Przyszłam usunąć z twarzy wszystko, co mi wstrzyknięto, lecz nowa lekarka nagle odsunęła krzesło

Kiedy nowa lekarka spojrzała na moją twarz przez lampę operacyjną, odsunęła krzesło tak gwałtownie, że metalowe kółko uderzyło w szafkę.

– Nie mogę tego po prostu usunąć – powiedziała.

W gabinecie pachniało środkiem do dezynfekcji i gorzką kawą, której nikt nie zdążył wypić. Siedziałam na wysokim fotelu, z rękami zaciśniętymi na małej kremowej chusteczce. Na jej brzegu wyszyto fioletową gałązkę lawendy. Dostałam ją od córki przed wejściem do kliniki, jakbym wybierała się nie na zabieg, tylko na wojnę.

– Właśnie po to tu przyszłam – odpowiedziałam. – Chcę, żeby zniknęły wszystkie te rzeczy, które tamta lekarka umieściła w mojej twarzy.

Doktor Lena Wysocka nie od razu odpowiedziała. Przesunęła światło nad moim policzkiem, dotknęła skóry w trzech miejscach i zajrzała do dokumentów, które przyniosłam w brązowej teczce. Jej palec zatrzymał się na jednej stronie.

– Kto podpisał tę zgodę?

– Ja.

– Nie pytam, czy to pani podpis. Pytam, kto podał pani ten dokument.

Poczułam chłód pod żebrami. Przez lata powtarzałam sobie, że to była moja decyzja. Moje pieniądze. Moje ryzyko. Moje ciało. Tylko że kiedy zobaczyłam fotografię sprzed pierwszego zabiegu, nie rozpoznałam kobiety na zdjęciu. Miała zmarszczki, zmęczenie i szeroki uśmiech. Miała też coś, czego później zabrakło mi najbardziej: własną twarz.

W środę o dziewiątej rano przyjechałam do kliniki w Los Angeles, ubrana w czarny płaszcz i kapelusz z szerokim rondem. Nie chciałam, żeby ktokolwiek mnie fotografował. Przed wejściem czekała jednak kobieta z telefonem, a obok niej mężczyzna w granatowej marynarce.

– Pani Griffith, czy to prawda, że zamierza pani cofnąć wszystkie zabiegi? – zawołała.

Mężczyzna podszedł bliżej.

– Melanie, proszę nie robić z tego publicznego przedstawienia.

Poznałam jego głos. Adrian Vale był dyrektorem kliniki, do której trafiłam trzy lata wcześniej. Zawsze pachniał drogimi cygarami i nosił spinki w kształcie małych złotych skrzydeł. To on mówił mi wtedy, że twarz jest jak dom i czasem trzeba ją przebudować, żeby nadal chciało się w niej mieszkać.

– Nie zapraszałam cię – powiedziałam.

– Próbuję cię ochronić.

– Przed czym?

Uśmiechnął się, ale jego oczy pozostały nieruchome.

– Przed konsekwencjami tego, co zamierzasz powiedzieć.

Wysocka stanęła obok mnie.

– Panie Vale, pacjentka jest pod moją opieką. Proszę opuścić klinikę.

– Ona nie jest zwykłą pacjentką – odparł. – A pani nie zna całej historii.

Wtedy zauważyłam, że w dłoni trzyma cienką czarną teczkę. Taką samą, jaką widywałam w gabinecie Adriana. Na jej grzbiecie znajdowała się biała naklejka z numerem 17.

Adrian pochylił się do mnie.

– Jeśli otworzysz tę sprawę, nie będziesz mogła jej zamknąć.

Serce waliło mi tak mocno, że słyszałam je pod szumem klimatyzacji.

Wróciłam do gabinetu, a Wysocka zamknęła drzwi na klucz. Przez kilka minut żadna z nas się nie odzywała. Potem położyła na stole moje zdjęcia, wyniki badań i zgodę podpisaną moim nazwiskiem.

– Muszę pani coś pokazać – powiedziała.

Otworzyła szufladę, wyjęła cienką kopertę i położyła ją obok kremowej chusteczki z lawendą. Jej ręka zawisła nad zamknięciem…

CZĘŚĆ 2

Jej ręka zawisła nad zamknięciem, a ja poczułam, jak paznokieć wbija mi się w skórę dłoni.

– Co jest w środku? – zapytałam.

– Odpowiedź na pytanie, dlaczego nikt wcześniej nie potrafił pani pomóc.

