CZĘŚĆ 4
…Olgę zauważyłam dopiero wtedy, gdy drzwi windy rozsunęły się za jej plecami.
W jednej ręce trzymała walizkę, w drugiej klucz z mosiężną zawieszką w kształcie jaskółki. Ten klucz znałam od dwudziestu lat. Mój ojciec dał go Maksymowi w dniu, gdy otwieraliśmy pierwsze biuro.
— Mamo — powiedziałam. — Co jest w walizce?
Olga ścisnęła rączkę tak mocno, że pobielały jej palce.
— Nic, co należy do ciebie.
— Właśnie dlatego pytam.
Tomasz stanął obok mnie.
— Pani Olgo, proszę oddać klucz.
— Nie ma pan prawa mnie pouczać.
— Mam prawo poinformować panią, że rachunek spółki, na który przelano pieniądze z firmy, został zablokowany.
Olga drgnęła.
— Maksym mówił, że wszystko jest załatwione.
— Maksym mówił wiele rzeczy — odpowiedziałam.
Jej spojrzenie przesunęło się na kopertę w mojej dłoni.
— On chciał tylko ochronić rodzinę.
— Przed kim?
— Przed tobą.
To zabolało bardziej, niż powinno. Przez lata robiłam jej zakupy, woziłam ją do lekarza i opłacałam rachunki, kiedy Maksym twierdził, że firma ma gorszy miesiąc.
— Ochronił rodzinę, kradnąc pieniądze z przedsiębiorstwa, które założyłam z jego synem?
Olga nie odpowiedziała.
Tomasz wyciągnął rękę.
— Klucz.
Po chwili podała go jemu.
— Maksym jest w biurze — powiedziała. — Czeka na kupca.
— Wiedziałaś o wszystkim? — zapytałam.
Olga spojrzała na podłogę.
— Wiedziałam, że chce usunąć cię z firmy. Nie wiedziałam, że podrobił podpis twojego ojca.
— Ale wzięłaś udział w spółce założonej na swoje nazwisko.
— Bałam się, że jeśli mu odmówię, zostanę sama. Nie mam własnych pieniędzy.
— Miałaś moje.
Jej twarz skurczyła się, jakby te słowa dotknęły ją fizycznie.
Nie czekałam na kolejne usprawiedliwienia.
Pojechaliśmy do siedziby firmy. Była siedemnasta czterdzieści. W recepcji paliła się tylko jedna lampa, a na szklanym stole leżały trzy filiżanki i otwarta teczka z umową sprzedaży.
Maksym stał przy oknie. Obok niego siedział mężczyzna w drogim płaszczu. Na biurku leżała granatowa pieczęć naszej firmy.
— Larysa — powiedział Maksym. — Wiedziałem, że przyjedziesz.
— Nie przyjechałam podpisywać.
— Przyjechałaś, bo rozumiesz, że beze mnie wszystko się rozpadnie.
— Bez ciebie firma przetrwa. Bez tych pieniędzy również, jeśli je odzyskamy.
Mężczyzna w płaszczu spojrzał na Maksyma.
— Powiedział pan, że jest jedynym właścicielem.
— Jestem większościowym właścicielem — odpowiedział Maksym.
Tomasz położył przed nim oryginał umowy założycielskiej.
— Nie jest pan nawet większościowym właścicielem. Udziały rozłożono po połowie.
Maksym roześmiał się nerwowo.
— Ten człowiek nie zna całej sprawy.
— Zna ją lepiej niż pan — powiedziałam. — A ja znam ją najlepiej.
Maksym podszedł do mnie.
— Larysa, porozmawiajmy sami.
— Nie.
— To nasze małżeństwo.
— Nie używaj małżeństwa jako zasłony dla przelewów.
Jego szczęka napięła się.
— Przez dwadzieścia osiem lat wszystko robiłem dla nas.
— Dla nas nie zakłada się tajnego rachunku na nazwisko własnej matki.
— Ty nie rozumiałaś biznesu!
Tomasz wyjął notes Ewy.
— Pani Borkowska zapisała, że powiedział pan dokładnie to samo podczas rozmowy trzy tygodnie temu.
Maksym zamarł.
— Ewa nie żyje — syknął. — Nie możecie wykorzystać jej notatek.
— Nie musimy niczego wykorzystywać — odparłam. — Wystarczy, że pokażemy bankowi przelewy, fałszywą uchwałę i prawdziwe pełnomocnictwo Stefana.
Mężczyzna w płaszczu wstał.
— Nie podpiszę tej umowy.
— Proszę zostać — powiedział Maksym. — To nieporozumienie.
— Nieporozumienia nie mają dwóch milionów złotych na cudzym koncie.
Kupiec wyszedł, nie oglądając się za siebie.
Maksym ruszył za nim, ale zatrzymał się przy drzwiach. Olga weszła do pomieszczenia i podała mu pustą kopertę.
— Pieniądze z konta pomocniczego też zniknęły — powiedziała. — Bank je zatrzymał.
Maksym spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Co zrobiłaś?
— Oddałam Larysie klucz.
— To nie twój klucz!
— Był mój tak długo, jak długo wierzyłam, że mnie chronisz.
