Teściowa rozdała klucze do naszego domku krewnym, a po moim jednym telefonie jej uśmiech nagle zgasł

Teściowa jeszcze nie zdążyła odłożyć telefonu, kiedy zadzwoniłam pod numer zapisany na odwrocie umowy budowy i powiedziałam jedno zdanie, po którym zbladła.

— Proszę natychmiast zablokować wszystkie dorobione klucze do domu w Zwenigorodzie — poprosiłam.

W kuchni pachniało pieczonym jabłkiem i cynamonem. Srebrna łyżeczka Anny Giennadiewny uderzyła o porcelanę, a dźwięk był tak ostry, że poczułam go aż pod żebrami. Na stole leżał mój notes z rysunkami tarasu, poplamiony sokiem z jabłek. Wczoraj zaznaczałam w nim miejsce na dwa drewniane fotele.

— Lena, co ty wyprawiasz? — syknęła teściowa. — To tylko zamek. Sasza wróci i wszystko wyjaśni.

— Właśnie na to liczę — odpowiedziałam, choć dłonie trzęsły mi się tak mocno, że musiałam oprzeć je o blat.

Od trzech lat odkładaliśmy każdą większą przyjemność. Ja, jako główna projektantka w pracowni architektonicznej, brałam nocne zlecenia. Rysowałam cudze salony o drugiej nad ranem, z oczami piekącymi od zmęczenia. Sasza pracował jako administrator sieci i przyjmował dodatkowe dyżury. Zrezygnowaliśmy z wyjazdów, restauracji, nawet z wymiany samochodu.

Każdy przelew zapisywałam w małym zielonym notesie w twardej oprawie. Nie dlatego, że mu nie ufałam. Bałam się tylko, że pewnego dnia zapomnimy, ile kosztowało nas to marzenie.

Tydzień temu dom wreszcie stanął na działce przy sosnowym lesie. Nowoczesny, drewniany, w kształcie litery A. Z wielkimi oknami, tarasem i lampkami zawieszonymi pod dachem. Nie zdążyliśmy jeszcze przespać w nim ani jednej nocy.

Mieliśmy pojechać tam w piątek.

We dwoje.

— Dałam klucze Walentynie i Miszy — oznajmiła Anna, jakby opowiadała o rozdaniu ciastek. — Igorowi z Oksaną też. Mają dzieci, potrzebują odpocząć. Daszeńka przyjedzie ze znajomymi.

— Do naszego domu?

— Do rodzinnego domu — poprawiła mnie. — Sasza sam powiedział, że klucze są w szafce.

Poczułam, jak gniew rośnie we mnie powoli, ciężko, jak woda pod pokrywką garnka.

— Powiedział, że możesz je zabrać?

— Nie musiałam pytać o każdy szczegół. Jesteśmy rodziną.

— Nie jesteśmy właścicielami wspólnych marzeń — odparłam. — Jesteśmy właścicielami konkretnego budynku.

Jej twarz stężała.

— Tyle lat uczysz mojego syna egoizmu?

— Tyle lat uczę go mówić „nie”.

Anna zerwała się z krzesła. Jej bransoletka uderzyła o stół, a filiżanka zachybotała na spodeczku.

— Zadzwonię do Saszy. On szybko sprowadzi cię na ziemię.

Wyjęła telefon i nacisnęła jego numer. Ja nie próbowałam jej powstrzymać. Zamiast tego wybrałam numer Pawła, kierownika budowy, który znał każdy przewód, każdą śrubę i każdy zamek w naszym domu.

— Pani Leno — odezwał się po drugim sygnale. — Czy coś się stało?

— Tak. Potrzebuję, żeby powiedział mi pan, kto oprócz nas ma dostęp do domu.

Anna odwróciła się gwałtownie.

— Co ty kombinujesz?

Paweł milczał przez chwilę. W tle zaszurała metalowa brama.

— Pani Leno, zanim odpowiem, muszę sprawdzić jedną rzecz. Proszę nie rozłączać się. Ktoś właśnie stoi przy domku i próbuje otworzyć skrytkę na klucze…

Jego głos nagle ucichł, a ja usłyszałam połączenie przerwane w połowie oddechu…

CZĘŚĆ 2

Jego głos nagle ucichł, a ja usłyszałam połączenie przerwane w połowie oddechu…

Przez sekundę patrzyłam na ekran, jakby telefon mógł sam wyjaśnić, co się stało. Potem Anna wyrwała mi z ręki ściereczkę i zaczęła nerwowo wycierać miejsce obok filiżanki.

— Paweł jest na działce? — zapytała.

— Skąd wiesz, że chodzi o Pawła?

