CZĘŚĆ 4

Zdjęcie zostało zrobione z drugiej strony ulicy.

Rozpoznałem firankę w sypialni, pękniętą doniczkę na parapecie i mosiężną tabliczkę z numerem domu, którą Emily przykręciła krzywo po naszym ślubie.

— To niemożliwe — powiedziałem.

Generał Hale wyrwała mi telefon z ręki.

— Wszyscy wychodzą z tej sali. Teraz.

Cameron roześmiał się nerwowo.

— Mówiłem, że nie macie pojęcia, z kim zadzieracie.

Hale spojrzała na niego.

— Właśnie dlatego pan zostaje.

— Mój ojciec…

— Pański ojciec również.

Richard Voss nie protestował. Patrzył na syna, jakby po raz pierwszy dostrzegł w nim nie rozpieszczonego następcę, lecz człowieka, którego przez lata osłaniał własnymi pieniędzmi.

Pani Marlow zaczęła płakać.

— Ten mężczyzna przy telefonie… — wyszeptała. — To nie był ktoś z rodziny Vossów.

Odwróciłem się.

— Skąd pani wie?

— Bo znam jego głos. Słyszałam go przy przyjęciu Emily. Był z nimi, ale to on kazał Cameronowi odejść od łóżka. Powiedział, że jeśli dziewczyna umrze, wszyscy zapłacą.

— Jak się nazywa?

Pani Marlow zacisnęła dłonie na krawędzi stolika.

— Aaron Pike. Kiedyś pracował w biurze szeryfa. Teraz prowadzi prywatną firmę ochroniarską.

Nazwisko uderzyło we mnie jak wspomnienie z czasów służby. Aaron Pike był doradcą generała Hale’a podczas operacji na Bliskim Wschodzie. To on znał procedury przemieszczania wojsk, rozkłady lotów i sposoby omijania ochrony.

Spojrzałem na Hale’a.

— On wiedział, kiedy ląduję.

— I wiedział, jak wysłać zdjęcie z korytarza — odpowiedziała. — Ale nie wiedział, że przejęliśmy sygnał z jego telefonu.

Kobieta z federalnej inspekcji pokazała ekran tabletu. Na mapie pojawiła się czerwona kropka, przesuwająca się w stronę rzeki James.

— Pike jedzie do przepompowni — powiedziała. — Prawdopodobnie chce odzyskać brakujące dokumenty.

— Brakujące? — zapytałem.

Emily poruszyła się na poduszce.

— W pudełku nie było wszystkiego.

Podniosłem wzrok.

— Co jeszcze masz?

Uśmiechnęła się słabo, choć ból wykrzywił jej twarz.

— Klucz.

Wyjęła go spod poduszki. Był mały, stalowy, owinięty białą taśmą, dokładnie taką, jakiej używała do podpisywania pudeł z zimowymi dekoracjami.

— Znalazłam go przy dokumentach — powiedziała. — Nie wiedziałam, do czego służy. Ale Cameron wiedział. Kiedy zobaczył go pod moją poduszką, przestał pytać o pudełko i zaczął krzyczeć, żebym powiedziała, komu go oddałam.

— Komu go oddałaś?

Emily spojrzała na panią Marlow.

— Nikomu. Klucz był przy mnie przez cały czas.

Zrozumiałem, że Cameron blefował. Chciał sprawdzić, czy Emily pamięta, gdzie ukryła drugi dowód.

— A pudełko? — spytałem.

Emily skinęła głową w stronę starego wózka z pościelą stojącego przy łazience.

— W środku jest podwójne dno.

Pani Marlow pobiegła po wózek. Po chwili wyjęła z niego płaskie metalowe pudełko, owinięte w pieluchę szpitalną. W środku leżał zeszyt z nazwiskami, datami i numerami rachunków.

Na ostatniej stronie widniał podpis Aarona Pike’a.

Nie przy pierwszym przelewie.

Przy wszystkich.

— To on prowadził księgowość — powiedziała Emily. — Vossowie dawali pieniądze, Cole wydawał polecenia, Cameron wykonywał brudną robotę. Ale Pike pilnował, żeby nikt nie mógł ich połączyć.

Wtedy z korytarza dobiegł wrzask.

Cameron wyrwał się jednemu z funkcjonariuszy i rzucił na ojca.

— To ty mnie w to wciągnąłeś!

Richard cofnął się pod ścianę.

— Płaciłem, żeby cię chronić.

— Płaciłeś, żeby nie wyszło, jakim jesteś potworem!

— Zamknij się!

— To ty kazałeś pobić Emily!

W sali zapadła cisza, ale nie ta spokojna. Była ciężka jak beton.

Richard chwycił syna za kołnierz.

— Powiedziałem, żeby ją nastraszyć.

Emily odwróciła twarz. Jej palce zacisnęły się na prześcieradle.

— Cameron — powiedziałem. — Kto wydał rozkaz złamania jej nóg?

Patrzył na ojca, potem na mnie.

