CZĘŚĆ 4

…Filip wszedł na matę ostrożnie, jakby każdy krok przypominał mu o tym, co wydarzyło się rok wcześniej. W prawej dłoni trzymał białą kopertę z nadrukiem przychodni, a w lewej metalowe kuleczki od starego breloka, które cicho stukały o siebie przy każdym ruchu.

Derek patrzył na niego bez słowa.

— Nie powinieneś tu przychodzić — powiedział Marek.

— Właśnie dlatego przyszedłem — odparł Filip.

Marek ruszył w jego stronę.

Cole natychmiast zasłonił Filipa własnym ciałem.

— Zostań tam — powiedział.

— Nie musisz mnie chronić — odparł Filip. — Przez rok wszyscy mówili, że lepiej, żebym siedział cicho. Dzisiaj sam powiem, co się stało.

W sali stało już ponad dziesięć osób. Nikt nie zakładał ochraniaczy. Nikt nie rozmawiał. Zwykły sobotni trening zmienił się w coś, czego nie dało się już zatrzymać jednym rozkazem Marka.

Filip położył kopertę na ławce.

— Po tamtym duszeniu lekarz zapisał, że straciłem przytomność po przerwaniu techniki. Nie po jej zakończeniu. Po przerwaniu.

Derek zacisnął szczękę.

— Skąd wiesz, co jest w papierach?

— Bo to moje papiery.

Filip wyjął kilka stron.

— Mam też rachunek za rezonans. I nazwisko lekarza, który kazał mi natychmiast przestać trenować. Marek powiedział wtedy, że jeśli będę rozmawiał z innymi klubami, zadba, żebym nigdzie nie dostał członkostwa.

Marek rozłożył ręce.

— Próbowałem chronić jego przyszłość.

— Chroniłeś swoją reputację — powiedział Filip. — A Derekowi kazałeś mówić, że sam się przewróciłem.

Derek odwrócił głowę.

— Nie kazał mi.

— Powiedziałeś to mojej matce — odparł Filip. — Stałeś przy automacie z napojami i śmiałeś się, kiedy płakała.

Derek zbladł.

Pamiętałam, jak kilka minut wcześniej powtarzał, że w prawdziwej walce nikt się nie zatrzymuje. Nagle ta sentencja przestała brzmieć jak pewność siebie. Była wymówką, którą powtarzał tak długo, aż sam zaczął w nią wierzyć.

Cole spojrzał na mnie.

— Sarah, możesz mówić?

Gardło nadal mnie bolało. Połknęłam ślinę.

— Mogę.

Weszłam na środek maty.

Derek zrobił krok w tył.

— Nie musisz niczego udowadniać.

— Właśnie że muszę. Nie po to, żeby wygrać z tobą. Po to, żebyś przestał opowiadać, że to ja nie znałam zasad.

Marek prychnął.

— To nadal jest klub sportowy. Ludzie podpisują zgody.

— Zgoda nie obejmuje duszenia po klepnięciu — powiedział Cole. — Ani zastraszania świadków. Ani ukrywania dokumentacji.

Wyjął telefon, lecz nie nagranie. Pokazał wiadomość od właściciela budynku. Umowa najmu została rozwiązana z powodu naruszenia warunków bezpieczeństwa. Właściciel miał już kopie oświadczeń Leny, Filipa i innych zawodników. Co ważniejsze, kilka klubów z okolicy odmówiło przejęcia Marka jako instruktora, gdy zobaczyli dokumenty.

Marek przeczytał wiadomość drugi raz.

— Nie możecie mi tego zrobić.

— Zrobiłeś to sobie — odpowiedziała Lena.

— Derek przyciągał ludzi!

— Derek przynosił pieniądze — powiedziałam. — A ty pozwalałeś mu niszczyć ludzi, dopóki rachunki się zgadzały.

Derek spojrzał na Marka.

— Obiecałeś mi, że klub będzie mój.

Wszyscy odwrócili głowy.

Marek zamknął oczy.

— Nie teraz.

— Powiedziałeś, że po twoim wyjeździe przejmę zajęcia. Że dostanę połowę udziałów.

— Byłeś użyteczny.

Derek roześmiał się krótko, ale w tym śmiechu nie było już triumfu.

— Użyteczny.

Podszedł do swojej torby, wyciągnął klucze i położył je na ławce. Jeden z nich miał plastikową zawieszkę z nazwą klubu.

— Nie będę już prowadził żadnych zajęć — powiedział.

— To nie wystarczy — odparła Lena.

— Wiem.

Derek spojrzał na mnie.

— Przepraszam, Sarah.

Nie odpowiedziałam od razu. Chciałam, żeby te słowa coś naprawiły, ale nie mogły naprawić pieczenia w gardle ani chwili, w której byłam pewna, że umrę na macie.

— Nie przyjmuję przeprosin jako zapłaty — powiedziałam. — Jeśli naprawdę żałujesz, przekażesz swoje wiadomości, nazwiska i wszystkie dokumenty, które masz.

Derek wyciągnął telefon.

— Mam zdjęcia rozmów z Markiem. Mam też listę osób, które odeszły po podobnych sytuacjach.

Marek ruszył do niego.

— Nie waż się!

Cole chwycił go za nadgarstek. Nie szarpnął. Nie musiał. Marek zatrzymał się, patrząc na dłoń, która unieruchomiła go bez wysiłku.

— Puść mnie — powiedział.

— Odejdź od niego.

— To moja własność!

— Nie — odparłam. — To są dowody tego, co robiliście.

Derek podał telefon Filipowi.

— Wyślij to wszystkim.

Filip spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Dlaczego?

Derek długo patrzył na klucze leżące na ławce.

— Bo kiedy ty prosiłeś, żebym przestał, słyszałem cię. Po prostu uznałem, że nic mi nie zrobisz.

Filip zacisnął usta.

— I teraz myślisz, że jedno przyznanie cię zmieni?

— Nie. Myślę, że przynajmniej przestaniecie musieć udowadniać, że mówicie prawdę.

To był pierwszy uczciwy powód, jaki usłyszałam tego dnia.

Nie oznaczał przebaczenia.

Oznaczał początek konsekwencji.

Lena wysłała dokumenty właścicielowi budynku, byłym zawodnikom i organizacji, która przyznawała klubowi licencję. Właściciel odpowiedział przed południem: klub miał zostać zamknięty, a sprzęt zabezpieczony do czasu rozliczenia zobowiązań. Marek próbował dzwonić, lecz nikt nie odbierał.

Derek usiadł przy szatni z rękami opartymi na kolanach. Jego ogromne barki nagle wyglądały zwyczajnie.

Cole podszedł do mnie.

— Jedziemy pakować mieszkanie?

Spojrzałam na jego plecak. Czerwony brelok nadal wisiał przy zamku, lekko obtarty po upadku na matę.

— Tak. Ale najpierw chcę zostać jeszcze chwilę.

— W porządku.

Podeszłam do miejsca, gdzie Derek wcześniej przygniatał mnie ciężarem. Dotknęłam dłonią maty. Była ciepła, szorstka i pachniała środkiem czyszczącym.

Potem spojrzałam na niego.

— Derek.

Podniósł wzrok.

— Co?

— Kiedy ktoś klepie, kończysz.