CZĘŚĆ 4
— Nigdzie ich nie zabieraj — powiedziałam do Nory. — Zamknij bramę i nie otwieraj nikomu.
— Już to zrobiłam. Dziewczynki są w pokoju. Ale on mówi, że Declan wydał polecenie.
Spojrzałam na Declana.
— Wydałeś takie polecenie?
— Nie.
Jego twarz stwardniała.
— Jak się nazywa ten człowiek?
— Nora, zapytaj.
Po chwili usłyszeliśmy w telefonie podniesiony głos nieznajomego. Nora powtórzyła jego nazwisko.
Mara odsunęła się od kartonu.
— To człowiek twojej matki — powiedziała.
Declan zamknął oczy.
— Oczywiście.
— Co to znaczy? — zapytałam.
— Że moja matka od lat kontroluje wszystko, czego nie potrafi kontrolować mój ojciec.
Wyjął telefon i wybrał numer. Odebrała po drugim sygnale.
— Mamo, odwołaj człowieka spod domu Nory.
Po drugiej stronie rozległ się spokojny, niemal znudzony głos.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— Wiesz doskonale.
— Jeśli chodzi o Cassidy, powinieneś zachować ostrożność. Kobieta, która ukrywa dzieci przez cztery lata, nie kieruje się wyłącznie troską.
Poczułam, jak policzki zaczynają mnie palić.
— Proszę przekazać matce — powiedziałam — że nie ukrywałam dzieci. Ukryto przede mną możliwość dotarcia do ich ojca.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
— Declan, przyjedź do mnie. Porozmawiamy bez świadków.
— Nie — odpowiedział. — Tym razem świadkowie zostają.
Rozłączył się.
Przez następne dwadzieścia minut siedzieliśmy w archiwum i porządkowaliśmy dokumenty. Księgowy, pan Ellis, wyjął z kartonu wyciągi bankowe. Każdy miał datę, kwotę i nazwę funduszu utworzonego przez Evelyn Hawthorne.
— Pieniądze miały trafić do pani — powiedział do mnie. — Osiemdziesiąt tysięcy dolarów. Fundusz nazwano „Czysty Rozdział”.
— Nigdy o nim nie słyszałam.
— Wiem. Przelew wrócił po miesiącu, bo konto odbiorcy zostało zamknięte. Potem pieniądze przesunięto na rachunek firmy konsultingowej, która przygotowywała dokumenty dla projektu w Savannah.
Declan wziął jeden z wyciągów.
— Ta firma wystawiła opinię, że Cassidy zatwierdziła projekt.
— Tak — odpowiedział Ellis. — Opinia została opłacona z pieniędzy przeznaczonych dla niej.
Oparłam dłonie o stół.
— Chcieli kupić moje nazwisko.
— I moje stanowisko — dodał Declan.
Mara usiadła na metalowym krześle.
— Twój ojciec uważał, że jeśli projekt się powiedzie, rada wybierze ciebie. Twoja matka chciała, żebyś był jej posłuszny. Ja chciałam zachować pracę. Wszyscy coś chcieliśmy.
— A Cassidy? — zapytał Declan.
Mara spuściła wzrok.
— Cassidy miała zniknąć z dokumentów.
O dziewiątej trzydzieści pojechaliśmy do domu Nory. Mężczyzna stojący przy bramie odszedł, gdy zobaczył Declana. Dziewczynki siedziały na dywanie i układały puzzle z farmą. Olivia natychmiast podbiegła do mnie.
— Mamusiu, ten pan już nie stoi przed domem.
— Wiem.
Ruby spojrzała na Declana.
— To ten pan z lotniska.
Declan uklęknął kilka kroków od niej.
— Mam na imię Declan.
— To trudne imię.
— Też tak uważam.
Grace podniosła element układanki.
— Umiesz robić konie?
Declan spojrzał na rozsypane części.
— Nie wiem.
— To siadaj. Pokażemy ci.
Usiadł na podłodze w drogim garniturze, między trzema pudełkami kredek i pluszowym osłem bez jednego ucha. Nie próbował ich dotykać ani przytulać. Nie próbował kupić ich zainteresowania. Po prostu przez pół godziny szukał fragmentów obrazka, które pasowały do siebie.