— Pike powiedział, że jeśli nie odzyskamy zeszytu, następna osoba nie przeżyje.

— Kto miał być następny?

Cameron przełknął ślinę.

— Dziewczyna z parkingu.

Pani Marlow zakryła usta dłonią.

Hale od razu wydała polecenia. Jedni funkcjonariusze pojechali do mieszkania świadka, inni ruszyli za Pike’em. Richard Voss został zatrzymany wraz z synem i szeryfem Cole’em, ale nie było w tym triumfu. Emily leżała z nogami unieruchomionymi pod kątem, którego nie potrafiłem przestać widzieć.

— Jedź — powiedziała do mnie.

— Nie zostawię cię.

— Zostawisz, jeśli pojedziesz ratować tamtą dziewczynę.

— To nie twoja wina.

— Wiem. Ale możesz sprawić, żeby moja krzywda nie była ostatnią.

Pojechaliśmy do przepompowni przed świtem. Budynek stał przy rzece, otoczony wysoką trawą i rdzewiejącymi rurami. Pike czekał w środku, z zeszytem, którego kopię wysłała wcześniej Emily do ukrytej skrzynki pocztowej.

Nie wiedział o kopii.

Kiedy zobaczył, że jestem z grupą federalną, podniósł ręce.

— Blake, posłuchaj mnie.

— Ty znałeś mój plan lotu.

— Hale wysyłała mnie tam, gdzie nie mogła wysłać ludzi.

— A potem sprzedawałeś informacje Vossom.

Pike spuścił wzrok.

— Miałem długi.

— Emily ma połamane nogi.

— Nie wydałem rozkazu.

— Wiedziałeś, że to zrobią.

Nie odpowiedział.

To wystarczyło.

Później dowiedziałem się, że Pike przez lata przekazywał Vossom dane o świadkach, którzy mogli zagrozić ich interesom. Zrobił to również podczas jednej z moich misji, kiedy sprzedał nazwiska ludzi pomagających armii. Trzech z nich zginęło. Hale nie znała całej prawdy. Ja też nie.

To był najcięższy cios.

Nie Cameron.

Nie Cole.

Pike.

Człowiek, który znał mój głos w radiu i przynosił listy do namiotu, kiedy wracałem z patroli.

Emily przeszła kilka operacji. Lekarze powiedzieli, że będzie chodzić, ale długo nie bez bólu. Pani Marlow zeznawała mimo gróźb i nie przyjęła ani grosza od fundacji, która próbowała kupić jej milczenie. Młoda kobieta z parkingu dostała ochronę i sama zdecydowała, że ponownie opowie swoją historię.

Richard Voss stracił firmę, majątek i ludzi, którzy przez lata wykonywali jego polecenia. Cameron nie odzyskał wolności. Nie dlatego, że ktoś wygłosił wielką mowę, lecz dlatego, że jego własne słowa w szpitalu połączyły go z rozkazem, którego próbował zaprzeczać.

Szeryf Cole zrezygnował, zanim jego nazwisko znalazło się na pierwszych stronach gazet.

A Emily?

Nie chciała wracać do naszego domu.

— Tamte schody już zawsze będą miały jego oddech — powiedziała.

Sprzedaliśmy go. Nie dla pieniędzy. Żeby nie musiała codziennie patrzeć na miejsce, w którym została zostawiona sama przeciwko wszystkim.

Kompas, który ściskałem na lotnisku, położyłem na jej szpitalnym stoliku. Emily przekręciła go palcem.

— Nadal działa? — zapytała.

— Zawsze wskazywał północ.

— Nie. — Spojrzała na mnie. — Wskazywał drogę do mnie.

Kilka dni później odwiedziła nas młoda kobieta z parkingu. Stała przy łóżku Emily, blada i spięta.

— Nie wiem, jak pani dziękować — powiedziała.

Emily odpowiedziała spokojnie:

— Nie dziękuj. Podpisz swoje zeznanie i nie pozwól nikomu wmówić ci, że pamiętasz źle.

Kobieta skinęła głową.

Kiedy wyszła, Emily poprosiła, żebym przeczytał jej ostatnią stronę zeszytu. Pod podpisem Pike’a widniała lista nazwisk, a na samym dole jedno puste miejsce.

— Dlaczego zostawił pustą linię? — spytałem.

Emily zamknęła oczy.

— Bo czekał na kolejne nazwisko.

Dopisałem tam datę ataku na nią.

Nie jej nazwisko.

Datę.

A potem Emily wzięła ołówek i obok niej napisała własne imię. Litery były nierówne, ale każda stała prosto.

Za szybą pielęgniarka pani Marlow niosła metalowe pudełko do archiwum dowodów. Zatrzymała się przy łóżku i powiedziała:

— Tym razem nikt go nie schowa.

Emily dotknęła mosiężnego kompasu.

— Nie — odparła. — Tym razem wszyscy będą wiedzieli, dokąd prowadził.

Igła drgnęła w jej dłoni i zatrzymała się na północy, dokładnie nad zapisanym nazwiskiem.