CZĘŚĆ 4

…— Co to znaczy? — zapytała Ava.

Nie odpowiedziałam od razu.

Patrzyłam na ekran telefonu, na kwotę mniejszą niż poprzednia, ale opisaną jako „opłata przygotowawcza za poradę prawną”. Odbiorcą była kancelaria, której nazwę znałam aż za dobrze.

To kancelaria prowadząca sprawy mojej firmy.

— Tato — powiedziałam. — Dlaczego próbowałeś obciążyć moją kartę kancelarią?

— To pomyłka administracyjna.

Elżbieta uniosła brwi.

— Dwie pomyłki w ciągu jednej nocy?

Telefon zawibrował ponownie. Tym razem wiadomość pochodziła od mojego księgowego, Pawła.

„Jenna, pilne. Ktoś próbował zlecić przelew z rachunku firmy. Zatrzymałem go, bo podpis elektroniczny nie pasował do twojego.”

Poczułam, jak świat zwęża się do kilku słów na ekranie.

Nie chodziło już o kolację.

Moi rodzice próbowali wejść do mojego konta firmowego.

— Powiedz mi wszystko — zwróciłam się do ojca.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Paweł właśnie zatrzymał przelew.

Karolina przestała płakać.

— Jaki przelew?

Ojciec rzucił jej ostrzegawcze spojrzenie.

— Nie mieszaj się.

— To ja mam się nie mieszać? — Karolina odsunęła się od niego. — Powiedziałeś, że chodzi tylko o rachunek restauracyjny.

Matka chwyciła ją za łokieć.

— Przestań.

— Nie! — Karolina wyrwała się. — Mówiłeś, że Jenna finansuje wszystkim życie, więc można wykorzystać jej kartę. Mówiłeś też, że jeśli wywołamy zamieszanie, sprzeda udziały w firmie i wróci do rodziny po pomoc.

Na ganku zapadło osłupienie.

Ava spojrzała na mnie.

— Chcieli, żebyś sprzedała firmę?

Ojciec zacisnął usta.

Wtedy zrozumiałam, co naprawdę chciał osiągnąć. Nie zemstę. Nie zwykłe upokorzenie. Moja firma od miesięcy rozwijała się szybko, a on zadłużył własny zakład stolarski. Potrzebował pieniędzy. Wiedział, że jeśli udowodni, iż straciłam kontrolę nad finansami, może naciskać na mnie, bym sprzedała udziały poniżej wartości.

— Zatrudniłeś kancelarię, żeby przygotowała dokumenty? — zapytałam.

— Chciałem ci pomóc.

— Próbowałeś przejąć moje udziały.

— Rodzina powinna dzielić się tym, co ma.

— Rodzina nie podpisuje za plecami córki umowy sprzedaży.

Elżbieta zrobiła zdjęcie dokumentu z podpisem Karoliny.

— Proszę zachować wszystkie kopie. Ja również złożę oświadczenie dotyczące płatności.

Ojciec odwrócił się do niej.

— Jeśli to pani przekaże dalej, restauracja straci całą rodzinę klientów.

— Nie — powiedziała Anna. — Straci tylko tych, którzy uważają, że mogą kupić cudzą godność za rachunek.

Jej głos był cichy, ale twardy.

Mój telefon zadzwonił po raz trzeci. Paweł czekał na linii.

— Zablokowałem wszystkie dostępy i skontaktowałem się z bankiem. Ale jest jeszcze coś. W dokumentach przesłanych do kancelarii znajduje się podpis, który wygląda jak twój.

— To nie mój podpis.

— Wiem. Dlatego niczego nie zatwierdziłem.

Spojrzałam na ojca.

— Skąd mieliście wzór mojego podpisu?

Karolina spuściła głowę.

— Mama zabrała kopię umowy, kiedy była u ciebie w biurze.

Matka zacisnęła wargi.

— Chciałam tylko, żebyś przestała nas odsuwać.

— Odsuwałam was, bo za każdym razem, kiedy coś budowałam, próbowaliście to sobie przywłaszczyć.

Ava zrobiła krok naprzód.

— Babciu, wczoraj powiedziałaś, że nie jestem prawdziwą kucharką. Dzisiaj próbujesz zabrać mamie firmę. Czy kiedykolwiek umiałaś poprosić o coś bez ranienia kogoś?

Matka otworzyła usta, lecz tym razem nie znalazła w sobie żadnej gotowej obelgi. Spojrzała na wnuczkę, potem na tort widoczny przez uchylone drzwi.

Na jego brzegu wciąż leżał termometr kuchenny Avy, ten sam, który wypadł jej z kieszeni poprzedniego wieczoru.

Karolina zaczęła szlochać.

— Jenna, oddam ci pieniądze. Podpiszę wszystko, co trzeba. Ale nie wiedziałam o przelewie.

