CZĘŚĆ 4

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Potem Emiliano zerwał się z krzesła.

— Kto chce zabrać ranczo?

Lekarz odpowiedział dopiero po chwili.

— Esteban Rivas.

Tomás pobladł.

— Mój brat.

Poczułam, jak dokument w mojej dłoni zgina się pod naciskiem palców.

— Przecież on nie żyje.

— Zmarł dziesięć lat temu — powiedział Tomás. — Ale jego syn, Ramiro, prowadzi wszystkie jego interesy.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego ktoś pojawił się pod La Encina właśnie tej nocy. Nie chodziło tylko o ziemię. Chodziło o dokumenty Mateo. O prawdę, która przez dziesięciolecia mogła zmienić właściciela całej doliny.

Wyszłam z kliniki z Tomásem i Emiliano. Lekarz obiecał, że nie odłączy Mateo od aparatury i zadzwoni, jeśli stan się pogorszy. Przed budynkiem czekał samochód Tomása, stary i pokryty zaschniętym błotem.

— Jeśli Ramiro ma pełnomocnictwo — powiedziałam — może wejść na moje ranczo.

— Nie ma prawa sprzedać twojej ziemi — odparł Tomás.

— Prawo i cudze kłamstwa nie zawsze spotykają się w tym samym miejscu.

Droga do La Encina trwała pół godziny. Wycieraczki ledwie radziły sobie z deszczem. Emiliano siedział z tyłu i obejmował czerwoną chustkę.

— Babcia María wiedziała, że jesteś moją matką? — zapytał nagle.

— Tak.

— Dlaczego mi nie powiedziała?

— Bo bała się, że prawda przyniesie ci więcej bólu niż milczenie.

— A przyniosła?

Spojrzałam na jego odbicie w lusterku.

— Jeszcze nie wiem.

Przy bramie La Encina stał czarny samochód. Światła miał wyłączone. Na podwórku paliła się tylko lampa przy stajni, a w jej żółtym blasku widziałam poruszającą się sylwetkę.

Mężczyzna wyszedł nam naprzeciw.

— Pani Salgado — powiedział. — Nazywam się Ramiro Rivas.

Miał około czterdziestu lat, idealnie wyprasowany płaszcz i cienką teczkę pod pachą. Nie wyglądał jak człowiek, który przyszedł rozmawiać. Wyglądał jak ktoś, kto już policzył pieniądze.

— Opuść moje podwórko.

— To nie jest już pani podwórko. Mam podpisane pełnomocnictwo od Mateo Vargasa, a także umowę sprzedaży ziemi.

— Mateo leży na stole operacyjnym.

— Właśnie dlatego przyjechałem. Człowiek w jego stanie nie może zarządzać majątkiem.

Tomás wystąpił przed mnie.

— Nie masz żadnego prawa.

Ramiro uśmiechnął się krzywo.

— A ty przez całe życie miałeś za dużo prawdy na języku i za mało odwagi, żeby ją wypowiedzieć.

Emiliano zacisnął pięści.

— To przez was dziadek uciekał?

Ramiro spojrzał na niego bez cienia wahania.

— Twój dziadek przegrał. Ludzie, którzy przegrywają, zostawiają po sobie długi.

— On nie przegrał — powiedziałam. — Uratował mnie.

Ramiro zerknął na dokument w mojej dłoni.

— Więc już pani wie.

— Wiem, że twój dziadek ukradł listy mojej matki.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

— To stare historie.

— Wciąż przechowujesz ich skutki. Chcesz kupić ziemię, która nigdy nie należała do twojej rodziny.

— Należała do niej przez czterdzieści dwa lata.

— Dzięki fałszerstwu.

Ramiro otworzył teczkę. Wyjął dokument z pieczęcią i położył go na masce samochodu.

— Podpis Mateo jest tutaj. Pełnomocnictwo zostało sporządzone wczoraj.

