CZĘŚĆ 4
— Jaką rzecz? — zapytałam.
Pani Miller oddychała ciężko.
— Metalową kasetkę. Tę z wygrawerowanym liściem.
Spojrzałam na kluczyki leżące obok notesu.
Mała zawieszka w kształcie liścia, którą ściskałam przez cały dzień, nie była tylko ozdobą. Dołączył do niej cienki klucz, tak stary, że prawie zapomniałam, po co go noszę.
Ethan zrobił krok w moją stronę.
— Amelia, musimy wrócić do Willow Creek.
— Nie. Ty wrócisz.
— Ross ma tam ludzi.
— A ja mam coś, czego on szuka.
Lena podniosła głowę.
— W takim razie jadę z tobą.
Mężczyzna z atramentem ruszył do drzwi, lecz Ethan zastąpił mu drogę.
— Nigdzie nie pójdziesz.
— Nie masz prawa mnie zatrzymywać.
— Mam prawo zatrzymać człowieka, który próbował zastraszyć moją żonę.
— Byłą żonę — syknął.
Te dwa słowa uderzyły mnie mocniej, niż powinny. Nie dlatego, że były prawdziwe. Dlatego, że przez dwanaście lat Ethan zawsze mówił „moja żona”, nawet gdy przedstawiał mnie ludziom, którzy nie znali mojego nazwiska.
Wyjęłam telefon i położyłam go na stole.
— Pani Miller, zostań w gabinecie i nie wychodź. Za dwadzieścia minut będziemy.
— Pani Cole, ja już nie jestem sama.
— Kto jest z panią?
Przez chwilę słyszałam tylko szelest materiału.
— Księgowy z dawnej firmy pana Warda. Nazywa się Samuel Price.
Lena zbladła.
— Samuel przeżył pożar.
Ethan zamknął oczy.
— Myślałem, że zginął.
— On myślał, że ty zginąłeś — odpowiedziała Lena. — Przez dwanaście lat ukrywał się, bo Ross szukał świadków.
Wtedy cała układanka przesunęła się we właściwe miejsce. Ethan nie milczał z obojętności. Milczał ze strachu, ale strach nie usprawiedliwiał sposobu, w jaki potraktował mnie w restauracji, w samochodzie i w naszym domu.
— Jedziemy — powiedziałam.
Do Willow Creek dotarliśmy po dwudziestu minutach. Brama była otwarta. W gabinecie paliła się tylko jedna lampa, a na dywanie leżały rozrzucone książki.
Pani Miller stała przy bibliotece z mosiężnym pogrzebaczem w dłoni. Obok niej znajdował się szczupły, siwy mężczyzna. Oparł się na lasce, ale jego spojrzenie było ostre.
— Samuel Price — powiedział.
Ethan zatrzymał się jak wryty.
— To niemożliwe.
— Właśnie dlatego mogłem przeżyć.
Samuel wskazał na półkę z atlasami.
— Kasetka jest za książką o uprawie ziół. Mark trzymał tam kopie przelewów i listę ludzi, którzy wiedzieli o kradzieży.
Podeszłam do półki. Książka miała naderwany grzbiet i ślad po świeżym kurzu. Wyjęłam ją, wsunęłam klucz w szczelinę za drewnianą listwą i usłyszałam ciche kliknięcie.
W kasetce znajdowały się trzy rzeczy: akt założycielski firmy, list Marka do Ethana oraz fotografia zrobiona w noc pożaru.
Na zdjęciu nie było Rossa.
Był na nim ojciec Ethana, stojący przy magazynie z kanistrem w dłoni.
Ethan cofnął się, jakby ktoś uderzył go w brzuch.
— Mój ojciec?
Samuel skinął głową.
— Ross mu pomagał. Twój ojciec chciał przejąć firmę, zanim Mark zdążył przekazać ci udziały.
— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? — zapytałam.
Ethan patrzył na fotografię.
— Bo mój ojciec zagroził, że zabije ciebie. Powiedział, że jeśli pójdę do kogokolwiek, podpali również Blue Ridge, kiedy będziesz w środku.
— A potem przez dwanaście lat udawałeś, że mnie nie kochasz.
— Nie udawałem wszystkiego.
To zabolało bardziej niż wyznanie z restauracji.
— Wiem.
Mężczyzna z atramentem próbował wyrwać teczkę z rąk Leny. Pani Miller uderzyła pogrzebaczem w drewnianą poręcz, a Samuel wyciągnął spod płaszcza zapieczętowane oświadczenie.
— Mam podpis Rossa, potwierdzający zlecenie kradzieży. I mam świadków, którzy czekali dwanaście lat, żeby ktoś odważył się ich wysłuchać.