Jej palce zatrzymały się na haftowanym rogu materiału.

— Przecież to on zajmował się budową.

— Nie powiedziałam jego imienia.

Nie odpowiedziała. W kuchni tykał zegar w kształcie drewnianego ptaka. Każde kliknięcie przypominało mi, że w piątek rano obcy ludzie mieli otworzyć drzwi do miejsca, za które płaciłam nocami.

Telefon Anny zadzwonił. Sasza.

— Włącz głośnik — powiedziałam.

— Nie będziesz mnie kontrolować we własnej rodzinie.

— To nie jest twoja własna rodzina. To nasza sprawa.

Anna odebrała i od razu przybrała ton pokrzywdzonej kobiety.

— Synku, twoja żona chce wyrzucić wszystkich krewnych z domku. Nawet dzieci Igora nie mogą przyjechać.

Z telefonu dobiegł zmęczony głos Saszy.

— Lena, uspokój się. Mama już zorganizowała wyjazd. Nie rób scen.

Coś we mnie opadło. Nie pękło. Po prostu osunęło się na dno.

— Czy dałeś jej zgodę na rozdanie kluczy?

— Powiedziałem, że mogą skorzystać, jeśli nie będziemy tam jechać.

— Mieliśmy tam pojechać jutro.

— Przecież możemy pojechać za tydzień.

— A jeśli ktoś zarezerwowałby twoje mieszkanie za ciebie, też poczekałbyś tydzień?

Anna prychnęła.

— Nie porównuj domu do mieszkania. Dom jest dla ludzi.

— Jest dla właścicieli — odpowiedziałam.

— Lena, przestań — powiedział Sasza. — Mama chciała zrobić coś dobrego.

— Dobre rzeczy robi się za zgodą osoby, której własność się oddaje.

Rozłączyłam się, zanim zdążył odpowiedzieć. Serce waliło mi w piersi, ale pod złością pojawiło się coś gorszego: chłodne, ciężkie podejrzenie.

Otworzyłam szufladę z dokumentami. Umowa kupna działki, faktury za drewno, pozwolenie na budowę, przelewy z mojego konta. Zielony notes leżał na samym spodzie. Każda kartka była wypełniona drobnym pismem i datami.

Anna patrzyła na mnie z drugiego końca kuchni.

— Co zamierzasz zrobić?

— Sprawdzić, co dokładnie zrobił twój syn.

— Sasza niczego nie zrobił.

— W takim razie nie będziesz miała powodu się bać.

O dwudziestej pierwszej pojechałam do kancelarii notarialnej Iriny Pawłowny. Przyjęła mnie w małym gabinecie pachnącym kurzem, kawą i papierem. Na parapecie stał kaktus owinięty czerwoną wstążką.

— Pani dokumenty są prawidłowe — powiedziała po przejrzeniu teczki. — Działka należy do pani i pani męża po połowie. Dom również.

— Czy Sasza mógł przekazać komuś prawo do korzystania z niego?

Irina zdjęła okulary.

— Mógł podpisać prywatne oświadczenie. Nie wiąże ono pani.

— A jeśli podpisał coś w pani kancelarii?

Jej spojrzenie stało się uważne.

— W zeszłym tygodniu był tutaj. Pytał o pełnomocnictwo i o nieodpłatne użyczenie nieruchomości.

Zacisnęłam palce na zielonym notesie.

— Podpisał dokument?

— Nie mogę tego powiedzieć bez sprawdzenia rejestru. Ale zostawił kopię dowodu i poprosił o przygotowanie projektu.

— Dla kogo?

Irina przewróciła kartkę. Kaktus na parapecie rzucił na ścianę cienki, poszarpany cień.

— Dla Anny Giennadiewny. Tylko jest jeszcze coś. Jutro rano ktoś ma odebrać dokument, który może całkowicie zmienić sytuację…

Wtedy telefon znów zawibrował. Wiadomość przyszła od Pawła.

„Proszę przyjechać sama. Znalazłem w domu rzecz, której nie powinno tam być…”

CZĘŚĆ 3

„Proszę przyjechać sama. Znalazłem w domu rzecz, której nie powinno tam być…”

Pojechałam do Zwenigorodu przed świtem. Droga była mokra po nocnym deszczu, a wycieraczki przesuwały się po szybie z jednostajnym, nerwowym skrzypieniem. W schowku leżał mój zielony notes. Trzymałam na nim dłoń, jakby mógł powstrzymać wszystko, co miało się wydarzyć.

Paweł czekał przy bramie. Miał na sobie pomarańczową kamizelkę, a na policzku smugę czarnego smaru.