– Otwórz ją.

Lena rozdarła kopertę ostrożnie, bez pośpiechu. W środku znajdowała się pojedyncza karta z numerem partii preparatu, datą podania i nazwiskiem osoby wykonującej zabieg. Nie było tam jednak nazwiska Adriana Vale’a.

Było moje.

– To niemożliwe – powiedziałam.

– W dokumentacji zapisano, że sama podała sobie pani preparat.

Roześmiałam się krótko, nerwowo.

– Nie umiem nawet patrzeć na igłę.

– Wiem.

– Skąd?

Lena spojrzała na drzwi.

– Bo byłam tamtego wieczoru w klinice.

W gabinecie zrobiło się nagle za ciasno. Zegar nad umywalką tykał zbyt głośno, a w jego szklanej tarczy odbijała się moja twarz, nierówna, napięta, obca.

– Pracowałaś u Adriana?

– Przez dziewięć miesięcy. Odeszłam po tym, jak znalazłam coś, czego nie powinnam była znaleźć.

– Co takiego?

– Nazwiska pacjentek w dwóch różnych rejestrach. W jednym wpisywano prawdziwy zabieg. W drugim coś zupełnie innego.

Wstałam z fotela.

– Chcesz powiedzieć, że podawano nam coś innego, niż obiecywano?

– Nie każdej pacjentce. Ale pani przypadek był szczególny.

– Dlaczego?

Lena nie odpowiedziała od razu. Przesunęła kartę w moją stronę. Na odwrocie widniał podpis lekarza nadzorującego i pieczęć firmy, której nazwy nigdy wcześniej nie widziałam.

– Ten preparat nie był przeznaczony do użycia na twarzy – powiedziała.

Wstał we mnie gniew, ciężki i gorący.

– A więc dlatego moja skóra przez miesiące bolała?

– Być może. Nie mogę jeszcze tego stwierdzić.

– Nie mów do mnie jak do dziecka. Powiedz mi prawdę.

Lena zacisnęła usta.

– Prawda jest taka, że ktoś użył pani nazwiska, żeby przetestować produkt przed jego wprowadzeniem na rynek.

Za oknem przejechała ciężarówka, a szyby zadrżały. Przypomniałam sobie wieczór trzy lata wcześniej. Adrian podał mi wtedy szklankę wody w wysokim kryształowym naczyniu. Na jego dnie leżał plaster cytryny, przecięty tak cienko, że wyglądał jak żółte szkło.

– Powiedział, że to najbezpieczniejsza metoda – wyszeptałam.

– Kto jeszcze tam był?

– Pielęgniarka. Młoda, jasne włosy. Miała mały srebrny dzwoneczek przy identyfikatorze. Za każdym razem, kiedy się poruszała, słyszałam ciche brzęczenie.

Lena podniosła głowę.

– Nazywała się Nora Bell.

– Znasz ją?

– To ona zostawiła tę kopertę.

W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. Trzy razy. Powoli.

Lena schowała kartę pod dokumenty.

– Nie otwieraj – powiedziała.

Pukanie powtórzyło się.

– Melanie, to ja – odezwał się Adrian zza drzwi. – Przyszedłem porozmawiać.

– Odejdź – krzyknęłam.

– Jeśli tego nie zrobisz, jutro wszyscy zobaczą, że podpisywałaś zgody na własne życzenie.

Lena pobladła.

– On nie wie o Norze – szepnęła.

– Skąd masz pewność?

Zamiast odpowiedzieć, wyjęła z kieszeni klucz i ścisnęła go tak mocno, że metal odcisnął się na jej dłoni.

– Bo Nora miała zniknąć cztery dni temu.

Za drzwiami Adrian nacisnął klamkę. Zamek zadrżał. A potem telefon Leny zawibrował na stole. Na ekranie pojawiła się wiadomość od nieznanego numeru: „Jeśli chce pani poznać prawdę, proszę przyjechać sama do starej pracowni przy ulicy Wilcox. I proszę przywieźć Melanie…”

CZĘŚĆ 3

Wiadomość urwała się na moim imieniu, lecz to wystarczyło, żeby Lena przestała oddychać.

– Nie pojedziesz tam sama – powiedziałam.

– Nie zamierzam.

– Adrian jest za drzwiami.

– Właśnie dlatego musimy wyjść tylnym korytarzem.