Usiadł ciężko na krześle. Zobaczyłam wtedy nie człowieka, który przez lata prowadził firmę, lecz kogoś, kto zbudował całą swoją siłę na cudzym zaufaniu.
Telefon Tomasza zadzwonił o osiemnastej pięć.
— Bank potwierdził blokadę — powiedział po rozmowie. — A Ewa zostawiła jeszcze jedną dyspozycję. Jeśli dokumenty potwierdzą oszustwo, środki mają wrócić na rachunek firmy i zostać przeznaczone na wypłaty pracowników.
Spojrzałam na Maksyma.
— Chciałeś sprzedać działki, zwolnić ludzi i zostawić mnie bez niczego.
— Nie chciałem cię skrzywdzić.
— Po prostu chciałeś, żebym zniknęła z własnego życia.
Wtedy do biura weszła Natalia. Nie miała już makijażu, a w dłoni trzymała telefon.
— Mam wiadomości od Maksyma — powiedziała. — Groził mi, kiedy chciałam powiedzieć prawdę. Pisał, że jeśli odejdę, zniszczy Andrzeja i zabierze mi wszystko.
Andrzej, który przyjechał z sąsiadem, zatrzymał się przy niej.
— Nadal chcesz go chronić?
Natalia otarła policzek.
— Nie. Ale nie robię tego dla siebie. Larysa ma prawo wiedzieć wszystko.
Podała mi telefon. Na ekranie widziałam daty spotkań, polecenia dotyczące przelewów i wiadomość, w której Maksym pisał: „Kiedy podpisze, nie będzie już miała do czego wrócić”.
Nie poczułam triumfu.
Poczułam zmęczenie.
Następnego ranka pojechałam z Tomaszem do mojego ojca. Stefan siedział przy stole warsztatowym i obracał w dłoniach stare pióro, którym podpisał umowę założycielską naszej firmy.
— Przepraszam — powiedział, zanim zdążyłam usiąść.
— Za co?
— Za to, że uwierzyłem Maksymowi. Powiedział, że chce zabezpieczyć twój udział, gdyby coś stało się mnie. Podpisałem pełnomocnictwo, ale nigdy nie zgodziłem się na odebranie ci firmy.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej?
— Bo myślałem, że chronię twoje małżeństwo.
Przez chwilę patrzyłam na jego dłonie. Te same dłonie, które kiedyś pomagały mi liczyć pierwsze faktury.
— Nie możesz już chronić mnie przed moimi własnymi decyzjami — powiedziałam łagodnie.
Stefan skinął głową.
— Wiem.
Podpisał odwołanie pełnomocnictwa. Tomasz przygotował dokumenty, a bank otrzymał komplet dowodów. Pieniądze wróciły na konto firmy. Maksym stracił możliwość zarządzania rachunkami i został odsunięty od podpisywania umów. Nie musiałam prosić o zemstę. Wystarczyło, że każdy podpisał dokument własnym nazwiskiem.
Rozwód nie skończył się jednym zdaniem ani jednym zwycięskim gestem. Podzieliliśmy majątek, ale firma została przy mnie, bo połowę udziałów odziedziczyłam po ojcu, a druga połowa należała do mnie od dnia założenia przedsiębiorstwa.
Natalia zrezygnowała z pracy. Przed odejściem przekazała księgowej wszystkie hasła i kopie dokumentów, które przechowywała. Andrzej nie wrócił do niej od razu. Powiedział, że zanim podejmie decyzję, chce zobaczyć, czy jej skrucha wytrzyma dłużej niż strach przed konsekwencjami.
Olga wyprowadziła się do małego mieszkania. Zostawiła mi klucz z jaskółką.
— Nie chcę go — powiedziałam.
— Powinnaś go zatrzymać.
— Dlaczego?
Spojrzała na metalową zawieszkę.
— Bo twój ojciec dał go wam obojgu. A tylko ty pamiętałaś, po co został doręczony.
Wzięłam klucz, ale nie zawiesiłam go przy własnych kluczach. Położyłam go w szufladzie z umową założycielską i pierwszą księgą rachunkową.
Maksym wyjechał z miasta, zanim zakończyliśmy podział majątku. Nie zadzwonił ani razu. Może nie miał już czego żądać. Może wreszcie zrozumiał, że nie da się negocjować z podpisem, którego nie można podrobić.
Kilka tygodni później, podczas zebrania pracowników, otworzyłam sejf po raz pierwszy od czasu, gdy Maksym przejął klucz.
W środku leżała pieczęć firmy, stara umowa i kartka zapisana ręką Ewy.
„Nie oddawaj decyzji ludziom, którzy nazywają twoje zaufanie słabością”.
Przeczytałam ją wszystkim na głos.
Potem wzięłam pieczęć i przycisnęłam ją do nowego dokumentu: planu wypłat dla pracowników, których Maksym chciał zostawić bez pieniędzy.
Czerwony tusz rozlał się na papierze jak świeża rana.
A pod nim podpisałam się własnym nazwiskiem.
„Północne Horyzonty — Larysa Wysocka, wspólniczka.”
Przegapiłeś początek?
