CZĘŚĆ 4

Telefon w dłoni Filipa zamilkł, ale nikt w kaplicy nie odważył się od razu odezwać.

Adrian patrzył na doktora tak, jak człowiek patrzy na ogień, który zajął już wszystkie wyjścia.

— Kto tam jest? — zapytałam.

Filip odłożył telefon na stół.

— Technik z kancelarii notarialnej. Znalazł zamkniętą kasetę w twoim mieszkaniu.

— Jaką kasetę?

— Nie wiem. Powiedział tylko, że na wieku wyryto twoje panieńskie nazwisko.

Adrian ruszył do drzwi.

Tym razem nie próbował udawać spokoju.

— Nie możesz tam pojechać — powiedziałam.

— Muszę coś sprawdzić.

— Właśnie dlatego nie pojedziesz sam.

Lena stała przy trumnie, blada, z moim naszyjnikiem zwiniętym w dłoni. Złoto wbijało się jej w skórę.

— Marta — wyszeptała — ja naprawdę nie wiedziałam, że on pójdzie tak daleko.

— Wiedziałaś wystarczająco dużo, żeby wsypać coś do mojego napoju.

Zadrżała.

— Wiem.

To proste przyznanie nie przyniosło mi ulgi. Było zbyt małe wobec ciężaru, który leżał jeszcze na mojej piersi.

W drodze do mieszkania Filip prowadził, a ja siedziałam obok niego. Lena zajęła tylne siedzenie. Adrian jechał za nami samochodem zakładu pogrzebowego, który wcześniej zamówił dla mnie trumnę.

Ten szczegół sprawił, że zacisnęłam dłonie na kolanach.

Na parkingu przed kamienicą czekał mężczyzna w granatowym płaszczu. Przedstawił się jako Roman Sowa, starszy pracownik kancelarii notarialnej.

— Znalazłem kasetę za fałszywą tylną ścianką biblioteczki — powiedział. — Nie otwierałem jej. Czekałem na panią.

Adrian wybiegł z samochodu.

— To moja żona. Nie potrzebujemy obcych ludzi w naszym mieszkaniu.

Roman nawet na niego nie spojrzał.

— Pani Marta jest właścicielką lokalu.

To był pierwszy raz tego dnia, kiedy ktoś nazwał mnie właścicielką, a nie zmarłą.

Weszliśmy na górę. W mieszkaniu pachniało kawą i środkiem do polerowania mebli. Na stole nadal stały dwie filiżanki z poprzedniego wieczoru. Jedna miała pęknięte ucho. Druga była czysta.

Roman wyjął kasetę zza biblioteczki. Była niewielka, wykonana z ciemnego drewna, z mosiężnym zamkiem. Na wieku widniały litery: „Marta Wiśniewska”.

Adrian zatrzymał się w progu.

— Skąd to się tu wzięło?

— Znalazłam ją trzy lata temu — powiedziałam. — Myślałam, że wyrzuciłam.

— Co jest w środku? — spytała Lena.

Roman podał mi klucz.

Pamiętałam go. Wisiał od lat na czerwonej wstążce przy kluczach do piwnicy. Adrian twierdził, że to klucz do starej szafki elektrycznej.

Włożyłam go do zamka.

Zatrzask puścił.

W środku leżała koperta, kilka rachunków i mały notes mojej matki, zmarłej pięć lat wcześniej. Na pierwszej stronie widniała data sprzed mojego ślubu.

„Jeżeli Marta kiedyś powie, że Adrian potrzebuje pieniędzy, niech najpierw sprawdzi nazwisko Kowal.”

Pod spodem znajdował się numer konta.

Filip przysunął lampę.

— Kowal to nazwisko agenta ubezpieczeniowego, który wystawił polisę.

Adrian cofnął się o krok.

— Twoja matka była chora. Nie wiedziała, co pisała.

— Wiedziała — odpowiedziałam. — I miała powód.

W notesie znalazłam kopię starego przelewu. Adrian, jeszcze przed naszym ślubem, wyłudził pieniądze od mojego ojca. Moja matka odkryła to, ale zmarła, zanim zdążyła mi powiedzieć. Potem Adrian poślubił mnie, przejął dostęp do rachunków i przez lata spłacał swoje długi moimi pieniędzmi.

Najgorsze nie było jednak to.

Na dnie kasety leżał list od Romana.

— Ja go napisałem — powiedział, zanim zdążyłam zapytać. — Pańska matka poprosiła mnie, żebym przechował te dokumenty. Bała się, że po jej śmierci Adrian zmusi panią do podpisania wszystkiego.

Spojrzałam na niego.

— Dlaczego milczałeś przez pięć lat?

Roman ścisnął kapelusz w dłoniach.

