Oddał mi pierścionek przy czterdziestu świadkach, a potem zamknął przełęcz przede mną — lecz górski olbrzym nagle pobladł

Lyman Lumis oddał mi pierścionek na peronie w Leadville, a czterdzieści osób patrzyło, jak jego nowa narzeczona wsiada do dyliżansu.

Złoto uderzyło mnie w dłoń tak lekko, że przez chwilę nie rozumiałam, co się stało. Lyman nawet na mnie nie spojrzał. Stał już przy stopniu powozu, poprawiając niebieską wstążkę przy kapeluszu córki właściciela kopalni.

— To koniec, Iris — powiedział cicho. — Nie rób sceny.

— Pięćdziesiąt dolarów też jest końcem?

Drgnął, ale zaraz odwrócił wzrok. Woźnica strzelił z bata. Koła ruszyły po zamarzniętym błocie, a ja zostałam z pierścionkiem, który nagle ważył więcej niż całe moje życie.

Do południa przełęcz zamknęła się pod śniegiem. Lyman odjechał na wschód z córką probiernika, a ja wróciłam do pensjonatu przy Chestnut Street, z nadzieją, że choć tam znajdzie się dla mnie kąt.

Wdowa Dobbs nie czekała nawet do soboty.

Kiedy zeszłam z pralni na kolację, mój kufer stał już na ganku. Śnieg osiadał na metalowych okuciach.

— Nie trzymam porzuconych dziewczyn — powiedziała przez uchylone drzwi.

— Zapłaciłam za cały miesiąc.

— Pieniądze pojechały na wschód razem z panem Lumisem. Nie patrz tak, jakbym to ja je zabrała.

Zasunęła rygiel.

Stałam na mrozie z jedną torbą i nożyczkami krawieckimi schowanymi pod szalem. W końcu zawiązałam szal, nożyczki i kawałek ługu w kocu, a resztę zostawiłam na ganku. Nie miałam dokąd iść, więc ruszyłam do szopy pocztowego przewoźnika przy drodze na Mosquito.

O dziewiątej wieczorem znalazłam tam mężczyznę, który prostował się znad raków śnieżnych. Jego głowa prawie dotknęła belek. Isach Thorvald miał czterdzieści dwa lata, czarną brodę i ramiona tak szerokie, że futrzana kurtka wyglądała na nim jak narzucony koc.

— Zabierz mnie przez przełęcz — powiedziałam. — Do siostry w Fairplay.

Spojrzał na moje cienkie miejskie buty.

— Spowolnisz mnie.

— Poniosę własny tobołek. Nie będę prosić o nic poza drogą.

Przez chwilę słyszałam tylko stukanie śniegu o dach.

Isach zrzucił na podłogę drugą parę raków.

— Załóż.

Przez dziewięć mil szłam w jego śladach. Dwa razy upadłam. Dwa razy podniosłam się, zanim zdążył się odwrócić. Ból palił mi kolana, ale bardziej bolała myśl, że mogłabym zobaczyć w jego oczach tę samą litość, którą widziałam na peronie.

Po północy wyłoniła się z zamieci mała chata. Isach wyważył drzwi, zapalił zapałkę i odsłonił jedną pryczę, stół oraz piec.

Zrzucił plecak.

— Jedno łóżko — powiedział. — I jest moje.

Strach przeszedł przeze mnie jak lodowata woda. Zacisnęłam dłoń na nożyczkach.

Usiadłam przy piecu, plecami do ściany.

Isach napalił, zdjął mokrą koszulę i powiesił ją nad żarem. Potem rozłożył koc na podłodze, dokładnie w poprzek drzwi.

— Lampę przygaś — mruknął.

Nie podszedł do pryczy.

Czekałam, aż wstanie. Nie wstał. O północy zęby szczękały mi z zimna, więc położyłam się na łóżku w butach, z nożyczkami pod policzkiem.

Obudziłam się o świcie pod ciężarem czegoś miękkiego i pachnącego dymem oraz sosną. Futro Isacha przykrywało mnie od brody po kostki. On sam spał na gołych deskach, z nagimi ramionami, dokładnie przed drzwiami.

Usiadłam, ściskając jego płaszcz przy szyi.

Wtedy zawył wiatr, a zasypane drzwi zatrzęsły się pod naporem śniegu. Isach otworzył oczy, sięgnął pod poduszkę i wyjął z kieszeni skórzaną teczkę. Na jej widok nagle zbladł, jakby zobaczył kogoś stojącego po drugiej stronie drzwi…

CZĘŚĆ 2

Isach nie otworzył teczki. Przez kilka sekund trzymał ją przy piersi, nasłuchując, jak wiatr wciska śnieg pod próg.

