CZĘŚĆ 4
…Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Nawet zegar w sypialni jakby przestał odmierzać czas.
Sarah patrzyła na mnie, nie rozumiejąc słów, które właśnie usłyszała.
— Mojej śmierci? — powtórzyła.
Prawniczka mówiła szybko, a ja włączyłem głośnik.
— Wniosek o wypłatę świadczenia został złożony przez małżonka. Dołączono kopię aktu zgonu i podpis lekarza. Bank wstrzymał wypłatę, bo numer dokumentu nie zgadzał się z rejestrem.
Derek rzucił się ku telefonowi.
— To pomyłka!
— Pomyłka nie wpisuje daty śmierci kobiety, która siedzi przy stole — odpowiedziała prawniczka.
Sarah zaczęła drżeć. Położyłem dłoń na jej ramieniu, lecz Derek cofnął się nagle, jakby dotarło do niego, że każda kolejna próba zbliżenia może obrócić się przeciwko niemu.
— Chciałem tylko pieniędzy — powiedział.
Pani Nowak popatrzyła na niego z niedowierzaniem.
— Właśnie powiedział pan, że chciał pieniędzy.
— Nie o to mi chodziło.
— A o co?
Derek otworzył usta, ale tym razem nie znalazł żadnej gotowej wymówki. Spojrzał na Sarah, potem na dokumenty, a na końcu na kopertę z zapisanymi datami.
— Miałem długi — powiedział ciszej. — Hazard. Karty. Kredyty. Myślałem, że to będzie tylko pożyczka. Dom i tak był jej.
— Więc wymusiłeś podpis — powiedziałem.
— Ona by mi nie pomogła.
— Bo wiedziała, że wszystko stracisz.
— Byłem jej mężem!
— Mąż nie zamyka ciężarnej kobiety w spiżarni.
Wtedy Sarah chwyciła się stołu.
— Tato… boli.
Jej twarz wykrzywił skurcz. Na podłogę spadła szklanka i roztrzaskała się przy nodze stołu.
Nie było już czasu na dalsze rozmowy.
Pani Nowak pobiegła po kluczyki do samochodu, a ja pomogłem Sarah wstać. Derek ruszył za nami.
— Jadę z wami.
— Nie — powiedziała Sarah.
— Jestem ojcem dziecka.
— Będziesz czekał tutaj.
Zatrzymał się.
To był pierwszy raz, kiedy jej odmowa nie została zduszona przez jego krzyk.
W klinice przyjęto Sarah natychmiast. Białe światło korytarza odbijało się od metalowej poręczy, a pielęgniarka zabrała ją za drzwi sali porodowej. Zostałem na korytarzu z panią Nowak i prawniczką, która przyjechała kilka minut później z teczką pełną kopii.
— Wniosek o sprzedaż domu zostanie unieważniony — powiedziała. — Bank ma już informację o fałszerstwie. Polisa również została zablokowana. Ale musimy zabezpieczyć Sarah i dziecko.
— Zabezpieczymy — odpowiedziałem.
Derek pojawił się na końcu korytarza.
Nie wiem, jak się tam dostał. Miał rozciętą wargę, bo prawdopodobnie potknął się na schodach, kiedy wychodził z domu. W ręce trzymał żółtą torbę.
— Znalazłem to pod kanapą — powiedział. — Chciałem oddać.
Wziąłem torbę, ale nie od razu ją otworzyłem.
— Po co przyszedłeś?
— Chcę ją zobaczyć.
— Nie możesz.
— Frank, proszę. To moje dziecko.
— A Sarah jest twoją żoną tylko wtedy, gdy możesz ją kontrolować?
Zacisnął palce na pasku torby.
— Nie wiedziałem, co robić.
— Wiedziałeś. Każdego dnia wybierałeś to samo.
Prawniczka podeszła do niego.
— Proszę przekazać mi klucze do domu, telefon i wszystkie dokumenty związane z polisą oraz pożyczką.
