Mąż kazał mi sprzedać mieszkanie kupione przed ślubem, lecz po mojej odpowiedzi jego matka nagle pobladła

— Sprzedaj swoje mieszkanie i przestań robić sceny — powiedział Siergiej, mieszając kawę tak spokojnie, jakby proponował mi wyrzucenie starego czajnika.

Stałam przy kuchennym blacie, a łyżeczka uderzała o porcelanę krótkim, metalicznym dźwiękiem. Tylko ten dźwięk trzymał mnie w pionie.

— Słyszałaś, co powiedziałem? — podniósł głos. — Jutro zadzwonimy do pośrednika. Z pieniędzy wybudujemy dom. Dla nas. I zamieszkamy w nim z mamą, zanim będzie za późno.

W drzwiach kuchni stała Tamara Pietrowna. Miała na sobie śliwkowy sweter i broszkę w kształcie liścia, którą zawsze przypinała do kołnierza, kiedy chciała wyglądać na bezbronną. Uśmiechała się z satysfakcją.

— Synu, nie naciskaj na Annę — powiedziała łagodnie. — Ona po prostu musi przyzwyczaić się do myśli, że rodzina jest ważniejsza niż własne wygody.

Odłożyłam łyżeczkę.

— To mieszkanie nie jest wygodą.

— Oczywiście, że jest — prychnął Siergiej. — Jednopokojowe pudełko kupione przed naszym ślubem. Sama tam mieszkałaś, a teraz stoi wynajęte. Pieniądze i tak trafiają do wspólnego budżetu.

— Trafiały — poprawiłam go.

Jego szczęka stwardniała.

Mieszkanie kupiłam pięć lat przed poznaniem Siergieja. Pracowałam rano w biurze, wieczorami przepisywałam dokumenty dla małej firmy, a w weekendy sprzedawałam ciasta na targu. Każdy przelew odkładałam na osobne konto. Kiedy w końcu podpisałam umowę, przez całą noc siedziałam na podłodze w pustym pokoju i trzymałam klucze w zaciśniętej dłoni.

To nie było luksusowe miejsce. Było moje.

Po ślubie wynajęliśmy większe mieszkanie. Czynsz za moje lokum wpadał do wspólnej kasy, podobnie jak większość mojej pensji. Z tych pieniędzy opłacaliśmy między innymi leki Tamary, rachunki Tamary i „nagłe wydatki” Tamary.

Nikt jednak nie wspominał, że teściowa miała własne dwupokojowe mieszkanie w sąsiednim mieście. Wynajmowała je od lat i odkładała każdy grosz.

O dziewiętnastej trzydzieści Siergiej położył przede mną kartkę z numerem telefonu.

— Jutro o dziesiątej przyjdzie pośrednik.

— Nie przyjdzie.

— Anna.

— Powiedziałam: nie przyjdzie.

Tamara poprawiła broszkę. Liść zadrżał na jej swetrze.

— Siergiej, widzisz? Ona od początku myśli tylko o sobie.

Poczułam zimno pod żebrami, ale nie odwróciłam wzroku.

— A ty od początku myślisz tylko o tym, co można dostać cudzym kosztem?

W kuchni zapadła cisza. Siergiej powoli odstawił kubek.

— Uważaj.

— Na co?

— Na słowa.

O dwudziestej drugiej siedziałam sama przy biurku w sypialni. Otworzyłam segregator z dokumentami mieszkania. Akt własności, umowa kredytowa, potwierdzenia wpłat. Wszystko było na moje nazwisko. Wsunęłam palec pod metalowy klips i wtedy zauważyłam coś, czego wcześniej tam nie było: małą białą kopertę wciśniętą między rachunki.

Na przodzie ktoś napisał moje imię.

Zanim zdążyłam ją wyjąć, klamka poruszyła się gwałtownie. Siergiej wszedł bez pukania, a za nim Tamara.

— Jutro podpiszesz zgodę na wycenę — powiedział.

— Nie podpiszę.

Tamara podeszła do biurka i wyciągnęła rękę w stronę segregatora.

— Zobaczymy, czy nadal będziesz taka pewna, kiedy przeczytasz to, co znaleźliśmy…

CZĘŚĆ 2

Tamara zatrzymała dłoń kilka centymetrów nad segregatorem. Jej paznokcie, pomalowane na perłowo, błysnęły w świetle lampki.