— Co znalazłeś?

Nie odpowiedział od razu. Wyjął z kieszeni mały metalowy klucz i położył go na dłoni.

— To nie jest klucz od waszego zamka. Pasuje do skrytki z dokumentami pod schodami.

— Jakiej skrytki?

— Zrobiliśmy ją na pani prośbę. Mówiła pani, że projekty i akty własności będą bezpieczniejsze poza mieszkaniem.

Rzeczywiście. Zapomniałam o niej.

Weszliśmy do środka. Zapach świeżego drewna nadal był intensywny, ale pod nim czuło się wilgoć i czyjąś obecność. Na jasnej kanapie leżał dziecięcy czerwony samochodzik. Na tarasie stała pusta butelka po napoju.

Paweł uklęknął przy schodach i otworzył metalową klapkę.

W środku znajdowała się koperta z moim imieniem, kilka rachunków i notatka od Saszy.

„Lena, porozmawiamy po weekendzie. Nie rób nic pochopnego.”

Pod spodem leżała kopia projektu umowy o nieodpłatnym użyczeniu domu Annie. Na ostatniej stronie widniał podpis Saszy. Obok niego zostawiono miejsce na mój.

Poczułam zimno w karku.

— On chciał podpisać to za moimi plecami?

— Nie zdążył — powiedział Paweł. — Wczoraj wieczorem przyjechał z matką. Kłócili się przy samochodzie.

— Słyszałeś, o co?

Paweł spojrzał na drzwi, jakby bał się, że ktoś stoi po drugiej stronie.

— Anna powiedziała, że jeśli nie odda jej domu, opowie pani o pieniądzach.

Przez chwilę nie rozumiałam.

— Jakich pieniądzach?

— Sasza odpowiedział, że pieniądze z państwa wspólnego konta już wydał. Na leczenie Anny.

Zrobiło mi się niedobrze. Cofnęłam się i oparłam o drewnianą belkę.

— Ona jest chora?

— Tego nie wiem. Ale potem powiedziała, że bez tego domku wszystko straci.

W tej samej chwili na podjeździe zatrzymał się samochód Saszy. Wysiadł z niego z twarzą bladą od niewyspania. Anna wyszła za nim, ściskając torebkę pod pachą.

— Oddaj mi tę kopertę — powiedział Sasza.

— Najpierw powiedz, ile pieniędzy zabrałeś.

Anna natychmiast weszła mu w słowo.

— Nie masz prawa mnie upokarzać!

— To ty zabrałaś klucze i zaprosiłaś ludzi do naszego domu.

Sasza patrzył na dokument w mojej dłoni.

— Chciałem ci powiedzieć.

— Kiedy? Po podpisaniu umowy?

— Mama miała operację. Jej mieszkanie jest zadłużone. Potrzebowała pieniędzy.

— Ile?

Milczał tak długo, że odpowiedź stała się oczywista.

— Dwieście tysięcy — powiedział w końcu. — Wziąłem je z rachunku, na który odkładaliśmy.

Anna uniosła brodę.

— To mój syn. Pomógł mi.

— Pomógł ci moimi pieniędzmi — wyszeptałam.

Sasza zrobił krok w moją stronę.

— Oddam je. Sprzedamy mieszkanie, jeśli trzeba.

— A dom?

— Chciałem dać mamie prawo do korzystania, żeby bank nie zabrał jej mieszkania.

Wtedy z kieszeni Anny wysunął się złożony dokument. Upadł na podłogę. Podniosłam go i zobaczyłam pieczęć banku oraz datę jutrzejszej licytacji jej mieszkania.

Ale pod nią widniała jeszcze jedna kartka.

Nie była to umowa użyczenia. Było to potwierdzenie przelewu z naszego rachunku na konto firmy budowlanej należącej do Igora.

Sasza spojrzał na matkę.

— Powiedziałaś, że pieniądze poszły na leczenie…

Anna zacisnęła usta.

Wtedy na telefon Saszy zadzwonił nieznany numer. Odebrał, a po kilku sekundach jego twarz zmieniła się tak gwałtownie, że Paweł odsunął się od niego o krok.

— Co znaczy, że przyjedziecie po południu? — zapytał Sasza.

Słuchał przez chwilę, po czym opuścił rękę.

— Kto dzwonił? — spytałam.

Sasza spojrzał na mnie, jakby dopiero teraz zrozumiał, że sprawa wymknęła się wszystkim spod kontroli.

— Igor. Powiedział, że w domu jest już ktoś, kto ma prawo tam być. I że jeśli nie oddamy pieniędzy do południa, pokaże dokumenty wszystkim krewnym…