Tomás podszedł bliżej. Wziął papier i długo mu się przyglądał.

— To nie jest jego podpis.

— Ty możesz tak twierdzić.

— Mogę też pokazać, jak wygląda prawdziwy.

Tomás wyciągnął z kieszeni kopię dawnego aktu. Położył ją obok dokumentu Ramira.

Różnica była oczywista. W prawdziwym podpisie Mateo zawsze brakowało końcówki litery „g”, ponieważ po amputacji palca nauczył się pisać inaczej. Podpis na pełnomocnictwie był starą, równą imitacją.

Ramiro wyrwał mu kartki.

— To niczego nie dowodzi.

— Dowodzi, że twój notariusz nie widział Mateo od lat — odpowiedziałam.

— Nie potrzebuję twojej zgody.

— Potrzebujesz jego życia.

Ramiro spojrzał na mnie ostro.

— Co to ma znaczyć?

Wyjęłam telefon.

— Lekarz właśnie potwierdził, że Mateo przeżył operację. A kiedy się obudzi, zapytam go przy świadkach, czy podpisał ten dokument.

Ramiro cofnął się o krok.

— On może nie dożyć rana.

— A ty bardzo się spieszysz, żeby sprzedać ziemię człowieka, który jeszcze oddycha.

Emiliano podszedł do konia. Lucero stał w stajni, z głową opuszczoną nad pustym żłobem. Chłopiec pogładził białą gwiazdę na jego czole.

— Pani Elena — powiedział cicho — dziadek zawsze mówił, że jeśli ktoś kiedyś odda mu coś bez żądania zapłaty, mam nie pozwolić, żeby ten człowiek został sam.

Ramiro prychnął.

— Wzruszające. Ale rachunki nie płacą się wzruszeniem.

— Nie — odpowiedziałam. — Płacą się dowodami.

Wróciliśmy do kliniki przed trzecią nad ranem. Mateo był przytomny. Miał bladą twarz, ale oddychał bez pomocy aparatury. Kiedy weszłam na salę, jego oczy odnalazły mnie natychmiast.

— Ranczo? — wyszeptał.

— Nadal moje.

— Ramiro…

— Wiem.

Mateo zacisnął powieki.

— To moja wina. Powinienem był powiedzieć ci prawdę wcześniej.

Usiadłam przy jego łóżku.

— Bałeś się, że cię znienawidzę?

— Bałem się, że pokochasz mnie tylko z litości.

To zdanie zabolało bardziej niż wszystkie utracone lata.

— Nie mogę oddać ci czterdziestu dwóch lat — powiedziałam. — Ale mogę zostać tutaj, dopóki będziesz chciał mówić.

Jego dłoń drżała na prześcieradle. Położyłam na niej swoją.

— Pamiętasz rzekę? — zapytałam.

— Pamiętam twoją czerwoną chustkę. Miałaś ją na szyi.

Spojrzałam na Emiliana. Chłopiec trzymał tę samą chustkę przy piersi.

— Mama dała ją mnie — powiedział Mateo. — A ja dałem ją twojemu synowi.

— Emiliano nie jest moim synem.

— Wiem. Ale chciałem, żeby więź nie skończyła się na mnie.

Lekarz wszedł do sali z nową kartą w dłoni.

— Muszę pani coś powiedzieć. Po badaniu krwi i dokumentach nie ma już wątpliwości. Mateo Vargas jest pani biologicznym ojcem.

Emiliano zaczął płakać. Tomás usiadł ciężko na krześle. Ja nie potrafiłam zrobić nic poza trzymaniem dłoni Mateo.

— Czy María żyła długo? — zapytał.

— Odeszła trzy lata temu.

Mateo zamknął oczy.

— Nie zdążyłem jej powiedzieć, że znalazłem cię.

— Możesz powiedzieć mnie.