Mężczyzna usiadł ciężko na fotelu.
— Ross nie pozwoli wam tego wykorzystać.
— Ross już nie może niczego zabronić — powiedział Ethan.
Wszyscy spojrzeli na niego.
— Zmarł wczoraj rano — dodał. — Jego syn przejął wszystkie dokumenty i próbował wyprzedzić nas, zanim zdążymy je zabezpieczyć.
Zrozumiałam wtedy, dlaczego tak bardzo spieszył się z ugodą. Nie próbował zdobyć mojego majątku. Próbował sprawić, żebym dostała gotówkę, zanim firma zostanie zajęta przez ludzi Rossa. Ale zamiast zaufać mi jak partnerce, potraktował mnie jak kogoś, kogo należy odsunąć od prawdy.
— Ethan — powiedziałam — nie wrócę do Willow Creek jako twoja żona.
Jego twarz drgnęła.
— Wiem.
— I nie przyjmę sześćdziesięciu procent gotówki zamiast tego, co naprawdę należy do mnie.
— Wiem.
— Chcę połowę udziałów, które obiecałeś mi w notesie. Chcę też, żeby Lena dostała prawo do udziałów należących do jej ojca.
Ethan spojrzał na Lenę.
— Dostanie je.
— Nie wystarczy, że powiesz.
Podszedł do biurka, wyjął czystą kartkę i zaczął pisać. Nie podpisywał ugody rozwodowej. Pisał oświadczenie, w którym przekazywał Lenie prawa do części majątku Marka oraz potwierdzał mój udział w firmie.
Podpisał je przy wszystkich.
Potem odłożył pióro.
— Amelia, przepraszam.
— Za co najbardziej?
Milczał przez chwilę, lecz nie z powodu braku słów. Szukał tych właściwych.
— Za to, że uznałem twoją siłę za coś, co pozwala mi cię ranić.
Nie odpowiedziałam od razu.
Lena podeszła do okna i ścisnęła fotografię ojca. Pani Miller zakryła usta dłonią. Samuel patrzył na Ethana tak, jakby po raz pierwszy widział w nim nie chłopca Marka, lecz człowieka, który przez lata podejmował własne decyzje.
— Rozwód pozostaje — powiedziałam.
Ethan skinął głową.
— Tak.
— A firma zostaje podzielona.
— Tak.
— Blue Ridge jest moje. Nikt go nie sprzeda, nie zastawi i nie użyje jako zakładnika.
— Tak.
Kiedy wychodziłam z gabinetu, zatrzymała mnie Lena.
— Dlaczego mi pomogłaś? — zapytała.
Spojrzałam na jej rozciętą wargę.
— Bo wiem, jak wygląda twarz kobiety, której ktoś próbuje wmówić, że nie ma prawa pytać.
— A Ethan?
Za nami stał przy biurku, z ręką opartą na kartce, którą właśnie podpisał. Nie wyglądał jak bogaty przedsiębiorca z pierwszych stron gazet. Wyglądał jak chłopak z wynajętego pokoju, który kiedyś bał się, że straci wszystko.
— Ethan zostaje z tym, co zrobił — odpowiedziałam.
Nie musiałam go karać. Musiał nauczyć się budować bez ukrywania fundamentów.
Trzy dni później w Blue Ridge spotkaliśmy się po raz ostatni jako małżeństwo. Nie w salonie, lecz w szklarni, gdzie Lena przyniosła nasiona znalezione w kasetce Marka. Na małej kopercie widniał jego odręczny napis: „Dla tych, którzy będą sadzić po wszystkim”.
Ethan położył przede mną podpisane dokumenty.
— Tu jest twoja połowa firmy — powiedział. — A tutaj prawo Leny do udziałów jej ojca.
— Dziękuję.
— To za mało.
— Tak.
Wzięłam łopatkę i wykopałam pierwszy dołek w ziemi. Lena wsypała do niego nasiona pomidorów. Ethan stał kilka kroków dalej, trzymając pustą donicę.
— Możesz zostać — powiedziałam. — Ale nie jako mój mąż i nie jako człowiek, który decyduje za mnie.
— A jako kto?
Spojrzałam na ziemię pod paznokciami, na dokumenty leżące na drewnianym stole i na młodą kobietę, która odzyskała nazwisko ojca.
— Jako ktoś, kto wreszcie mówi prawdę, zanim zapadnie zmrok.
Ethan uklęknął przy drugim dołku.
Nie dotknął mnie.
Po prostu zaczął sadzić.
A nad szklarnią zawisła mała metalowa zawieszka w kształcie liścia, odbijając światło nad nasionami, które Mark ukrył dla ludzi, których nigdy nie zdążył poznać.
Przegapiłeś początek?
