CZĘŚĆ 4

Nazwisko należało do Daniela Pendeltona, syna Arthura.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

— To niemożliwe — powiedział Arthur.

Nina odwróciła kartkę w segregatorze.

Na odwrocie znajdował się podpis Daniela, numer jego prywatnej spółki i data przelewu.

Arthur pobladł.

— Mój syn pracuje w Vantage jako doradca do spraw przejęć. Nie miał dostępu do naszych dokumentów.

— Miał — odpowiedziała Chloe. — To on odebrał ode mnie kopię raportu pierwszego dnia.

Evelyn spojrzała na Arthura.

— Daniel powiedział, że pomoże zamknąć transakcję.

— Nie powiedziałaś mi o nim — wyszeptał Arthur.

— Nie musiałam. To była moja umowa.

— Z moim nazwiskiem pod spodem.

Na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Drzwi archiwum otworzyły się i wszedł Daniel, elegancki mężczyzna w granatowym płaszczu. Nie wyglądał na zaskoczonego.

— Powinniśmy porozmawiać w sali zarządu — powiedział.

— Nie — odpowiedziałem. — Porozmawiamy tutaj, przy dokumentach.

Daniel spojrzał na metalowy klucz w mojej dłoni.

— Marcus, Vantage zaoferował Apex osiem milionów za dostęp. Jeśli dzisiaj nie dostarczysz działającego modelu, umowa zostanie uznana za nieważną, a firma straci finansowanie.

— To nie mój problem.

— Jest, jeśli podpiszesz oświadczenie, że algorytm został opracowany jako własność Apex.

— Nie podpiszę.

Daniel uśmiechnął się bez ciepła.

— Wtedy oskarżymy cię o zatrzymanie własności firmy po odejściu.

Chloe zrobiła krok do przodu.

— Nie możecie. W umowie jest warunek zatwierdzenia przez autora.

— Ty podpisałaś przecież dokument przekazania — odparł Daniel.

— Pusty formularz. Bez załącznika. Mam kopię, na której widać, że numer strony został dopisany później.

Danielowi drgnął policzek.

Nina podniosła segregator.

— Mam także oryginalną księgę płatności. Northbridge nie świadczyła żadnych usług. To była spółka założona trzy dni przed przelewem.

Arthur patrzył na syna, jakby próbował odnaleźć w jego twarzy chłopca, którego kiedyś odprowadzał do szkoły.

— Daniel, powiedz, że nie wiedziałeś o sprzedaży.

— Wiedziałem, że firma potrzebuje pieniędzy.

— Pytam, czy wiedziałeś o fałszywym opisie płatności.

Daniel odwrócił wzrok.

— Evelyn powiedziała, że wszystko zostało uzgodnione.

— Nie ze mną — powiedziałem. — I nie z zarządem.

Wtedy na korytarzu zadzwonił telefon. Arthur odebrał. Słuchał, a jego twarz stawała się coraz bardziej szara.

— Co się stało? — spytała Evelyn.

— Przewodnicząca rady dostała kopie wszystkich dokumentów.

— Od kogo?

Arthur spojrzał na mnie.

— Od Marcusa.

Evelyn cofnęła się.

— Kiedy?

— O dziewiątej trzydzieści pięć — odpowiedziałem. — Pięć minut po złożeniu wypowiedzenia. Mój osobisty system zabezpieczeń wysłał radzie pakiet dokumentów, kiedy odebrano mi dostęp do konta głównego. Nie zamierzałem go używać przeciwko firmie. Po prostu wiedziałem, że ktoś spróbuje zrobić ze mnie winnego.

Daniel wyciągnął telefon.

— To naruszenie poufności.

— Nie. Dokumenty dotyczyły mojego autorstwa, mojego klucza i pieniędzy wypłaconych bez mojego zatwierdzenia.

— Vantage będzie walczyć.

— Niech walczy z tym, co kupił. Nie dostanie tego, czego nie sprzedałem.

O czternastej sala zarządu była pełna. Przez szklane ściany widziałem przedstawicieli Vantage, członków rady i prawników, którzy szeptali nad wydrukami. Na stole leżała umowa z Northbridge, faktury i kopia pustego formularza Chloe.

Przewodnicząca rady, Helena Rudzka, spojrzała na Evelyn.

— Czy potwierdza pani, że zatwierdziła przelew ośmiu milionów dolarów?

— Zatwierdziłam działania mające uratować firmę.

— To nie było pytanie.

Evelyn zacisnęła usta.