Derek zaśmiał się krótko.
— A jeśli nie?
Pani Nowak wyjęła z kieszeni mały notes.
— Wtedy opowiem wszystko, co słyszałam przez ścianę. Nie tylko o spiżarni. O tym, jak mówił pan, że Sarah musi „zniknąć z papierów”, zanim bank się zorientuje.
Derek odwrócił się ku niej.
— Pani tego nie słyszała.
— Słyszałam. I zapisałam dokładnie.
Wyciągnął rękę, lecz zatrzymał ją w połowie. Nie dlatego, że nagle stał się lepszym człowiekiem. Zrozumiał, że tym razem jego gest nie przestraszy nikogo.
Oddał klucze.
W tym momencie zza drzwi sali dobiegł pierwszy płacz dziecka.
Sarah urodziła córkę przed terminem, ale dziewczynka była silna. Pielęgniarka pozwoliła mi wejść dopiero po kilku minutach. Sarah leżała blada i wyczerpana, lecz kiedy zobaczyłem jej twarz, wiedziałem, że najtrudniejsza część nie polegała na porodzie.
Podała mi małą dłoń dziecka.
— Nazwę ją Irene — powiedziała.
Spojrzałem na panią Nowak, która stała przy łóżku i płakała bezgłośnie.
— Po pani.
Kobieta zasłoniła usta dłonią.
— Nie zrobiłam wystarczająco dużo.
— Zrobiła pani dokładnie to, czego Sarah potrzebowała.
Sarah popatrzyła na mnie.
— Bałam się, że mi nie uwierzysz.
— Jestem twoim ojcem. Powinienem był zauważyć wcześniej.
— Zauważyłeś dziś.
— Za późno.
— Nie. Zanim urodziła się Irene.
Za drzwiami rozległy się kroki. Derek stał w progu, lecz pielęgniarka nie pozwoliła mu wejść.
— Sarah — powiedział. — Nie chciałem, żeby tak wyszło.
— Ale właśnie tak robiłeś, żeby wyszło.
— Mogę to naprawić.
Sarah spojrzała na córkę śpiącą w przezroczystym łóżeczku.
— Nie naprawisz domu pieniędzmi. Nie naprawisz siniaków przeprosinami. I nie naprawisz tego, że własną żonę wpisałeś do dokumentów jako martwą.
Derek spuścił wzrok na żółtą torbę.
— To miało być dla dziecka?
— Tak — odpowiedziałem.
— Mogę ją potrzymać?
Sarah pokręciła głową.
— Nie dzisiaj.
Derek odszedł korytarzem, a jego kroki stopniowo ucichły. Nie stracił tylko pieniędzy. Stracił dom, który próbował ukraść, i rodzinę, którą traktował jak zabezpieczenie długu. Bank wszczął postępowanie dotyczące fałszywych dokumentów, a jego wierzyciele zabrali samochód i sprzęt, którym tak chętnie zasłaniał własne porażki.
Sarah nie wróciła do tamtego domu. Prawniczka dopilnowała, by jej nazwisko zostało oczyszczone z pożyczki, a pani Nowak zeznała wszystko, co widziała i słyszała. Nie musiałem już udawać, że jestem tylko emerytowanym ojcem składającym łóżeczko.
Jednak nie powiedziałem Sarah, że dawny sierżant Frank Vance wrócił.
Nie musiała tego wiedzieć.
Wiedziała tylko, że kiedy w nocy Irene zaczęła płakać, położyła jej przy policzku pluszowego misia z żółtej torby. Z czerwonego filcowego serca wystawał kawałek kartki, na której Sarah napisała prośbę o pomoc.
Jej córka zacisnęła maleńką dłoń na papierze.
A Sarah wyszeptała do niej:
— Już nie musisz prosić, żeby ktoś cię ocalił.
Przegapiłeś początek?