— Kto tam jest? — spytałam.

— Nikt.

— Nikt nie sprawia, że człowiek wygląda, jakby miał zaraz umrzeć.

Jego palce zacisnęły się na skórzanym pasku.

— Pij kawę.

Nie odpowiedziałam. W chacie pachniało mokrym drewnem i gorzkim naparem, lecz pod tym zapachem czułam coś jeszcze: wilgotną wełnę, dym i tajemnicę, którą przyniósł ze sobą z gór.

Isach schował teczkę pod koszulę i wyszedł odgarniać śnieg. Patrzyłam przez oszronione okno, jak jego łopata znika w białej ścianie. Chwilę później usłyszałam tępy zgrzyt metalu. Na podwórzu znalazł coś zakopanego przy słupie.

Kiedy wrócił, miał na dłoni miedzianą klamrę.

— To nie należy do ciebie — powiedziałam.

— Nie.

— Do kogo więc?

— Do człowieka, który nie powinien był znaleźć tej chaty.

W południe wiatr osłabł. Isach zarzucił rakiety i wyszedł sprawdzić drogę. Zostałam przy stole, zszywając rozdarcie w kocu. Igła drżała mi między palcami, lecz tym razem nie z zimna. Przez cały ranek myślałam o teczce i o tym, że ktoś mógł śledzić nas przez przełęcz.

Po godzinie usłyszałam trzy uderzenia w drzwi.

Isach wrócił dopiero po następnych dziesięciu minutach. Otworzył, a do środka wtoczył się młody chłopak w czerwonym szaliku. Miał rozcięty łuk brwiowy i śnieg we włosach.

— Panie Thorvald — wydyszał. — Oni są już za mną.

Isach zamknął drzwi i zakrył je ciężką belką.

— Ilu?

— Dwóch. Może trzech.

Chłopak zobaczył mnie i cofnął się.

— To ona?

— Nie twoja sprawa — warknął Isach.

— Córka Gilroya? Ta od pralni?

Poczułam, jak żołądek ściska mi się w twardy węzeł.

— Skąd znasz moje nazwisko?

Chłopak odwrócił wzrok.

— W miasteczku wszyscy wiedzą.

Isach uklęknął przy piecu i odsłonił luźną deskę w podłodze. Pod nią znajdowała się wąska wnęka.

— Wejdź tam — powiedział do chłopaka.

— Nie zostawię cię.

— Nie prosiłem o odwagę.

Chłopak zniknął pod deskami. Isach przykrył wnękę dywanikiem i podał mi nożyczki, które rano odłożyłam na stół.

— Trzymaj je.

— Co się dzieje?

— Jeśli ktoś wejdzie, nie pytaj, czego chce. Odetnij mu drogę.

— A ty?

— Ja zajmę się resztą.

Trzy uderzenia rozległy się ponownie, tym razem cięższe. Śnieg osypywał się z dachu. Isach stanął przed drzwiami, ale nie odsunął belki.

— Thorvald! — krzyknął mężczyzna z zewnątrz. — Mamy wiadomość od Lymana Lumisa!

Moje serce uderzyło tak mocno, że aż zabolało.

Isach spojrzał na mnie.

— Nie odzywaj się.

— Dlaczego Lyman miałby posyłać ludzi za mną?

— Może nie posyła ich za tobą.

— Więc za kim?

Zza desek dobiegł stłumiony głos chłopaka:

— Za dokumentem, który zabraliście z biura probiernika.

Isach zamknął oczy. Tylko na moment, ale wystarczyło, żebym zrozumiała, że jego milczenie nie chroniło mnie przed niebezpieczeństwem. Ono ukrywało je przede mną.

Mężczyzna za drzwiami zaczął liczyć.

— Do trzech otwierasz, Thorvald. Potem spalimy chatę.

Isach uniósł deskę przy ścianie i wyjął z niej długi nóż.

— Iris, kiedy ci każę, biegniesz do tylnego wyjścia.

— A ty?

— Ja zostanę.

— Nie po to przeszłam dziewięć mil, żeby teraz uciekać bez odpowiedzi.

Spojrzał na mnie ciężko.

— Odpowiedź może zniszczyć ci życie.

— Ono już zostało zniszczone na peronie.

Za drzwiami zabrzmiało pierwsze uderzenie. Belka pękła na końcu. Isach sięgnął po teczkę, a chłopak wysunął się z wnęki i wyszeptał:

— Powiedz jej, kim naprawdę był jej ojciec, zanim oni wejdą…

— Kim był mój ojciec? — spytałam.

