CZĘŚĆ 4

…Marta rzuciła się do telefonu, a ja pobiegłem za Alejandro.

Na zewnątrz zacinał zimny deszcz. Kluczyki zadzwoniły na betonowych stopniach, kiedy mój syn potknął się przy bramie.

— Alejandro! — krzyknąłem.

Nie odwrócił się.

Wskoczył do samochodu, ale zanim uruchomił silnik, usiadłem na masce.

— Zejdź z drogi, tato.

— Najpierw oddaj kluczyki.

— Nie masz prawa mnie zatrzymywać.

— A ty nie miałeś prawa zatrzymywać pieniędzy chorego dziecka.

Przez szybę widziałem jego twarz. Była mokra od deszczu albo potu. Nie potrafiłem już rozpoznać czego.

Mateo pojawił się przy furtce owinięty moim płaszczem. Camila stanęła za nim. Verónica została na schodach, blada i sztywna.

— Tato — powiedział Alejandro. — Jeśli pojadę do kliniki, ona zabierze mi syna.

— Nie możesz stracić czegoś, czego od dawna nie chroniłeś.

— Ty nic nie rozumiesz.

— Rozumiem, że wybrałeś dom zamiast dziecka.

— Chciałem zapewnić mu przyszłość!

— Wyrzucając go boso na mróz?

Jego dłoń zacisnęła się na kierownicy.

— To był jeden raz.

Mateo zaśmiał się krótko, bez radości.

— Nie. To był pierwszy raz, kiedy dziadek zobaczył.

Te słowa przecięły podwórze skuteczniej niż krzyk.

Alejandro opuścił głowę.

Wtedy Marta podeszła do samochodu i położyła na masce kopię pełnomocnictwa.

— Możesz odjechać — powiedziała. — Ale ten dokument już jest u notariusza, a jutro trafi do banku i do opieki społecznej. Ucieczka nie cofnie podpisu.

— Ty to zaplanowałaś?

— Nie. Lucía zaplanowała wszystko, zanim zniknęła.

Marta wyjęła z torby małą kopertę z kremowego papieru. Nie była adresowana do Alejandro. Na przedniej stronie widniało tylko imię Matea, napisane nierównym pismem.

— Lucía zostawiła ją u mnie dwa lata temu — powiedziała. — Bała się, że jeśli wyśle ją pocztą, Alejandro ją przechwyci.

Mateo podszedł bliżej, lecz zatrzymał się w połowie drogi.

— Dlaczego mama nie wróciła?

Marta spojrzała na mnie.

— Bo po wypadku miała długą rehabilitację. Alejandro powiedział jej, że Mateo nie chce z nią rozmawiać. Później zagroził, że jeśli spróbuje przyjechać, oskarży ją o porzucenie dziecka.

— To nieprawda — wyszeptał Mateo.

— Wiem — odparła Marta.

Chłopak wyciągnął rękę po kopertę. Palce drżały mu tak mocno, że papier zaszeleścił.

— Mogę ją otworzyć?

— Jest twoja — powiedziałem.

Usiedliśmy na niskim murku przy bramie. Deszcz bębnił o dach samochodu. Mateo rozdarł kopertę ostrożnie, jakby w środku znajdowało się coś kruchego.

Czytał w milczeniu.

Po kilku sekundach jego twarz skurczyła się i przycisnął kartkę do piersi.

— Napisała, że codziennie do mnie mówi — powiedział. — Że trzyma mój stary rysunek przy łóżku. Że czeka, aż uwierzę, że nie odeszła dobrowolnie.

Odwrócił się do ojca.

— Dlaczego mi to zrobiłeś?

Alejandro wysiadł z samochodu. Powoli. Bez kluczyków.

— Bałem się, że cię stracę.

— Więc sprawiłeś, żebym znienawidził ją zamiast ciebie?

Mój syn otworzył usta, ale tym razem nie znalazł wymówki, która mogłaby unieść ciężar tego pytania.

Verónica zeszła ze schodów.

— Alejandro, musimy porozmawiać o pieniądzach — powiedziała.

Spojrzał na nią gwałtownie.

— O jakich pieniądzach?

— O tych, które zostały na koncie Matea. Są potrzebne, jeśli chcemy spłacić kredyt.

Marta odwróciła głowę.

— Nie zostały na jego koncie. Zniknęły trzy tygodnie temu.

Alejandro patrzył na Verónicę.

— Co zrobiłaś?

— Nie patrz tak na mnie. To ty podpisałeś pełnomocnictwo.

— Powiedziałaś, że pieniądze są zamrożone.

— Były. Potem je przelałam.

— Dokąd?

Verónica milczała.

Camila podeszła do niej z mokrymi oczami.

— Na konto mojego ojca?

Verónica odwróciła twarz.

Wtedy wszystko stało się jasne. Alejandro kradł, żeby zatrzymać dom. Verónica kradła, żeby spłacić długi po swoim poprzednim małżeństwie. A Mateo przez cały czas był dla nich nie synem ani pasierbem, lecz przeszkodą stojącą między nimi a pieniędzmi.

Alejandro cofnął się, jakby dostał cios.

— Cały dom kupiłem za pieniądze Lucíi?

— Nie cały — odpowiedziała Verónica. — Brakującą część dołożył twój ojciec.

