CZĘŚĆ 4
— Kto więc? — zapytałem.
W magazynie zrobiło się tak cicho, że słyszałem krople spadające z płaszcza Celiny na beton.
— Pańska matka — odpowiedziała kobieta z kliniki. — Przyjmowała leczenie pod nazwiskiem innej osoby. I zostawiła tam dokument, który może wyjaśnić, dlaczego wszystko zaczęło się sześć miesięcy temu.
Wiktoria osunęła się na skrzynię.
Ricardo patrzył na nią, jakby po raz pierwszy zobaczył nie matkę, lecz człowieka stojącego po drugiej stronie rachunków.
— Mówiłaś, że pieniądze były dla mnie — wyszeptał.
Wiktoria nie odpowiedziała.
Elena stała przy mnie, owinięta kocem, który narzuciłem jej na ramiona. Jej twarz była blada, ale wzrok miała przytomny.
— Jaki dokument? — spytałem.
— Zgoda na leczenie i pełnomocnictwo majątkowe — wyjaśniła pracownica kliniki. — Wystawione przez panią Wiktorię Kowalską. Na nazwisko pańskiej zmarłej ciotki. Proszę przyjechać rano.
Rozłączyłem się.
Matka podniosła głowę.
— Nie rozumiesz, Marek.
— Właśnie zaczynam.
— Lekarze powiedzieli, że zostało mi niewiele czasu. Nie chciałam, żebyście patrzyli, jak umieram. Ricardo miał długi, ale to ja potrzebowałam pieniędzy na leczenie. Bałam się, że jeśli poproszę, odmówisz.
Elena ścisnęła koc.
— Więc postanowiłaś zabrać nam wszystko?
— Chciałam zatrzymać to, co uważałam za swoje.
— Nie — powiedziałem. — Chciałaś zatrzymać kontrolę. Pieniądze były tylko narzędziem.
Ricardo odrzucił metalowy pręt. Upadł z głuchym stukiem.
— Mamo, ja nie wiedziałem o klinice.
— Wiedziałeś, że trzeba podpisać dokumenty.
— Wiedziałem, że jesteś chora. Nie wiedziałem, że pobiłaś Elenę.
— Nie dotknęłam jej.
Elena spojrzała na niego.
— Stałaś obok.
To jedno zdanie przebiło wszystkie usprawiedliwienia. Wiktoria zamknęła oczy.
Rano pojechaliśmy do kliniki we czworo: ja, Elena, Celina i Ricardo. Wiktoria została w domu pod opieką sąsiadki, bo nie miała siły zejść po schodach. Nie zgodziłem się jednak, żeby cokolwiek zniknęło z gabinetu.
W rejestracji czekała kobieta w okularach z cienkimi oprawkami. Podała mi plik dokumentów. Wiktoria leczyła ciężką chorobę serca od ponad roku. Nie chciała, bym przerwał służbę, nie chciała, by Elena dowiedziała się, że rodzina tonie w długach, a przede wszystkim nie chciała stracić pozycji osoby, która wszystkim rozkazuje.
Ale na ostatniej stronie znalazłem coś, czego nie przewidziałem.
Podpis Wiktorii pod zgodą na leczenie nie był fałszywy. Był prawdziwy, lecz obok widniał podpis mojego ojca, złożony kilka lat wcześniej. Dokument ustanawiał fundusz przeznaczony na leczenie Wiktorii, pod warunkiem że nie zostanie naruszony majątek Eleny ani pracowni.
Ojciec przewidział wszystko.
— Mogłaś poprosić o te pieniądze — powiedziałem, gdy wróciliśmy do domu.
Wiktoria siedziała przy stole, bez biżuterii. Bursztynowy medalion leżał przed nią jak dowód dawnego życia.
— Wtedy musiałabym przyznać, że nie potrafię sama utrzymać rodziny — odparła.
— A zamiast tego zrobiłaś z Eleny zakładniczkę.
— Bałam się.
— Wiem. Ale strach nie daje prawa do cudzych podpisów.
