CZĘŚĆ 4
— Nie mogą tego zrobić — powiedziałam.
Esteban schował telefon do kieszeni.
— Mogą, jeśli Santiago nie pojawi się na posiedzeniu i nie pokaże dokumentów.
— Jest przy Elenie.
— W takim razie trzeba go stamtąd wyciągnąć.
Korytarz pachniał środkiem dezynfekującym i kawą z automatu. Za szybą oddziału noworodków Santiago stał przy inkubatorze, wciąż w zakrwawionej koszuli. Lupita trzymała na rękach Elenę, a jego dłoń spoczywała na plastikowej pokrywie.
— Doktorze — powiedziała — musi pan zdecydować, czy chce ją zobaczyć jako lekarz, czy jako ojciec.
Santiago nie odrywał wzroku od dziecka.
— Nie wiem, czy mam prawo być którymkolwiek z nich.
Podeszłam powoli. Każdy krok palił ranę po operacji.
— Masz prawo ją poznać. Ale nie masz prawa oczekiwać, że sama ci uwierzy.
Odwrócił się.
— Podpisałem te dokumenty?
— Nie dobrowolnie — odpowiedział Esteban. — Teresa użyła wzoru pańskiego podpisu. Ale niektóre decyzje z pańskim nazwiskiem zostały zatwierdzone przez pańskie biuro.
Santiago pobladł.
— Kto miał dostęp?
— Pańska matka. Pański sekretarz. I pański zastępca dyrektora, Marek Domański.
— Marek pracuje ze mną od dwunastu lat.
— Właśnie dlatego Teresa mogła przenieść odpowiedzialność na pana — powiedział Esteban. — Kiedy zarząd zobaczy rachunki, uzna, że to pan wyprowadzał pieniądze.
Santiago oparł czoło o szybę inkubatora.
— Ona chciała, żebym został właścicielem wszystkiego.
— Nie — powiedziałam. — Chciała, żebyś był właścicielem tylko na papierze. Gdyby fundacja upadła, twoje nazwisko miało przyjąć cały cios.
Teresa pojawiła się na końcu korytarza. Towarzyszyło jej dwóch członków zarządu i Marek Domański, elegancki mężczyzna z teczką pod pachą.
— Santiago, posiedzenie już trwa — oznajmił Marek. — Musisz podpisać oświadczenie, że przejmujesz pełną odpowiedzialność za księgowość fundacji.
— A potem? — zapytał Santiago.
— Potem zarząd zdecyduje, co z tobą zrobić.
Teresa uniosła brodę.
— To jedyny sposób, żeby ocalić szpital.
— Nie — powiedziałam. — To jedyny sposób, żeby ocalić ciebie.
Marek zmierzył mnie chłodnym spojrzeniem.
— Pacjentka po operacji nie powinna mieszać się w sprawy, których nie rozumie.
Esteban wyjął z teczki podpisane oświadczenie.
— A pan nie powinien nazywać jej niekompetentną, skoro to ona odkryła przelewy na pańskie konto.
Marek przestał się uśmiechać.
Santiago spojrzał na dokument.
— Na moje konto?
— Na trzy konta — powiedział Esteban. — Jedno należy do pana, dwa założono na nazwisko pańskiego zmarłego ojca. Pieniądze przechodziły przez firmy Teresy, ale ostatni przelew trafił do pana zastępcy.
Marek cofnął się.
— To absurd.
— W takim razie zadzwońmy do księgowego — odpowiedział Esteban.
Marek rzucił teczkę na krzesło i gwałtownie ruszył w stronę schodów. Santiago chwycił go za ramię.
— Nigdzie nie pójdziesz.
— Puść mnie.
— Przez dziewięć miesięcy wierzyłem, że moja żona mnie zdradziła. Kto ci zapłacił za te zdjęcia?
Marek spojrzał na Teresę.
To wystarczyło.
Teresa zamknęła oczy.
— Ja — powiedziała. — Ja mu zapłaciłam.
Santiago puścił Marka, jakby nagle zabrakło mu siły.
— Dlaczego?
Teresa dotknęła perłowego różańca, który Lupita podniosła wcześniej z podłogi.
— Twój ojciec zostawił długi. Gdybyś dowiedział się o nich przed przejęciem szpitali, sprzedałbyś wszystko, żeby spłacić rodziny, którym odebrano leczenie. Wiedziałam, że tak zrobisz. Zawsze wybierałeś obcych przed nami.
— To nie daje ci prawa kraść.
— Chciałam utrzymać rodzinę.
— Utrzymałaś tylko budynek.
Teresa spojrzała na inkubator.
— A ona? Czy naprawdę jest twoja?
Santiago odwrócił się do mnie.
Nie musiałam nic mówić.
— Zrobimy badanie — powiedział. — Ale nawet gdyby nie była moja, nie wolno było ci wyrzucić Lucíi na deszcz.
Te słowa zabolały mnie bardziej niż przeprosiny. Były pierwszym zdaniem, w którym nie próbował tłumaczyć własnego okrucieństwa.
Lupita przyniosła Elenę do sali. Dziewczynka miała na głowie maleńką czapeczkę, a spod materiału wystawał kosmyk czarnych włosów. Kiedy położyła ją na moim ramieniu, poczułam ciepło jej policzka.
Santiago stał przy łóżku, nie dotykając ani mnie, ani dziecka.
— Powiedz, co mam zrobić — poprosił.
— Jedź na posiedzenie zarządu.
— A ty?
— Ja zostanę z Eleną.
— Nie chcę znowu cię zostawiać.
— Tym razem nie jedziesz po to, żeby ratować swoje nazwisko. Jedziesz powiedzieć prawdę, nawet jeśli stracisz szpital.
Kiwnął głową.
— A jeśli stracę wszystko?