Spojrzałem na syna.

— Tak. Pożyczyłem ci pieniądze na wkład własny. Powiedziałeś, że dom będzie bezpiecznym miejscem dla Matea.

Mateo zacisnął kartkę od matki.

— Chcę pojechać do kliniki.

— Pojedziemy — powiedziałem.

Alejandro zrobił krok w jego stronę.

— Mateo, proszę. Pozwól mi wyjaśnić.

Chłopak cofnął się.

— Wyjaśniałeś przez trzy lata.

To zdanie sprawiło, że Alejandro przestał iść.

Nie było w nim krzyku. Była granica.

Zabrałem Matea do samochodu. Camila pobiegła po swój plecak.

— Ja też jadę — powiedziała.

Verónica złapała ją za rękę.

— Zostajesz tutaj.

Camila wyrwała się.

— Nie zostanę z kobietą, która kazała mi patrzeć, jak Mateo marznie.

W klinice świętej Klary dotarliśmy po dwudziestu minutach. Lucía czekała przy wejściu na wózku. Była bardzo szczupła, miała krótkie włosy i laskę opartą o kolano.

Mateo wysiadł pierwszy.

Przez chwilę tylko na siebie patrzyli.

— Mamo? — zapytał.

Lucía zakryła usta dłonią.

— Mój chłopcze.

Podszedł do niej powoli, jakby bał się, że obraz zniknie. Potem uklęknął przy jej wózku i objął ją za szyję.

Lucía przycisnęła policzek do jego włosów.

— Przepraszam.

— To nie ty powinnaś przepraszać.

Stałem obok, trzymając mokry płaszcz, który wciąż pachniał deszczem i zimnym powietrzem. Patrzyłem, jak mój wnuk po raz pierwszy od lat trzyma matkę za rękę.

Alejandro przyjechał godzinę później. Nie wszedł do sali od razu. Czekał na korytarzu, aż Lucía poprosiła, żeby go wpuszczono.

Usiadł naprzeciwko niej.

— Chcę oddać wszystko — powiedział.

Lucía spojrzała na niego spokojnie.

— Dom również?

— Dom sprzedam.

— A pieniądze, których już nie ma?

— Będę spłacał co miesiąc.

Marta położyła na stole kopię dokumentów.

— Sprzedaż domu nie wystarczy. Mateo potrzebuje rachunku powierniczego i niezależnego opiekuna finansowego.

Alejandro skinął głową.

— Zgadzam się.

— I żadnych spotkań z nim bez jego zgody — dodała Lucía.

— Zgadzam się.

Mateo siedział obok mnie. Jego stopy były owinięte bandażami, ale palce poruszały się już swobodnie.

— Nie wiem, czy ci wybaczę — powiedział do ojca.

— Wiem.

— Nie chcę wracać do tamtego domu.

— Nie będziesz musiał.

— I nie chcę, żebyś mówił, że wszystko robiłeś dla mnie.

Alejandro przełknął ślinę.

— Nie będę.

To była jedyna uczciwa odpowiedź, jaką tego wieczoru usłyszeliśmy.

Verónica nie przyjechała do kliniki. Następnego dnia zabrała Camilę do siostry w Querétaro. Dom wystawiono na sprzedaż, a z pieniędzy ze sprzedaży spłacono część długu Lucíi i utworzono konto dla Matea. Alejandro stracił pracę, kiedy zakład dowiedział się o fałszowanych rozliczeniach. Nie trafił do więzienia, bo Lucía zgodziła się na ugodę pod jednym warunkiem: wszystkie zaległości miały zostać spłacone, a Mateo miał otrzymać pełną kontrolę nad własnymi pieniędzmi po ukończeniu osiemnastu lat.

Najtrudniejsze nie było jednak sprzedanie domu.

Najtrudniejsze było to, że Mateo musiał nauczyć się wierzyć słowom ludzi, którzy nie żądali za nie posłuszeństwa.

Lucía została w klinice jeszcze przez kilka tygodni rehabilitacji. Każdego dnia przywoziłem tam Matea po lekcjach. Rozmawiali o rzeczach małych: o rybach, książkach, przypalonej pieczeni i o tym, jak bardzo nie znoszą rodzynek w sałatce.

Pewnego popołudnia Lucía poprosiła mnie, żebym został sam z Mateem przy automacie z herbatą.

— Dziadku — powiedział — tamtej nocy myślałem, że jeśli przeżyję do rana, będę musiał udawać, że nic się nie stało.

— Nie musisz już udawać.

— A jeśli tata naprawdę się zmieni?

— Wtedy pokaże to rzeczami, nie obietnicami.

Mateo skinął głową. Potem wyjął z kieszeni mały, złożony skrawek papieru.

— To fragment listu mamy. Chcę go oprawić.

— Zrobimy to.

— Nie. Sam go oprawię. Ale chcę, żebyś znalazł dla niego miejsce w swoim domu.

Spojrzałem na kartkę. Na jej brzegu widniało jedno zdanie napisane ręką Lucíi: Nie pozwól, żeby ktoś wmówił ci, że zasługujesz na zimno.

Mateo wsunął list do kieszeni i poprawił bandaż na stopie.

— Dziadku, kupisz mi jutro ten kij wędkarski?