CZĘŚĆ 4
…Zamarłem z telefonem przy uchu.
— Na moje nazwisko?
— Tak. I proszę natychmiast wrócić do kliniki. Lekarz uważa, że ktoś próbował wywołać u pana matki poważne powikłania.
Patricia usłyszała każde słowo. Jej twarz zmieniła się w jednej chwili.
— To nie ja — powiedziała.
— Nie pytałem jeszcze, kto.
— Alejandro, posłuchaj mnie.
— Przez dziesięć lat słuchałem.
Mężczyzna z czerwonym pierścieniem stał przy schodach z dokumentami przyciśniętymi do piersi. Wysunął telefon, jakby chciał gdzieś zadzwonić.
Renata zagrodziła mu drogę.
— Proszę odłożyć te papiery.
— Nie ma pani pojęcia, z kim pani zadziera.
— Za to wiem, że trzyma pan cudze dokumenty.
Don Evaristo odebrał mu teczkę. Nie szarpał się. Po prostu położył dłoń na papierach i powiedział:
— Zostaną tutaj.
Mężczyzna spojrzał na mnie.
— Pańska siostra pożyczyła pieniądze. Jeśli jej nie pomoże, straci mieszkanie.
— Ona już je sprzedała.
— Nie została jeszcze podpisana umowa końcowa.
— I nie zostanie.
Patricia osunęła się na krzesło. Metalowe nogi zaskrzypiały na marmurze.
— Nie rozumiesz — wyszeptała. — Ojciec zostawił mi długi. Po jego śmierci wierzyciele przychodzili codziennie. Mówili, że jeśli nie oddam pieniędzy, zabiorą mi dzieci.
— Więc zabrałaś pieniądze mamie.
— Najpierw tylko pożyczyłam. Potem nie mogłam już oddać. Spółka tego człowieka kupiła moje zobowiązania. Powiedział, że jeśli przepiszę mieszkanie, wszystko się skończy.
— A lekarstwa?
Patricia zakryła twarz.
— To nie był mój pomysł.
W pokoju zapadła ciężka cisza. Nie taka, która kończy rozmowę. Taka, która czeka na nazwisko.
— Czyje to było? — zapytałem.
Mężczyzna z czerwonym pierścieniem cofnął się o krok.
— Nie będę uczestniczył w rodzinnej awanturze.
— Recepty były wystawione z pańskiej przychodni — powiedziała Renata, patrząc na dokumenty.
Wtedy zrozumiałem. Nie chodziło tylko o mieszkanie. Jeśli matka zmarłaby bez dokumentów i bez opieki, Patricia mogła podpisać wszystko jako jedyna opiekunka. Mężczyzna chciał nieruchomości. Patricia chciała spłacić długi. A moja nieobecność była dla nich najlepszym zabezpieczeniem.
Pojechaliśmy do kliniki o siedemnastej. Matka leżała pod cienkim kocem, a przy łóżku stała lekarka z fiolką w przezroczystej torebce.
— Lek nie mógł być podany przypadkowo — powiedziała. — Dawka była za duża, ale niewystarczająca, by od razu wzbudzić podejrzenia.
Patricia zaczęła płakać.
— Dałam jej jedną tabletkę. Powiedzieli, że uspokoi kaszel.
— Kto powiedział? — spytałem.
Spojrzała na mężczyznę z czerwonym pierścieniem.
— On.
Mężczyzna odwrócił się do drzwi.
Renata chwyciła go za rękaw.
— Nigdzie pan nie pójdzie.
Tym razem wezwano nie całą karuzelę urzędów, lecz inspektora do spraw nadużyć wobec seniorów, którego numer przekazała klinika. Przyjechał wieczorem, zabezpieczył dokumenty i spisał zeznania. Nie musiałem podnosić głosu. Wszystko, co przez lata było tylko podejrzeniem, miało daty, kwoty, podpisy i nazwiska.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak następnego ranka, w małej sali przy łóżku matki.
— Mamo — powiedziałem — przepraszam, że uwierzyłem w przelewy bardziej niż w ciebie.
— Ty nie zostawiłeś mnie na drodze — odparła.
— Ale zostawiłem cię samej z kimś, komu ufałem.
Dotknęła mojej dłoni.
— Wróciłeś.
— Za późno.
— Ale wróciłeś.
Patricia stała przy framudze. Nie odważyła się wejść.
— Chcę oddać pieniądze — powiedziała.
— Nie masz ich.
— Sprzedam wszystko, co mam.
Matka spojrzała na nią długo.
— Zacznij od powiedzenia prawdy swoim dzieciom.
Patricia przytaknęła. Tego samego dnia przekazała inspektorowi numery kont i nazwiska wierzycieli. Nie uratowało jej to przed konsekwencjami, ale sprawiło, że śledztwo nie zatrzymało się na niej. Mężczyzna z czerwonym pierścieniem stracił możliwość sprzedaży mieszkania, a jego spółka musiała rozliczyć każdy przelew.
Renata nie odeszła. Postawiła jednak jeden warunek.
— Twoja matka zostaje z nami, ale ten dom nie może być kolejną poczekalnią — powiedziała. — Będziesz z nią rozmawiał, nie tylko opłacał rachunki.
— Będę.
— I nie zatrudnisz nikogo, kto będzie decydował za nią bez jej zgody.
— Zgadzam się.
Kilka dni później matka wróciła do domu. Nie do cichego pokoju na końcu korytarza, ale do jasnego pokoju obok kuchni, gdzie mogła słyszeć rozmowy i sama wybierać, kiedy chce do nich dołączyć.
Na stole położyłem metalową plakietkę z dzieciństwa. Matka przesunęła po niej palcem.
— Nadal ją masz?
— Ty ją zachowałaś.
— Nie. Ty ją przyniosłeś do domu.
Wtedy zrozumiałem, że nie odzyskałem minionych piętnastu lat. Nie mogłem cofnąć pustych telefonów, przelewów bez pytań ani nocy, którą spędziła przy drodze.
Mogłem tylko przestać udawać, że pieniądze są obecnością.
Wieczorem matka poprosiła, żebym wyjął z szuflady starą plakietkę i przypiął ją do jej nowej torby z lekami. Zapięcie nie chciało wejść w materiał, więc Renata podała mi mały skórzany pasek.
— Załóż ją tutaj — powiedziała. — Żeby nikt już nie mógł jej zabrać.
Matka spojrzała na mnie i uśmiechnęła się słabo.
— Alejandrito, jutro pojedziemy razem po tamales.
— Po twoje ulubione.
— Nie. Po moje. Ty tylko będziesz prowadził.
Przypiąłem plakietkę do torby. Jej metal zadźwięczał cicho, dokładnie tak jak kiedyś przy moim szkolnym plecaku.
A matka powiedziała:
— Teraz już wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Przegapiłeś początek?