Chłopak z czerwonym szalikiem spojrzał na Isacha, lecz to Isach odpowiedział.

— Nazywał się Elias Gilroy. Nie był zwykłym urzędnikiem kopalni.

Drugie uderzenie wyrwało drzazgi z drzwi. Z sufitu posypał się pył.

— Mów.

— Twój ojciec prowadził księgi wydobycia w kopalni Srebrna Korona. Odkrył, że Lyman Lumis i probiernik Hale fałszują wyniki rudy, a pieniądze znikają przez firmę przewozową. Chciał ich zgłosić.

— Dlaczego nigdy o tym nie słyszałam?

Isach podniósł teczkę.

— Bo zginął, zanim zdążył to zrobić.

Poczułam, że nogi miękną mi pod stołem.

— Powiedziano, że spadł z urwiska.

— Tak miało wyglądać.

Chłopak wyszedł z wnęki.

— Jestem Tomas Reed. Pracowałem przy wadze w kopalni. Widziałem, jak ludzie Lymana popchnęli pana Gilroya. Widziałem też, jak zabrali jego księgę.

— Dlaczego milczałeś przez pięć lat?

Tomas przełknął ślinę.

— Bo mieli moją matkę. A kiedy uciekłem, zabrali ją do przytułku pod fałszywym nazwiskiem.

Za drzwiami rozległ się głos Lymana.

— Iris! Twój ojciec zostawił długi. Mamy dokument, który dowodzi, że wszystko należy do nas. Otwórz, a pozwolimy ci odejść.

Isach spojrzał na mnie.

— To kłamstwo. W teczce jest oryginalna księga i podpis twojego ojca.

— Skąd ją masz?

— Elias oddał mi ją tej nocy, gdy uciekł z kopalni. Miałem zabrać ją do sędziego w Fairplay. Nie zdążyłem. Znalazłem go martwego przy potoku.

— I przez pięć lat nic nie zrobiłeś?

Pytanie wyszło ze mnie jak cios.

Isach przyjął je bez obrony.

— Bałem się, że jeśli przemówię, zginie ktoś następny. Twój ojciec miał rację co do jednego: chciwość ludzi nie kończy się na pieniądzach.

Lyman uderzył w drzwi po raz trzeci. Zawias pękł.

Isach otworzył teczkę i rozłożył księgę na stole. Między stronami tkwił list z podpisem Eliasa oraz rachunki przewozowe. Na ostatniej stronie widniało nazwisko Lymana i suma wypłacona za zepchnięcie jednego człowieka z górskiej ścieżki.

— To wystarczy? — spytałam.

— Jeśli doniesiemy ją do Fairplay, tak.

— Nie doniesiemy. Zaniesiemy.

Isach patrzył na mnie przez chwilę, jakby po raz pierwszy zobaczył nie porzuconą dziewczynę, lecz córkę człowieka, którego znał.

Drzwi ustąpiły. Lyman wszedł pierwszy, z pistoletem w dłoni. Za nim pojawił się Hale, probiernik, i jeszcze jeden mężczyzna.

— Oddaj księgę — powiedział Lyman.

— Podejdź i weź — odpowiedziałam.

Lyman roześmiał się, lecz jego wzrok padł na podpis ojca.

— Ty nie rozumiesz, co trzymasz.

— Rozumiem, że mój ojciec podpisał prawdę, a ty podpisałeś jego śmierć.

Jego ręka zadrżała.

Wtedy Hale rzucił się do stołu. Isach uderzył go w nadgarstek, a broń wpadła w śnieg przy progu. Tomas wybiegł tylnym wyjściem z księgą pod kurtką.

— Dokąd on idzie? — wrzasnął Lyman.

— Do Fairplay — powiedział Isach.

Lyman rzucił się za nim, lecz zatrzymał się, gdy zobaczył podniesioną łopatę.

Przez chwilę wszyscy stali w dusznej chacie, otoczeni dymem, śniegiem i ciężkim oddechem.

Potem z kieszeni Lymana wypadł mały skórzany woreczek. Wysypały się z niego moje pięćdziesiąt dolarów i list, którego nigdy mi nie doręczono.

Nie był to list od Lymana.

Na kopercie widniała pieczęć zarządu Srebrnej Korony. A pod nią jedno zdanie: „Spadkobierczyni ma zostać usunięta przed otwarciem testamentu”.

Lyman zobaczył, że przeczytałam.

I wtedy zza wzgórza dobiegł dźwięk dzwonka sań. Nie należał do ludzi Lymana. Należał do kogoś, kto przywoził wiadomość z Fairplay — oraz nazwisko człowieka, którego nikt z nas nie spodziewał się już zobaczyć…