CZĘŚĆ 4
Kiedy Walter to powiedział, Diana przestała krzyczeć.
Nie spojrzała na ojca. Spojrzała na mnie.
To wystarczyło.
— Ty ją otworzyłaś — powiedziałam.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— Wiesz. I wiesz też, kto zabrał zawartość.
Ojciec odsunął się od niej, jakby dopiero teraz zauważył, że przez cały wieczór trzymał ją za rękę.
Evelyn schowała telefon do kieszeni płaszcza.
— Rebecca, nie jedź do magazynu sama. Ten człowiek próbuje cię zastraszyć.
— Nie zamierzam tam jechać sama.
Walter wyprostował ramiona.
— Pojadę z panią.
— Ja też — powiedział ojciec.
Diana zaśmiała się krótko.
— Thomas, dokąd ty się wybierasz?
— Po raz pierwszy tam, gdzie powinienem być.
— Bez pieniędzy z domu nie mamy niczego.
— Nie mieliśmy domu. Mieliśmy cudzy dom i kłamstwo.
Pojechaliśmy trzema samochodami. Nie do magazynu, lecz najpierw do starej przystani, gdzie pracował Nathan Cole, zarządca portu. Evelyn znała go z czasów, gdy moja matka organizowała pomoc dla rodzin rybaków.
Nathan czekał przy biurze z żółtą lampą nad drzwiami. Na stole leżała księga wejść i wyjść, poplamiona solą.
— Ten doradca przyjechał tu godzinę temu — powiedział. — Ale nie wszedł do magazynu. Spotkał się z kobietą przy rampie.
— Z Dianą? — zapytałam.
Nathan skinął głową.
Diana, która została w samochodzie, nagle otworzyła drzwi.
— Przestańcie mnie śledzić!
— Nie musimy — odparła Evelyn. — Nathan zapisał numer rejestracyjny twojego samochodu.
Diana podeszła do stołu. Jej obcasy stukały o beton.
— Chciałam odzyskać pieniądze, które wydałam na ten dom.
— Jakie pieniądze? — zapytałam.
— Remont werandy, dach, meble. Twój ojciec obiecał, że kiedyś wszystko będzie moje.
— Więc podpisałaś fałszywy akt?
Diana zacisnęła usta.
— Nie wiedziałam, że Vane nie żyje.
— Ale wiedziałaś, że nie podpisywał go on — powiedział ojciec.
Zapadła cisza, ciężka i lepka jak portowa mgła.
Diana odwróciła się do niego.
— Miałeś wybór. Mogłeś sprzedać swoją firmę, spłacić długi i przyznać się córce. Ale bałeś się, że Rebecca dowie się, jak bardzo zawiodłeś.
Ojciec zacisnął dłonie.
— To ty znalazłaś doradcę.
— Bo ty niczego nie potrafiłeś naprawić!
Evelyn wyciągnęła rękę.
— Gdzie jest skrzynka?
Diana długo milczała. Potem powiedziała:
— W gabinecie. Za panelem pod mapą.
— A dokument?
— Zabrał go doradca.
Nathan spojrzał na zapis w księdze.
— Nie wywiózł go. Wszedł do magazynu numer sześć.
Pobiegliśmy tam. Zamek był świeżo przecięty, a wewnątrz pachniało mokrym drewnem i olejem napędowym. Na podłodze stała otwarta metalowa skrzynka. W środku nie było pieniędzy ani biżuterii. Był tylko list mamy, złożony na cztery części.
Evelyn rozłożyła papier.
„Rebecca, jeśli to czytasz, prawdopodobnie ktoś próbuje zabrać ci dom. Pamiętaj jednak, że dom nie jest nagrodą. Jest narzędziem. Wykorzystaj go dla ludzi, którym obiecałam pomoc”.
Pod listem znajdowała się umowa z fundacją. Mama przeznaczyła dom na przyszłe centrum dla rodzin rybaków, a mnie wyznaczyła opiekunką projektu. Mogłam sprzedać nieruchomość tylko wtedy, gdy pieniądze trafiłyby na ten cel.
Patrzyłam na ostatnie zdanie tak długo, aż litery zaczęły mi się rozmywać.