Arthur położył przed radą własne pełnomocnictwo.

— Mój podpis jest prawdziwy. Nie wiedziałem, do czego został użyty.

Helena przeniosła wzrok na mnie.

— Panie Marcus, czy może pan uruchomić model?

— Mogę. Ale nie dla tej transakcji.

W sali podniósł się szmer.

— Dlaczego? — spytała.

— Bo firma próbowała sprzedać prawa, których nie posiadała, a potem odebrała mi dostęp, żeby ukryć brak zgody autora. Jeśli uruchomię model teraz, pomogę zalegalizować oszustwo.

Przedstawiciel Vantage uderzył dłonią w stół.

— Macie trzy godziny na wykonanie zobowiązania.

— Nie ma pan żadnego zobowiązania — odparła Helena. — Ma pan umowę zawartą przez spółkę, która sfałszowała opis usługi.

Evelyn spojrzała na mnie.

— Marcus, możesz uratować ludzi, którzy tu pracują.

— Chciałem to zrobić przez dziewięć lat.

— I pozwolisz im wszystkim stracić pracę?

— Nie. Zaproponuję radzie inne rozwiązanie.

Wyjąłem z torby dokument, który przygotowałem poprzedniej nocy, choć wtedy nie wiedziałem jeszcze, że będzie potrzebny. Była to oferta utworzenia niezależnej spółki, do której wniósłbym prawa do modelu. Apex mogło otrzymać licencję, ale tylko pod warunkiem pełnego audytu, zwrotu nielegalnie pobranych środków i przywrócenia zespołowi autorstwa.

Helena przeczytała pierwszą stronę.

— Chce pan zostać właścicielem rozwiązania?

— Chcę, żeby właścicielem był zespół, który je stworzył. Ja będę odpowiadał za architekturę. Chloe może dołączyć, jeśli przestanie udawać, że napisała cudzą pracę. Nina poprowadzi kontrolę finansową. Bez Evelyn i bez Daniela.

Chloe spojrzała na mnie.

— Przyjmę. I oddam wszystkie prezentacje podpisane moim nazwiskiem.

— Nie musisz oddawać cudzej winy — powiedziałem. — Wystarczy, że powiesz prawdę.

Skinęła głową.

Evelyn usiadła ciężko na krześle. Straciła nie tylko stanowisko. Rada natychmiast zablokowała jej udziały i rozpoczęła odzyskiwanie pieniędzy z Northbridge. Daniel musiał opuścić salę, gdy przedstawiciel Vantage dowiedział się, że to jego podpis widnieje przy pierwszym przekazaniu dokumentów.

Arthur został na miejscu.

— Marcus — powiedział, kiedy wszyscy wyszli. — Nie wiedziałem o pieniądzach Evelyn.

— Ale wiedziałeś, że płacisz jej więcej niż ludziom, którzy budowali firmę.

Opuścił wzrok.

— Myślałem, że liczby są wszystkim.

— Nie. Liczby tylko pokazują, co próbujesz ukryć.

Nie odpowiedział.

Wieczorem wróciłem do mieszkania. Zdjęcie córki nadal tkwiło w skórzanej torbie. Na odwrocie, obok daty, napisała kiedyś ołówkiem: „Tato, nie zgub tego, co zrobiłeś”.

Następnego dnia położyłem fotografię przy nowym serwerze, który uruchomiliśmy w małym biurze wynajętym przez zespół. Chloe przyniosła karton z poprawionymi dokumentami. Nina przyniosła księgę płatności. A na środku stołu leżał mój metalowy klucz.

Helena zadzwoniła przed południem.

— Rada przyjęła pana warunki. Apex dostanie licencję, ale nie prawa własności. Evelyn i Daniel zostają odsunięci od wszystkich negocjacji.

— A Arthur?

— Zrezygnował. Przekazał nam pełną korespondencję z Vantage.

Odłożyłem telefon.

Chloe spojrzała na mnie znad stosu papierów.

— Myślisz, że można jeszcze uratować tę prezentację?

Popatrzyłem na slajdy, które przez trzy tygodnie przepisywała bez zrozumienia. Potem przesunąłem przed nią kartkę z pustym tytułem.

— Nie tę. Napiszemy własną.

— Od czego zaczniemy?

Wziąłem metalowy klucz, wsunąłem go do nowego czytnika i poczekałem, aż na ekranie pojawi się pytanie o autora modelu.

Tym razem wpisałem nie swoje nazwisko, lecz nazwiska wszystkich trojga.