— Co znaleźliście? — zapytałam.

— Nie udawaj niewinnej — syknął Siergiej. — Podpisałaś przecież dokumenty.

— Jakie dokumenty?

Przez chwilę patrzyli na siebie. To trwało krócej niż mrugnięcie, ale wystarczyło. Tamara odsunęła się pierwsza.

— Jutro porozmawiamy przy pośredniku — powiedziała.

— Nie. Porozmawiamy teraz.

Siergiej uderzył dłonią w blat. Metalowy klips podskoczył, a koperta przesunęła się po papierach.

— Nie będziesz urządzać przesłuchania we własnym domu!

To zdanie zabolało bardziej niż krzyk. Własnym domu. Tym wynajmowanym mieszkaniu, za którego czynsz płaciłam również pieniędzmi z mojego mieszkania.

— W porządku — odpowiedziałam cicho. — W takim razie porozmawiamy w moim.

Następnego ranka o dziewiątej stałam przed budynkiem przy ulicy Jesionowej. Na klatce pachniało mokrym betonem i detergentem. Pani Lidia, lokatorka mojego mieszkania, czekała na mnie z kluczem przywiązanym do czerwonej wstążki.

— Pani Anno, dobrze, że pani przyjechała — powiedziała. — Wczoraj był tu jakiś mężczyzna. Mówił, że mieszkanie jest już przeznaczone do sprzedaży.

Serce uderzyło mi pod gardłem.

— Jak wyglądał?

— Wysoki, czarna kurtka, blizna przy uchu. Miał kopię dokumentów. Powiedział, że reprezentuje właściciela.

— A pani go wpuściła?

— Nie. Ale zostawił tę kartkę.

Podała mi złożony rachunek za prąd. Na odwrocie widniał numer telefonu i godzina spotkania z pośrednikiem.

O dziesiątej weszłam do biura nieruchomości przy placu Północnym. Siergiej już tam był. Obok niego siedziała kobieta w granatowej marynarce. Na biurku leżała metalowa miarka, notatnik i filiżanka z pękniętym uchem.

— To moja żona — oznajmił Siergiej. — Jest trochę emocjonalna, ale podpisze.

— Niczego nie podpiszę — powiedziałam.

Pośredniczka spojrzała na niego, potem na mnie.

— Otrzymaliśmy wczoraj zapytanie dotyczące sprzedaży lokalu — wyjaśniła. — Z załączonym upoważnieniem.

— Jakim upoważnieniem?

Wyjęła z teczki kopię kartki. Zobaczyłam swoje imię, numer dokumentu i podpis, który na pierwszy rzut oka przypominał mój.

Przypominał.

Ale ja nigdy go nie złożyłam.

— To fałszerstwo — powiedziałam.

Siergiej odchylił się na krześle.

— Nie przesadzaj. Podpisałaś zgodę na wycenę, kiedy rozmawialiśmy w domu.

— Nie rozmawialiśmy o żadnej zgodzie.

— Mówiłaś, że zrobisz wszystko dla rodziny.

Poczułam, jak palce zaciskają mi się na pasku torebki. W środku miałam mały notes z wykazem przelewów. Zaczęłam go prowadzić trzy tygodnie wcześniej, gdy z naszego wspólnego konta zniknęło osiemdziesiąt tysięcy rubli.

Siergiej twierdził, że zapłacił za materiały budowlane. Tyle że żadnych materiałów nie kupiono.

Pośredniczka odchrząknęła.

— Proszę państwa, bez właścicielki nie możemy rozpocząć sprzedaży. A jeśli podpis jest podrobiony, sprawa może być poważna.

— Właścicielka jest moją żoną — warknął Siergiej. — Wszystko, co ma, należy do naszej rodziny.

— Nie — odpowiedziałam. — Moje mieszkanie należy do mnie.

Wstałam i skierowałam się do wyjścia. Na korytarzu zadzwonił mój telefon. Numer był nieznany.

