CZĘŚĆ 4
— Kto wie? — zapytałem.
Tomasz ścisnął telefon tak mocno, że pobielały mu knykcie.
Po drugiej stronie ktoś mówił szybko. Nie słyszałem słów, tylko urywany oddech Tomasza i cichy trzask paznokcia uderzającego o obudowę.
— Powiedziałem, że się tym zajmę — syknął. — Miałem jeszcze dwa tygodnie.
Wrona wyciągnął rękę.
— Proszę oddać mi telefon.
— Nie będziesz mi rozkazywał.
— Nie rozkazuję. Informuję pana, że rozmowa dotyczy pieniędzy należących do Michała.
Tomasz odsunął aparat od ucha.
— To mój doradca finansowy.
— Nie — powiedziała mama. — Twój wspólnik.
Wszyscy spojrzeliśmy na nią.
Mama podeszła do stołu i wyjęła z szuflady plik rachunków. Papierki były spięte metalowym klipsem, który od dawna rdzewiał na brzegach.
— Wczoraj znalazłam w skrzynce list z banku — powiedziała. — Nie chciałam otwierać cudzej korespondencji, ale na kopercie było moje nazwisko jako osoby kontaktowej. Zobaczyłam kwotę i nazwisko Tomasza.
Tomasz zrobił krok w jej stronę.
— Powinnaś była to spalić.
Ray natychmiast stanął obok niej.
— Spróbuj jej dotknąć.
Nie podniósł głosu. Nie musiał.
Tomasz zatrzymał się przy krześle.
— Nie rozumiecie. Jeśli te pieniądze zostaną zablokowane, stracę wszystko.
— Już to straciłeś — powiedziałem.
— Ty nic nie wiesz o tym, co zrobiłem, żeby je zachować.
— Wiem, że chciałeś przelać pieniądze należące do mnie.
— Chciałem odzyskać to, co mi zabrano!
Jego krzyk odbił się od ściany garażu.
Przez chwilę nikt się nie poruszył. Na stole drżała galaretka, a przy samochodzie kołysała się czerwona kokarda.
— Dziadek zostawił mi firmę — mówił Tomasz, teraz ciszej. — Ale zanim zdążyłem ją przejąć, mój wspólnik narobił długów. Podpisałem wszystko, żeby cię ochronić. Myślałem, że sprzedam część udziałów i wrócę po ciebie.
— Nie wróciłeś.
— Bałem się, że będziesz mnie nienawidził.
— Więc postanowiłeś, że lepiej będzie, jeśli nie będę cię znał?
Tomasz spuścił wzrok.
To nie był obraz potężnego ojca, który właśnie kupił synowi samochód. To był człowiek, który przez czternaście lat budował kłamstwo, bo prawda wymagałaby od niego większej odwagi niż wyjazd.
Wrona wyjął z teczki formularz.
— Bank wstrzymał przelew, ponieważ podpis na zleceniu nie zgadzał się z podpisem z umowy. Ktoś użył kopii pańskiego dokumentu tożsamości.
Tomasz zacisnął usta.
— Mój doradca zrobił to bez mojej wiedzy.
— Wysłał mu pan skan i kod dostępu — odparł Wrona. — To nie jest przypadek. W wiadomości do banku napisał pan, że właściciel środków nie będzie protestował, bo „chłopak i tak nie rozumie pieniędzy”.
Poczułem ukłucie pod żebrami.
— Napisałeś tak o mnie?
— Byłem pod presją.
— To nie odpowiedź.
Mama podeszła do mnie i dotknęła mojego nadgarstka.
— Nie musisz go dziś usprawiedliwiać.
— Nie zamierzam — powiedziałem.
Tomasz usiadł. Krzesło zaskrzypiało pod jego ciężarem.
— Chciałem tylko, żebyś miał coś ode mnie — powiedział.
— Nie. Chciałeś, żeby inni zobaczyli, że możesz coś kupić.
Popatrzył na samochód.
— Oddam ci pieniądze.
— Nie możesz oddać pieniędzy, które od początku były moje.
To zdanie zabolało mnie bardziej, niż się spodziewałem. Bo samochód nadal stał na podjeździe. Nowy, lśniący, wymarzony przez każdego siedemnastolatka. Wystarczyło wziąć kluczyki, usiąść za kierownicą i pozwolić, by wszystko inne rozpłynęło się za szybą.
Ray podszedł do stołu.
— Michał, decyzja należy do ciebie. Nie do mnie, nie do Tomasza i nie do twojej mamy.
Spojrzałem na jego spracowane dłonie. Na prawym kciuku miał plaster, ten sam, który przykleił rano, kiedy naprawiał mój rower.
— Wiem.
Odwróciłem się do Tomasza.
— Zabieram samochód.
Tomasz podniósł głowę.
— Wiedziałem, że jesteś rozsądny.
— Nie skończyłem. Zabieram go, bo jest kupiony z pieniędzy przeznaczonych dla mnie. Nie jako prezent od ciebie.
Jego twarz zmieniła się natychmiast.
— Michał…
— Sprzedam go jutro.
Mama wciągnęła powietrze.