Przez następne dni Ramiro próbował wycofać umowę, ale jego własny notariusz przyznał, że dokument sporządzono bez obecności Mateo. Tomás przekazał wszystkie papiery dotyczące oszustwa. Nie chciałam, żeby zemsta stała się kolejną rzeczą, która łączy nasze rodziny, lecz Ramiro sam zniszczył swoje zabezpieczenie, kiedy podczas przesłuchania powiedział, że „ziemia należy do Rivasów od czasów Estebana”.

To zdanie wystarczyło, by podważyć całą umowę.

Nie odebrałam Ramiru pieniędzy. Zażądałam tylko, żeby zrzekł się roszczeń do La Encina i zapłacił za leczenie Mateo. Resztę sprzedałam część bydła i przeznaczyłam na odbudowę domu Emiliana nad rzeką, z dala od miejsca, które zabrało mu rodziców.

Mateo wracał do sił powoli. Nie przeniosłam go do siebie od razu. Najpierw wynajęłam mały pokój przy stajni, bo powiedział, że nie chce zamieszkać w domu, do którego nie został zaproszony.

Zaprosiłam go sama.

Pewnego popołudnia siedzieliśmy przy ogrodzeniu. Lucero skubał trawę, a Moro spał z pyskiem opartym na moim bucie. Mateo trzymał kubek herbaty obiema rękami.

— Myślisz, że María mi wybaczyła? — zapytał.

— Myślę, że czekała na ciebie dłużej, niż powinna.

— A ty?

Patrzyłam na jego okaleczoną dłoń. Ta sama dłoń wyrwała mnie kiedyś z rzeki. Ta sama nie umiała potem odnaleźć drogi do mojego życia.

— Ja nie potrafię wybaczyć czterdziestu dwóch lat za jeden wieczór.

— Rozumiem.

— Ale mogę nauczyć się poznawać cię od początku.

Mateo skinął głową. Nie próbował mnie przytulić. Nie prosił o obietnice.

Wstał tylko i podszedł do Lucero, który odsunął się od niego z ostrożnością. Mateo wyciągnął okaleczoną dłoń. Koń powąchał ją, a potem dotknął pyskiem jego nadgarstka.

Emiliano obserwował ich z siodła.

— Dziadku, mam jechać do starego mostu?

Mateo spojrzał na mnie.

— Tylko jeśli Elena pojedzie z tobą.

Wsiadłam na drugiego konia. Przejechaliśmy w stronę rzeki, tej samej, która kiedyś prawie odebrała mi życie. Przy brzegu Emiliano zatrzymał Lucero i wskazał na kamienie.

— Tutaj uratowałeś babcię?

Mateo usiadł ciężko na pniu.

— Nie wiedziałem, że będzie moją córką.

Spojrzałam na wodę. Nurt był spokojny, prawie przejrzysty. Wyjęłam z kieszeni mosiężną tabliczkę z literą E i podałam ją Mateo.

— Zatrzymaj ją.

— To należało do ciebie.

— Przez całe życie należało do ciebie bardziej.

Pokręcił głową.

— Chcę, żebyś ją miała.

— W takim razie podzielimy ją inaczej.

Poprosiłam miejscowego kowala, żeby przeciął tabliczkę na pół. Jedną część przyspawał do sprzączki przy siodle Lucero. Drugą Mateo zawiesił na swojej lasce.

Nie był to znak zapomnienia.

Był dowodem, że niczego nie da się już ukryć pod jednym nazwiskiem.

Kiedy wracaliśmy, Emiliano jechał przodem, a Lucero stukał kopytami o kamienną drogę. Mateo został ze mną przy moście.

— Elena — powiedział.

— Słucham?

— Tamtej nocy nad rzeką powiedziałem, że cię nie puszczę.

— Pamiętam.

— Tym razem nie chcę cię trzymać. Chcę tylko iść obok.

Spojrzałam na połowę mosiężnej litery przy jego lasce.

— To idź.

Za nami Emiliano odwrócił się w siodle.

— Dziadku! Lucero znalazł drogę do domu!