— Wtedy przynajmniej będziesz wiedział, co naprawdę było twoje.
Santiago pochylił się nad córką. Dotknął palcem jej maleńkiej dłoni. Elena zacisnęła palce na jego skórze.
Na jej lewym ramieniu znamię w kształcie gwiazdy było wyraźniejsze niż poprzedniej nocy.
Santiago zamknął oczy.
— Ma moje znamię — wyszeptał.
— Ma też mój upór — odpowiedziałam. — Tego nie da się odziedziczyć po twojej rodzinie.
Uśmiechnął się krótko, ale zaraz spoważniał.
— Lucía, przepraszam.
— Wiem, że żałujesz.
— Nie, nie wiesz. Nie powinienem był cię wtedy słuchać. Nie powinienem był pozwolić, żeby Teresa mówiła za mnie. Nie powinienem był zostawić cię samej, kiedy powiedziałaś, że jesteś w ciąży.
— A jednak to zrobiłeś.
— Tak.
Nie próbował się bronić.
To było ważniejsze niż wszystkie słowa, które mógł przygotować.
Pół godziny później zarząd zebrał się w dużej sali konferencyjnej na końcu korytarza. Esteban wszedł tam z oryginałami ksiąg, przelewami i oświadczeniami. Santiago usiadł naprzeciw matki. Marek próbował zaprzeczać, dopóki księgowy nie pokazał zestawienia jego rachunków.
Teresa straciła prawo do zarządzania fundacją. Członkowie zarządu wstrzymali wszystkie przelewy i powołali niezależny zespół, który miał zwrócić rodzinom pobrane pieniądze. Santiago zrezygnował z funkcji dyrektora sieci szpitali, zanim ktokolwiek zdążył go odwołać.
Nie oddał majątku Teresie.
Zabezpieczył go dla dzieci leczonych przez fundację, bo tak brzmiała jego pierwsza decyzja podjęta bez pytania matki o zgodę.
Marek odszedł z budynku pod eskortą ochrony. Teresa została sama przy długim stole, z różańcem ściśniętym w dłoni.
— Nadal jesteś moim synem — powiedziała do Santiago.
— A ty nadal jesteś moją matką — odparł. — Ale nie będziesz już decydować, kogo mam krzywdzić, żeby cię chronić.
Nie przytulił jej.
Nie musiał.
Wieczorem lekarz pobrał próbkę do badania pokrewieństwa. Wynik miał przyjść później, ale dla mnie nie był już najważniejszą rzeczą w sali.
Santiago przyszedł z małym pudełkiem. Położył je na stoliku obok mojej torby.
— Co to jest?
— Twój stary identyfikator z fundacji. Znalazłem go w rzeczach, które Teresa kazała usunąć z mojego gabinetu.
Otworzyłam pudełko. W środku leżała plastikowa karta z moim nazwiskiem i zdjęciem z dnia, kiedy zaczęłam pracę przy programie darmowych operacji dla dzieci.
— Chcesz, żebym wróciła do fundacji? — zapytałam.
— Chcę, żebyś ją prowadziła, jeśli sama tego zechcesz. Nie jako moja żona. Nie jako nazwisko Arriaga. Jako osoba, która odważyła się sprawdzić rachunki, choć wszyscy inni bali się patrzeć.
— A ty?
— Będę pracował przy operacjach. Bez zarządzania pieniędzmi. Bez ukrywania się za matką.
Popatrzyłam na niego długo.
— Nie wiem, czy kiedyś ci wybaczę.
— Nie proszę o wybaczenie dzisiaj.
— I nie wiem, czy wrócę do naszego małżeństwa.
— Wiem.
Elena poruszyła się w moich ramionach. Czapeczka zsunęła się lekko, odsłaniając ciemną gwiazdę na jej skórze.
Santiago położył obok niej nie swoją obrączkę, lecz kartę rezygnacji z funkcji dyrektora.
— To jest pierwsza rzecz, którą mogę jej zostawić — powiedział. — Prawdę o tym, co zrobiłem, zamiast historii wymyślonej przez Teresę.
Spojrzałam na dokument, potem na córkę.
— Jutro przyniesiesz listę rodzin, którym fundacja jest winna pieniądze.
— Przyniosę.
— I żadnych ochroniarzy pod moim pokojem.
— Dobrze.
— I kiedy wynik przyjdzie, przeczytamy go razem. Bez sekretów.
— Razem — powtórzył.
Nad ranem pielęgniarka przyniosła kopertę z laboratorium. Santiago stał obok mnie, ale nie próbował jej otworzyć.
To ja oderwałam pasek zabezpieczający.
Wynik potwierdzał jego ojcostwo.
Santiago wypuścił powietrze, a potem przycisnął dłoń do ust. Nie płakał głośno. Jego ramiona tylko lekko się zatrzęsły.
— To moja córka — powiedział.
— Nie dlatego, że potwierdził to papier.
— Wiem.
— Udowodnisz to dopiero wtedy, gdy będziesz przy niej również w dni, w które niczego nie będzie można uratować jednym cięciem.
Spojrzał na Elenę. Dziewczynka zacisnęła dłoń na jego palcu, a ciemna gwiazda na jej ramieniu poruszyła się wraz z oddechem.
Santiago podniósł kartę rezygnacji i schował ją pod prześcieradło, żeby później przekazać ją zarządowi.
A ja położyłam obok niej identyfikator fundacji.
Na odwrocie plastikowej karty widniało stare motto programu, które Teresa kazała zamazać przed laty.
Santiago przeczytał je szeptem.
— Żadne dziecko nie może być ceną za cudze nazwisko.
Elena otworzyła oczy, jakby usłyszała właśnie te słowa, i zacisnęła palce na gwieździe pod ramieniem.
Przegapiłeś początek?