— Chciała, żebyś sama zdecydowała, czy potrafisz być kimś więcej niż właścicielką — powiedziała Evelyn.
Ojciec usiadł na skrzyni.
— Rebecca, ja naprawdę nie wiedziałem o tej umowie.
— Nie wiedziałeś też o funduszu, czy po prostu nie chciałeś wiedzieć?
Nie odpowiedział od razu.
— Po śmierci twojej matki bałem się, że wszystko stracę. Diana naciskała. Bank naciskał. A ja uznałem, że jeśli będę udawał, że dokumenty nie istnieją, problem zniknie.
— Problemy nie znikają, kiedy zamyka się je za nowym zamkiem.
Diana zaczęła płakać, ale nie podeszła do mnie. Jej łzy nie wzbudzały już we mnie litości. Zobaczyłam w nich raczej strach przed utratą pieniędzy, pozycji i domu, który nigdy nie był jej własnością.
Rano Evelyn złożyła w urzędzie oryginały umowy powierniczej i akt własności. Bank wycofał zabezpieczenie, gdy dowiedział się, że nieruchomość nie mogła służyć jako gwarancja. Doradca, który przygotował fałszywy dokument, zniknął z miasta, ale zostawił po sobie podpisy, rachunki i wystarczająco wiele błędów, by nie mógł udawać niewinnego.
Ojciec sprzedał firmę, żeby spłacić własne zobowiązania. Nie dostał domu. Dostał możliwość zamieszkania w małym mieszkaniu, które kupiłam mu pod jednym warunkiem: nigdy więcej nie podpisze niczego, czego nie przeczyta, i nigdy więcej nie użyje mojego nazwiska jako tarczy.
Diana wyjechała do siostry w innym stanie. Madeline zadzwoniła do mnie po tygodniu.
— Nie wiedziałam o niczym — powiedziała.
— Wiem.
— Czy mogę przyjechać zobaczyć dom?
Spojrzałam na mosiężny kompas leżący na biurku.
— Możesz. Ale nie jako księżniczka z przyjęcia. Przyjedź i pomóż malować pokoje.
Zaśmiała się przez łzy.
— Umowa.
Tydzień później pierwszy pokój na piętrze przygotowano dla rodziny, której ojciec zginął podczas sztormu. Na ścianie zawisła mapa wybrzeża, ta sama, za którą mama ukryła skrzynkę. Pod nią postawiłam kompas.
Ojciec przyszedł sam, bez Diany i bez kwiatów. Trzymał w dłoni rachunek za materiały budowlane.
— Zapłaciłem za naprawę schodów — powiedział. — Nie jako właściciel. Jako ktoś, kto powinien był zrobić to dawno temu.
Wzięłam rachunek.
— Dziękuję.
— Czy to wystarczy?
— Nie. Ale jest początkiem, którego nie da się podpisać za ciebie.
Skinął głową i poszedł na werandę, gdzie Walter wymieniał deski. Po chwili usłyszałam ich rozmowę o gwoździach i poziomicy. Zwykłe słowa. Ciężka praca. Żadnych obietnic bez pokrycia.
Wieczorem przymocowałam tablicę przy wejściu do pierwszego pokoju. Nie było na niej nazwiska fundacji ani mojego nazwiska. Napisałam tylko: „Pokój Eleanor — dla tych, którzy wracają z morza bez swojego człowieka”.
Madeline stanęła obok mnie z pędzlem w ręce.
— Mama naprawdę chciała, żeby ten dom służył obcym ludziom?
— Nie obcym — odpowiedziałam. — Po prostu jeszcze ich nie znała.
Na dole zadzwonił stary zegar. Walter zawołał, że trzeba przenieść łóżko. Z kuchni dobiegł śmiech dziecka, którego jeszcze wczoraj nie znałam.
Dotknęłam pękniętego szkiełka kompasu i zobaczyłam, że wskazówka drży, po czym zatrzymuje się dokładnie na mapie wybrzeża.
— Rebecca — zawołał ojciec z werandy. — Gdzie postawić pierwsze łóżko?
Spojrzałam na otwarte drzwi pokoju i odpowiedziałam:
— Tam, gdzie rano dotrze najwięcej światła.
Przegapiłeś początek?