— Bo obiecałem jej, że oddam kasetę dopiero wtedy, gdy zobaczę, że Adrian próbuje panią skrzywdzić. Wczoraj zadzwonił do mnie i pytał, jak szybko można sporządzić akt zgonu. Wtedy zrozumiałem, że nadszedł ten dzień.

Adrian roześmiał się nerwowo.

— Wszyscy jesteście szaleni. To niczego nie dowodzi.

Lena podeszła do stołu.

— Dowodzi, że mnie okłamałeś.

— Ty też brałaś w tym udział.

— Tak. I właśnie dlatego pójdę z Martą i powiem wszystko.

Adrian spoliczkował ją.

Ruch był szybki, ale nie zdążył cofnąć ręki. Roman chwycił go za nadgarstek, a Filip zasłonił Lenę własnym ciałem.

— Dotknij jej jeszcze raz — powiedział — a nie będziesz już musiał martwić się o żadne pieniądze.

Adrian wyrwał rękę.

— Marta, przecież mnie kochałaś.

— Kochałam człowieka, którego udawałeś.

— Mogę to naprawić.

— Nie. Możesz tylko przestać pogarszać sytuację.

Wtedy zadzwonił telefon Leny. Spojrzała na ekran i zbladła.

— To agent Kowal.

Odebrała na głośniku.

— Pani Leno — powiedział męski głos — proszę przekazać Adrianowi, że bank odrzucił wniosek o wypłatę. Pani Marta zawiadomiła ich rano, że podpis na polisie może być sfałszowany.

Adrian spojrzał na mnie.

— Kiedy to zrobiłaś?

— Wczoraj rano.

— Wiedziałaś?

— Podejrzewałam.

Przypomniałam sobie tamten poranek: jego telefon pozostawiony na stole, wiadomość od agenta ubezpieczeniowego i kopię polisy, której nigdy nie podpisywałam. Zrobiłam zdjęcia dokumentów, wysłałam je do banku i zapisałam numer Romana. Nie miałam dowodu, że Adrian chce mnie zabić. Miałam jednak pewność, że coś przygotowuje.

Dlatego przed wypiciem napoju włączyłam alarm medyczny w zegarku. Sygnał nie dotarł do nikogo, gdy moje ciało przestało reagować, ale wysłał do lekarza informację o gwałtownym spadku parametrów.

Filip nie przyszedł przypadkiem.

Lena nie była jedyną osobą, która miała mnie znaleźć żywą.

Kiedy wyszliśmy z mieszkania, czekała tam już karetka i dwóch pracowników banku. Nie było kamer, tłumu ani teatralnych wyjaśnień. Były za to dokumenty, podpisy i zeznanie Leny, która trzęsącymi rękami opisała każdy krok Adriana.

Adrian próbował jeszcze negocjować.

— Marta, jeśli to zgłosisz, Lena też odpowie.

— Wiem.

Lena spojrzała na mnie.

— Nie musisz mnie oszczędzać.

To zdanie zatrzymało mnie mocniej niż jego groźba.

Przez lata ratowałam Lenę przed rachunkami, kłamstwami i konsekwencjami jej decyzji. Tym razem mogłam zrobić tylko jedną uczciwą rzecz.

— Powiesz całą prawdę — powiedziałam. — A potem sama będziesz musiała z nią żyć.

Kiwnęła głową.

Adrian został bez pieniędzy, bez mieszkania i bez planu, który uważał za doskonały. Polisa została unieważniona, sprzedaż lokalu zatrzymana, a dokumenty mojej matki trafiły do bezpiecznego archiwum. Lena podpisała zeznanie, a ja nie wycofałam jej nazwiska, choć wiedziałam, że jej życie od tej chwili będzie miało cenę.

Wieczorem wróciłam do kaplicy po naszyjnik. Leżał na stoliku, zawinięty w białą chusteczkę.

Nie założyłam go.

Podałam go Lenie.

— Sprzedaj go — powiedziałam. — Zapłać za leczenie i za prawnika. Resztę oddasz ludziom, którym jesteś winna pieniądze.

— Dlaczego mi pomagasz?

— Nie pomagam ci uciec. Pomagam ci zacząć mówić prawdę bez kolejnego kłamstwa.

Lena zacisnęła palce na złotym łańcuszku.

— A co z tobą?

Spojrzałam na trumnę, w której kilka godzin wcześniej leżałam żywa, podczas gdy mój mąż dzielił moje życie na części.

— Ja już wiem, kim jestem bez jego podpisu.

Na stole obok nas leżał notes mojej matki. Otworzył się sam na stronie z numerem konta, a mosiężny klucz z czerwonej wstążki zsunął się na podłogę.

Roman podniósł go i podał mi bez słowa.