Kiedy dziewczynki poszły umyć ręce przed obiadem, został ze mną w korytarzu.
— Nie wiem, jak zacząć — powiedział.
— Od słuchania.
— Chcę być ich ojcem.
— Bycie ojcem nie zaczyna się od nazwiska. Zaczyna się od tego, że pamiętasz, która boi się głośnych suszarek, która nie znosi pomidorów, a która zasypia tylko wtedy, gdy ktoś przeczyta jej tę samą książkę trzy razy.
— Powiesz mi?
— Jeśli będziesz przychodził regularnie i nie znikniesz, kiedy zrobi się trudno.
— Przyjdę.
— Nie obiecuj z rozpędu.
— To nie jest rozpęd. To jest decyzja.
Nazajutrz rano Declan zwołał zarząd swojej firmy. Nie zabrał mnie ze sobą. Powiedział, że to jego odpowiedzialność.
Miał przed sobą trzy możliwości: ukryć dokumenty, zrzucić wszystko na zmarłego ojca albo powiedzieć prawdę i stracić stanowisko.
Wybrał trzecią.
Przedstawił radzie list ojca, wyciągi funduszu i kopię korespondencji, którą Mara zatrzymała. Przyznał, że użyto mojego nazwiska bez zgody, choć sam nie wiedział o przelewach. Przyznał też, że przez lata nie sprawdził, dlaczego nigdy nie dostał ode mnie żadnej wiadomości.
Rada odsunęła go od kierowania projektem w Savannah. Nie dlatego, że był jedynym winowajcą, lecz dlatego, że jako prezes odpowiadał za system, który pozwalał kupować cudze milczenie.
Mara zrezygnowała z pracy i podpisała pełne oświadczenie. Pan Ellis przekazał wszystkie dokumenty niezależnym audytorom. Evelyn próbowała jeszcze raz zadzwonić do Declana, ale nie odebrał.
Tydzień później spotkaliśmy się w mojej firmie. Na stole leżały mapy mokradeł, raporty i kubki z kawą. Declan przyszedł bez garnituru. Miał na sobie zwykłą koszulę, a pod pachą trzymał trzy zeszyty.
— Po jednym dla każdej — powiedział.
— Co w nich jest?
— Chcę zapisywać rzeczy, których będę się o nich uczył. Żeby ich nie pomylić.
Przez chwilę patrzyłam na puste strony.
— Nie odzyskasz czterech lat.
— Wiem.
— Nie możesz też kupić sobie miejsca przy nich.
— Wiem.
— I nie będziesz używał nazwiska Hawthorne, żeby ktokolwiek traktował cię jak ważniejszego rodzica.
— Wiem.
Tym razem mu uwierzyłam nie dlatego, że powiedział właściwe słowa. Uwierzyłam, bo oddał zarządowi dokumenty, które mogły uratować jego stanowisko. Stracił kontrolę nad firmą, ale przestał udawać, że nie miał z tym nic wspólnego.
Pierwsze spotkania z dziewczynkami trwały po godzinie. Potem po dwóch. Declan nauczył się, że Olivia chce sama nalewać sok, Grace zawsze chowa kredki pod poduszką, a Ruby przed snem pyta trzy razy, czy jutro też będzie obiad.
Pewnego popołudnia przyniósł im drewniane figurki koni. Ruby obejrzała swoją z każdej strony.
— Tata, ten ma krzywą nogę.
Declan spojrzał na figurkę.
— Rzeczywiście.
— Możesz ją naprawić?
— Mogę spróbować.
Ruby podała mu konia.
— Tylko ostrożnie. To mój ulubiony.
Declan wziął figurkę obiema dłońmi. Nie obiecał, że naprawi wszystko. Nie mówił, że czas cofnie się do dnia narodzin dziewczynek.
Po prostu usiadł przy małym stoliku i zaczął delikatnie szlifować krzywą nogę, podczas gdy trzy córki patrzyły mu na ręce.
A ja po raz pierwszy zobaczyłam, że człowiek, który kiedyś chciał mieć kontrolę nad całym światem, potrafi siedzieć nieruchomo nad jedną małą drewnianą nogą, bo Ruby powiedziała mu: „Tylko ostrożnie”.
Przegapiłeś początek?
