ani obrazu podpisu wklejonego pod obcą umowę.
Podpisał oświadczenie.
Jego ręka drżała.
Kiedy wyszedł, Dana zamknęła teczkę.
— Chcesz zatrzymać dom?
Spojrzałam na dokument własności.
— Tak.
— A co z małżeństwem?
— To już zakończyło się przy stole. Reszta jest tylko papierem.
Wieczorem pojechałam do domu po ostatnią rzecz. Nie po biżuterię ani ubrania. W szufladzie gabinetu znalazłam mój stary wojskowy zegarek, który Richard kiedyś zaniósł do zegarmistrza, bo przestał działać. Leżał obok skanera.
Przez chwilę patrzyłam na zegarek i urządzenie, które posłużyło mu do podrobienia mojego podpisu.
Potem wzięłam tylko zegarek.
Skaner zostawiłam na biurku, razem z kopią dokumentu i podpisem, który miał otworzyć mu drogę do mojego domu.
Następnego ranka, podczas odprawy, podpułkownik Barnes zapytał, czy będę gotowa do kontroli w innej bazie.
— Tak — odpowiedziałam.
— A samochód?
— Służbowy ford jest tam, gdzie powinien być.
— A ty?
Spojrzałam na wskazówki zegarka. Naprawiony mechanizm tykał nierówno, lecz działał.
— Ja też.
Tego samego popołudnia Julian przyszedł do kancelarii z kopertą. W środku znajdował się rachunek za wszystkie raty, które Richard opłacił za jego samochód.
— Nie wiem, czy kiedykolwiek oddam całość — powiedział.
— Nie musisz oddawać mi tego, czego nie pożyczyłam.
— Komu więc?
Wskazałam firmę, której pieniądze zostały wykorzystane.
— Tam, gdzie powinna trafić odpowiedzialność.
Skinął głową. Nie próbował mnie przytulić ani prosić o wybaczenie. Po prostu odszedł z kopertą, cięższą niż wtedy, gdy ją przyniósł.
Kilka dni później Dana zadzwoniła z informacją, że Martin Hale został usunięty z listy notariuszy współpracujących z pożyczkodawcą. Dokumenty przekazano śledczym, a sprzedaż firmy została unieważniona. Richard musiał zamknąć przedsiębiorstwo i sprzedać magazyn, lecz mój dom pozostał nietknięty.
Najbardziej bolało mnie nie to, że chciał mi go odebrać.
Bolało, że przy całej tej kolacji znał już swoją klęskę, a mimo to próbował ukarać mnie za odmowę oddania kluczy Julianowi.
Chciał, żebym przeprosiła za ochronę cudzej własności.
A sam przez cały czas przygotowywał kradzież własności najbliższej osoby.
W dniu, w którym zmieniłam zamki, znalazłam przy skrzynce pocztowej pęk kluczy zostawiony przez Richarda. Jeden był od garażu, drugi od gabinetu, trzeci od schowka pod schodami. Do kółka przyczepiona była mała metalowa zawieszka z wygrawerowanym numerem domu.
Nie wyrzuciłam jej.
Zaniosłam ją Danie jako dowód.
A kiedy wychodziłam z kancelarii, mój zegarek wydał ciche, nierówne tyknięcie — dokładnie w chwili, gdy Dana powiedziała: „Podrobiony podpis nie otworzy już żadnych drzwi”.
Przegapiłeś początek?