— Jesteś pewien?
— Tak. Za te pieniądze opłacę pierwszy rok studiów i naprawię samochód mamy. Reszta zostanie na koncie, którego nikt poza mną nie będzie kontrolował.
Tomasz wstał gwałtownie.
— Nie możesz sprzedać samochodu, który ci kupiłem.
— Właśnie powiedziałeś, że jest mój.
Nie odpowiedział.
Wrona położył dokument własności przed moją mamą.
— Samochód zostanie przepisany na Michała. Fundusz także zostanie zabezpieczony. Pański doradca otrzyma wezwanie do wyjaśnień, ale najpierw musi pan podpisać zgodę na odblokowanie pozostałej kwoty.
Tomasz spojrzał na formularz.
— A jeśli nie podpiszę?
— Wtedy Michał wystąpi o wypłatę na podstawie umowy, a pan straci możliwość decydowania o funduszu.
Tomasz patrzył na papier, jakby to on był winny całego dnia.
Wziął długopis.
Ręka drżała mu tak mocno, że dwukrotnie chybił końcówką w miejsce podpisu.
Mama odsunęła się od stołu.
— Nie rób tego dla niego — powiedziała. — Zrób to, bo to jego pieniądze.
Tomasz podpisał.
Kiedy skończył, Wrona zabrał dokument i schował go do teczki. Samochód pozostał na podjeździe, ale nie był już pomnikiem ojcowskiej miłości. Był rachunkiem wystawionym za czternaście lat nieobecności.
Tomasz podszedł do mnie.
— Czy mogę cię jeszcze kiedyś zobaczyć?
Pytanie było ciche. Prawie dziecięce.
Przypomniałem sobie noc, kiedy miałem szesnaście lat i siedziałem nad chemią. Byłem gotów rzucić książkę przez pokój. Ray przesunął ją wtedy z powrotem przede mnie.
„Przeczytaj pytanie jeszcze raz” — powiedział.
Nie obiecał, że rozwiąże zadanie za mnie. Nie udawał, że zna odpowiedź. Po prostu został przy stole.
Spojrzałem na Tomasza.
— Możesz napisać. Ale nie przywoź więcej rzeczy, które mają zastąpić twoją obecność.
Skinął głową.
— A jeśli nie będziesz chciał odpowiadać?
— Wtedy uszanujesz odpowiedź.
To było wszystko, co mogłem mu dać tego dnia.
Nie wybaczenie.
Nie drugą rodzinę.
Możliwość zapracowania na rozmowę.
Tomasz wziął płaszcz z oparcia krzesła. Przy wyjściu zatrzymał się przy Rayu.
— Wygrałeś — powiedział.
Ray spojrzał na niego spokojnie.
— To nie był konkurs.
Tomasz odszedł bez kolejnej próby uścisku. Jego samochód zniknął za zakrętem, a czerwona kokarda na moim prezencie poruszyła się na wietrze.
Potem Ray wyjął z kieszeni mały klucz.
— To do czego? — spytałem.
— Do skrytki bankowej. Tam trzymamy wszystkie wpłaty i dokumenty dotyczące twoich studiów.
— Myślałem, że konto jest prawie puste.
— Jest. Ale nie całkiem.
Mama uśmiechnęła się przez łzy.
— Ray sprzedał swój motocykl dwa miesiące temu. Nie powiedział ci, bo chciał kupić ci używany samochód po rozpoczęciu studiów.
Odwróciłem się do niego.
— Sprzedałeś motocykl?
Wzruszył ramionami.
— I tak coraz rzadziej nim jeździłem.
— Kłamałeś.
— Trochę.
— Mogłeś mi powiedzieć.
— Wiem.
Przytuliłem go. Poczułem zapach smaru na jego koszuli i szorstki materiał plastra przy moim policzku.
Ray objął mnie mocno, bez wielkich słów, bez kluczyków uniesionych jak trofeum.
Następnego dnia sprzedałem samochód. Nie było w tym triumfu. Była ulga i dziwne uczucie, że po raz pierwszy coś, co miało mnie związać z Tomaszem, naprawdę stało się moją decyzją.
Część pieniędzy przeznaczyłem na studia. Część na naprawę starego samochodu mamy. A niewielką sumę wpłaciłem na konto dla Danny’ego i Cary, bo wiedziałem, że Ray będzie próbował odmówić.
— To nie twoja odpowiedzialność — powiedział.
— Wiem. Dlatego sam ją wybieram.
Wieczorem znaleźliśmy pod drzwiami kopertę. Nie było na niej nazwiska nadawcy. W środku znajdowała się tylko kartka od Tomasza.
„Nie wiem, jak zostać ojcem. Ale wiem już, że samochód tego nie załatwi.”
Ray przeczytał ją i oddał mi bez komentarza.
Złożyłem kartkę na pół i schowałem do szuflady razem z kluczem do skrytki bankowej.
Nie dlatego, że Tomasz zasłużył na miejsce w moim życiu.
Dlatego, że tym razem to ja miałem zdecydować, co otworzyć, a czego nie oddawać nikomu.
Przegapiłeś początek?