— Pani Anno? — odezwał się mężczyzna. — Nazywam się Marek Wrona. Pracowałem kiedyś w banku, który obsługiwał pani męża. Muszę pani powiedzieć, dokąd naprawdę miały trafić pieniądze ze sprzedaży mieszkania…

CZĘŚĆ 3

— Dokąd miały trafić? — zapytałam, schodząc po schodach. — Proszę mówić.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Nie przez telefon. Proszę przyjechać do kawiarni Pod Zegarem. Dziś o trzynastej. I proszę nikomu nie mówić.

O trzynastej pięć siedziałam przy stoliku pod ścianą. Nad głową tykał ogromny zegar, a jego wskazówki przesuwały się z ciężkim, drewnianym kliknięciem. Marek Wrona był mężczyzną po sześćdziesiątce, z popękaną skórzaną teczką na kolanach.

— Pracowałem w dziale kredytowym — powiedział. — Siergiej zaciągnął pożyczkę na firmę budowlaną. Nie jedną.

— Firma nie istnieje od dwóch lat.

— Formalnie istnieje. Ma tylko długi.

Wyjął kopie wyciągów i położył je na stole.

Zobaczyłam przelewy z naszego wspólnego konta. Pieniądze opisano jako zaliczki za cegły, beton i transport. Wszystkie trafiły do spółki należącej do kuzyna Siergieja.

— To były pieniądze na dom? — wyszeptałam.

Marek pokręcił głową.

— Dom miał być zasłoną. Po sprzedaży pani mieszkania pieniądze miały spłacić prywatnych wierzycieli. A reszta posłużyłaby jako wkład pod kolejną pożyczkę.

W gardle wyrosła mi twarda gula.

— Skąd pan to wie?

— Bo przygotowywałem dokumenty. Odmówiłem zatwierdzenia jednego przelewu. Dzień później straciłem pracę.

O czternastej dwadzieścia wróciłam do mieszkania. Siergiej czekał przy stole. Tamara siedziała obok niego, a między nimi leżała moja biała koperta.

— Gdzie byłaś? — zapytał.

— Rozmawiałam z Markiem Wroną.

Twarz Tamary natychmiast straciła kolor. Broszka w kształcie liścia przechyliła się na bok.

— Nie znam żadnego Marka — powiedział Siergiej.

— Znałeś go wystarczająco dobrze, żeby jego podpis usunąć z dokumentów.

Wyjęłam kopie wyciągów.

Siergiej spojrzał na pierwszy arkusz i poderwał się z krzesła.

— Kto ci to dał?

— Człowiek, którego zwolniłeś, kiedy odmówił udziału w oszustwie.

Tamara zacisnęła usta.

— Siergiej chciał tylko pomóc rodzinie.

— Rodzinie? — odwróciłam się do niej. — Dlatego od miesięcy zabierał pieniądze z mojego konta?

— To nie on zabierał — powiedziała nagle Tamara.

Siergiej spojrzał na nią z wściekłością.

— Mamo.

— To ja podpisałam upoważnienie — wyszeptała. — Siergiej przyniósł dokumenty. Powiedział, że Anna się zgodziła, tylko nie chce jeszcze o tym mówić.

Powietrze zgęstniało.

— Kłamałeś jej? — zapytałam.

— Chciałem ocalić firmę — odpowiedział.

— A potem dom?

— Dom był dla nas wszystkich.

— Nie. Dom był za moje mieszkanie.

Tamara zaczęła płakać, ale po policzkach spływały jej łzy bez jednego dźwięku. Siergiej chwycił kopertę i rozerwał ją jednym ruchem.

Wypadła z niej kartka. Nie była zgodą na sprzedaż.

Było to zawiadomienie z banku, wystawione na nazwisko Siergieja. Termin spłaty mijał za trzy dni.

Wtedy mój telefon zadzwonił ponownie. Tym razem dzwoniła pani Lidia.

— Pani Anno, pod drzwiami stoją dwaj mężczyźni — powiedziała zdenerwowanym głosem. — Twierdzą, że kupili pani mieszkanie. Jeden z nich ma dokument z pani podpisem…

Siergiej ruszył w stronę mojego telefonu, lecz cofnął się, gdy zobaczył, że włączam głośnik. Nie wiedział jeszcze, że pani Lidia trzyma w ręku coś, czego nie da się podrobić tak łatwo…