— Wiedziałaś o rachunku.

— Tak.

— I podpisałaś dokument.

— Tak.

— Więc zapłacisz za to, co zrobiłaś. Nie po to, żeby cię zniszczyć. Po to, żebyś przestała nazywać cudzą krzywdę pomyłką.

Karolina skinęła głową.

Nie prosiła o przebaczenie.

Może pierwszy raz zrozumiała, że nie da się go wyłudzić łzami.

Ojciec zrobił krok w stronę samochodu.

— Nie skończyliśmy tej rozmowy.

— Skończyliśmy — powiedziałam. — Od dziś nie masz dostępu do żadnej mojej karty, konta ani dokumentu. Prawnik skontaktuje się z tobą w sprawie próby przelewu.

— To twoja rodzina.

— Właśnie dlatego tak długo pozwalałam wam przekraczać granice.

Matka chwyciła torebkę.

— Myślisz, że ta dziewczyna zrobi karierę, bo obcy ludzie bili jej brawo przez jeden wieczór?

Ava odpowiedziała spokojnie:

— Nie wiem. Ale jutro ugotuję dla ludzi, którzy przyjdą z własnej woli.

Michał przysłał wiadomość z potwierdzeniem wydarzenia. Fundacja chciała, żeby Ava przygotowała danie główne dla stu osób. Otrzymałaby wynagrodzenie, pomoc kucharza i możliwość pracy pod okiem zawodowych szefów.

Pokazałam jej wiadomość.

Przeczytała ją powoli.

— Mamo, a jeśli sobie nie poradzę?

— Wtedy będziesz wiedziała, czego musisz się nauczyć. Ale nikt nie będzie mógł ci powiedzieć, że nie wolno ci próbować.

Ava popatrzyła na dziadków.

— Nie chcę, żebyście przyszli na to wydarzenie.

Ojciec prychnął.

— Nie możesz nam zabronić.

— Mogę. To moje stanowisko.

Ta odpowiedź zabolała go bardziej niż mój gniew.

Elżbieta wręczyła mi potwierdzenie zwrotu pieniędzy. Restauracja miała oddać całą kwotę po anulowaniu płatności, a Anna zgodziła się podpisać relację z przebiegu wieczoru. Lena dopisała do artykułu sprostowanie dotyczące jednego szczegółu: nie znała wcześniej planu Karoliny. Opublikowała też zdjęcie Avy przy stole, z rękami ubrudzonymi czekoladą i uśmiechem, którego nie dało się udawać.

W południe usiadłyśmy z Avą przy stole, na którym poprzedniego wieczoru stały dwadzieścia trzy puste nakrycia.

Nie odgrzewałyśmy resztek.

Sporządziłyśmy nową listę zakupów.

— Sto porcji sosu? — zapytała Ava.

— Sto porcji.

— A jeśli znowu ktoś odwoła?

Wzięłam jej notes i na pierwszej stronie zapisałam jedno zdanie: „Każde danie ma trafić do osoby, która naprawdę po nie przyszła”.

— Wtedy znajdziemy tych ludzi sami.

Ava dotknęła kartki, a potem podniosła z blatu mały termometr kuchenny.

— Ten też zabieram.

— Oczywiście.

Przygotowania do wydarzenia trwały cały dzień. Ava poprawiała recepturę, ważyła przyprawy i dzwoniła do Michała, pytając o alergie uczestników. Nie robiła tego, żeby udowodnić coś mojej matce.

Robiła to, bo ktoś wreszcie potraktował jej pracę poważnie.

Wieczorem przyszła jeszcze jedna wiadomość. Od Karoliny.

„Podpisałam zwrot pieniędzy i wycofałam się z dokumentów. Oddam ci również kopię umowy, którą mama zabrała z biura. Nie oczekuję odpowiedzi.”

Nie odpisałam.

Położyłam telefon obok notesu Avy.

Następnego ranka weszłyśmy do wynajętej kuchni fundacji. Na stalowym stole czekały miski, deski i skrzynka świeżych ziół. Michał pokazał Avie jej stanowisko.

— Tutaj będziesz gotować — powiedział.

Ava spojrzała na szeroki blat, potem na rząd garnków.

— Sama?

— Nie. Ale decyzje dotyczące twojego dania należą do ciebie.

Wyjęła z kieszeni termometr kuchenny i położyła go obok rondla.

Przez chwilę patrzyła na czerwone cyfry, jakby sprawdzała nie temperaturę sosu, lecz własną odwagę.

Potem podała mi pierwszą łyżkę.

— Spróbuj.

Posmakowałam.

— Teraz jest idealny.

Ava uśmiechnęła się i odwróciła do stu pustych talerzy.

— To dobrze — powiedziała. — Bo tym razem wszyscy naprawdę zostali zaproszeni.