Ricardo stał pod ścianą. Zdjął mój zegarek i położył go na stole.
— Nie zasługuję na wybaczenie — powiedział.
— Nie prosiłem cię o słowa.
Wyjął z kieszeni klucz do magazynu.
— Wierzyciele przyjdą dziś po dokumenty. Znam miejsce, gdzie ukryliśmy ich umowy. Oddam ci wszystko.
— Dlaczego?
— Bo jeśli nadal będę chronił matkę, Elena nigdy nie będzie bezpieczna. A ja nie chcę już być człowiekiem, który stoi obok.
Pojechaliśmy razem do starego garażu za pracownią. Pod podłogą znaleźliśmy pudełko z umowami i listę nazwisk ludzi, którym Ricardo był winien pieniądze. Część dokumentów dotyczyła sprzedaży domu. Gdybyśmy nie dotarli tam tego dnia, majątek zostałby przejęty.
Celina sporządziła kopie, notariusz unieważnił fałszywe pełnomocnictwa, a udziały wróciły do mnie i Eleny. Nie zgłosiłem pobicia od razu. Elena sama zdecydowała, co zrobi dalej. Przez wiele dni nie chciała widzieć Wiktorii.
Potem poprosiła, żebym zawiózł ją do kliniki.
— Nie jadę tam po przebaczenie — powiedziała.
— Wiem.
— Chcę powiedzieć jej, że przeżyłam. To wszystko.
Wiktoria leżała pod cienkim kocem. Na stoliku stał kubek z niedopitą herbatą, a bursztynowy medalion leżał obok leków.
Elena usiadła przy łóżku.
— Nie będę udawać, że nic się nie stało — powiedziała. — Nie zapomnę piwnicy. Nie zapomnę, jak prosiłam, żebyś otworzyła drzwi.
Wiktoria odwróciła twarz.
— Wiem.
— Ale nie pozwolę, żebyś umarła przekonana, że musiałaś kraść, żeby ktoś cię ratował. Pieniądze na leczenie są w funduszu. Zapłacimy za nie zgodnie z wolą twojego męża. Nie dostaniesz jednak dostępu do pracowni ani do naszych kont.
Wiktoria zaczęła płakać.
— Dlaczego to robisz?
Elena odpowiedziała dopiero po chwili:
— Bo chcę, żebyś poniosła prawdę, a nie żebyś umarła w kłamstwie.
W drodze powrotnej długo milczeliśmy. Na tylnym siedzeniu leżała teczka Celiny, a w niej wszystkie podpisy, przelewy i rachunki. Obok trzymałem mosiężny kompas, który Elena oddała mi po tamtej nocy.
— Nie wiem, czy jeszcze kiedyś będę umiała spać obok ciebie — powiedziała.
— Nie musisz obiecywać.
— Ale chcę spróbować. Nie dlatego, że wróciłeś jako bohater. Tylko dlatego, że kiedy zobaczyłeś siniaki, nie zapytałeś już, czy cię zdradziłam.
Zatrzymałem samochód przed pracownią. W środku czekała Celina, żeby zmienić zamki i przygotować nowe księgi. Ricardo stał przy stole z pudełkiem dokumentów. Tym razem nie miał na sobie niczego mojego.
Elena wysiadła pierwsza.
Przy wejściu zatrzymała się i podała mi kompas.
— Wskaż kierunek — powiedziała.
Spojrzałem na igłę. Drżała, zataczała małe koła, aż wreszcie skierowała się ku północy — ku magazynowi, gdzie wszystko się zaczęło i gdzie czekały jeszcze rzeczy, których musieliśmy się nauczyć od nowa.
Włożyłem kompas do dłoni Eleny.
— Tym razem ty prowadzisz.
Jej palce zacisnęły się na mosiężnej obudowie, a z wnętrza pracowni dobiegł stuk pierwszej pustej strony w nowej księdze.
— Dobrze — powiedziała. — To wpiszmy prawdę od początku.
Przegapiłeś początek?