O piątej po południu przecisnęłyśmy się przez magazyn kliniki, między kartonami rękawiczek i metalowymi stojakami. W powietrzu wisiał zapach alkoholu medycznego. Moje buty ślizgały się na białej posadzce, a w głowie wirowało jedno pytanie: ile razy pozwoliłam komuś dotykać swojej twarzy, nie pytając, co naprawdę robi?

Stara pracownia przy Wilcox mieściła się za zamkniętym zakładem fotograficznym. Drzwi otworzyła nam kobieta w beżowym swetrze. Przy jej szyi wisiał mały srebrny dzwoneczek.

Nora.

– Bałam się, że nie przyjedziecie – powiedziała.

– Adrian twierdził, że zniknęłaś – odparła Lena.

– Adrian twierdził wiele rzeczy.

Wprowadziła nas do pomieszczenia pełnego szuflad, próbek i starych rachunków. Na środku stał stół pokryty zielonym płótnem. Nora położyła na nim segregator z pożółkłymi kartkami.

– Pracowałam przy zabiegu Melanie trzy lata temu – powiedziała. – W dokumentacji wpisano preparat zatwierdzony do użycia kosmetycznego. Ale ampułka, którą przygotował Adrian, miała inny numer.

– Dlaczego wtedy nic nie powiedziałaś? – zapytałam.

Nora spojrzała mi prosto w oczy.

– Bo mój brat miał u Adriana dług. Groził, że odbierze mu mieszkanie.

Lena otworzyła segregator. Pomiędzy rachunkami znajdowała się kartka z moim podpisem. Podpis był podobny do mojego, lecz litera „M” zaczynała się odrobinę wyżej.

– To nie jest mój podpis – powiedziałam.

– Wiem – odparła Nora. – Widziałam, jak Adrian ćwiczył go na formularzach.

Przez chwilę słyszałam wyłącznie brzęczenie jej dzwoneczka.

– Co naprawdę mi podano? – zapytałam.

Nora wskazała małą fiolkę w plastikowym pojemniku.

– Produkt testowy. Miał zmieniać napięcie skóry na dłużej niż zwykłe wypełniacze. Nie był przeznaczony dla ludzi. Adrian dostał go od firmy, która chciała mieć pierwsze zdjęcia znanej aktorki przed rozpoczęciem sprzedaży.

– Czyli wykorzystał moją twarz jako reklamę – powiedziałam.

– I pani nazwisko jako osłonę – dodała Lena.

Drzwi pracowni otworzyły się z hukiem. Adrian wszedł do środka, a za nim jego wspólniczka, doktor Celia Monroe. W dłoni trzymał teczkę z numerem 17.

– Nora, naprawdę sądziłaś, że ten segregator cię ochroni? – zapytał.

– Nie mnie – odparła. – Ją.

Adrian spojrzał na mnie.

– Melanie, to nie było oszustwo. To był eksperyment, na który wyraziłaś zgodę.

– Nie podpisałam tej zgody.

– Podpisałaś wszystko, co ci podsunęliśmy.

Celia gwałtownie odwróciła głowę.

– Adrian, przestań.

– Co? Chcesz teraz udawać niewinną? To ty zatwierdziłaś numer partii.

Nora wyjęła z segregatora drugą kartkę.

– Nie zatwierdziła. Jej podpis podrobiono tak samo jak podpis Melanie. Ale jest jeszcze jeden dokument, którego nie widziałeś.

Adrian rzucił się w jej stronę, lecz Lena stanęła między nimi.

Nora położyła na stole kopię umowy. Na dole znajdował się odręczny dopisek i podpis Adriana. Wynikało z niego, że otrzymał pieniądze za użycie mojego wizerunku, a później wystawił klinice rachunek za rzekome leczenie powikłań, które sam wywołał.

Adrian spojrzał na kartkę. Jego twarz straciła kolor.

– Skąd to masz? – wyszeptał.

– Od osoby, której kazałeś to podpisać.

– Kto ją znalazł? – zapytała Celia.

Nora wyjęła telefon.

– Nie znalazłam jej. To ona znalazła mnie.

Telefon zadzwonił. Lena odebrała, słuchała kilka sekund, a potem podała mi aparat.

– Melanie Griffith? – zapytał męski głos. – Nazywam się Samuel Ortega. Byłem księgowym firmy Adriana. Mam dowody, że to nie była jedyna pacjentka. Ale zanim je przekażę, muszę pani powiedzieć, kto finansował cały projekt…