Pocałowałam nieprzytomnego mafijnego bossa, a gdy otworzył oczy i chwycił mnie za ramię, pielęgniarka nagle pobladła

O drugiej osiem rano pielęgniarka znalazła mnie przy łóżku najgroźniejszego człowieka w Nowym Jorku, z jego dłonią zaciśniętą na moim ramieniu.

Dwie minuty wcześniej w sali 914 panowała cisza, którą znałam aż za dobrze. Stojący przy ścianie zegar tykał ciężko, a za ogromnymi oknami Manhattanu światła samochodów przesuwały się po mokrym asfalcie jak rozmazane iskry. Szorowałam podłogę, czując pieczenie w nadgarstkach. Miałam za sobą trzecią nocną zmianę z rzędu.

Na łóżku leżał Owen Hartley. Przez dwa lata nie poruszył powieką.

W szpitalu mówiono o nim szeptem. Przed wypadkiem kierował jedną z najpotężniejszych organizacji przestępczych w mieście. Jego czarny samochód roztrzaskał się podczas burzy na drodze Saw Mill River Parkway, a lekarze szybko przestali obiecywać rodzinie cud. Żył, oddychał, miał puls, lecz dla wszystkich poza mną był już właściwie martwy.

Pracowałam jako salowa. Wynajmowałam maleńki pokój w Queens, wysyłałam pieniądze matce i brałam każdą nocną zmianę, jaką mi proponowano. Moim zadaniem było mycie podłóg, wymiana pościeli, opróżnianie koszy i znikanie, zanim ktoś zdążył zapamiętać moje nazwisko.

Ale Owen nie był dla mnie wyposażeniem sali.

– Dobranoc, panie Hartley – mówiłam czasem, zmieniając mu wodę w wazonie. – Dzisiaj jego siostra przyniosła okropne lilie. Niech pan się cieszy, że nie musi ich wąchać.

Nikt inny do niego nie mówił. Prawnik rozmawiał o majątku, ochroniarz o telefonach, a siostra o tym, czy kwiaty pasują do zasłon.

Tamtej nocy poprawiłam mu koc. Zauważyłam, że jego usta były spierzchnięte, a na stoliku stał nietknięty kubek wody. Zmęczenie rozmiękczyło mi rozsądek. Pomyślałam tylko, że przez dwa lata nikt nie dotknął go z czułością.

Pochyliłam się i pocałowałam go.

To trwało krócej niż uderzenie serca.

Jego ręka natychmiast poderwała się z materaca. Palce zacisnęły się na moim ramieniu tak mocno, że upuściłam ścierkę.

Owen otworzył oczy.

– Kim… jesteś? – wyszeptał.

Odsunęłam się, uderzając biodrem w wózek z detergentami.

– Przepraszam! Ja nie chciałam…

Jego wzrok przesunął się w stronę kamery nad drzwiami. Strach zmienił mu twarz.

– Nie wzywaj nikogo – powiedział.

– Pan był nieprzytomny przez dwa lata. Potrzebuje pan lekarza!

– Nie. Oni nadal tu są.

– Kto?

– Ludzie, którzy trzymają mnie we śnie.

Na korytarzu zabrzmiał odległy dzwonek windy. Owen ścisnął moje ramię.

– Udawaj, że nic się nie stało.

Przez następną godzinę sprzątałam, gdy on leżał nieruchomo za każdym razem, gdy ktoś przechodził obok. Czułam pot pod kołnierzykiem uniformu, a każdy krok za drzwiami wbijał mi się w żołądek.

Kiedy odsuwałam wózek za łóżko, palce natrafiły na twardy przedmiot. Wyciągnęłam mały metalowy sterownik z cienkim przewodem. Nie miał oznaczeń szpitala.

– Owen? Co to jest?

Jego twarz nagle straciła kolor. Spojrzał na urządzenie, potem na kamerę. Wyciągnął rękę, ale zanim zdążył je ode mnie odebrać, klamka poruszyła się powoli.

Drzwi zaczęły się otwierać, a ja zrozumiałam, że za sekundę ktoś zobaczy wszystko…

CZĘŚĆ 2

Do sali weszła pielęgniarka Delaney, najstarsza stażem osoba na całym piętrze. Trzymała tacę z lekami, lecz nie spojrzała na nią ani razu. Jej wzrok natychmiast zatrzymał się na metalowym sterowniku w mojej dłoni.

– Co pani trzyma? – zapytała.

Spróbowałam się uśmiechnąć.

– Coś wypadło za łóżko. Pewnie część wyposażenia.

– Proszę mi to oddać.

Owen zamknął oczy i znów znieruchomiał. Ja wsunęłam urządzenie pod składany ręcznik na wózku.

– Już wyrzuciłam je do kosza.

Delaney zrobiła krok w moją stronę.

– Emily, proszę wyjść z sali.

Zimno przebiegło mi po karku. Nigdy się jej nie przedstawiałam.

– Skąd zna pani moje imię?

– Wszyscy pracownicy mają identyfikatory.

– Mój identyfikator jest odwrócony.

Jej palce zacisnęły się na tacy. Wtedy Owen przemówił.

– Delaney.

Pielęgniarka zamarła. Owen otworzył oczy, tym razem bez śladu otępienia.

– Powinnaś była zwiększyć dawkę.

Delaney sięgnęła do przycisku alarmowego. Zastąpiłam jej drogę, chociaż kolana miałam miękkie jak wata.

– Nie dotykaj tego – powiedziałam.

– Nie masz pojęcia, w co się wtrącasz.

– Wiem, że próbowałaś go zabić albo utrzymać przy życiu wbrew jego woli.

– To nie twoja sprawa.

Drzwi otworzyły się z hukiem. Wpadł Marcus, ochroniarz pilnujący sali od dwóch lat. Zamiast podejść do Owenа, zamknął drzwi i przekręcił zamek.

Owen patrzył na niego z ciężkim oddechem.

– Marcus.

Mężczyzna zdjął słuchawkę z ucha.

– Wybacz, szefie.

W jego dłoni pojawił się pistolet.

Poczułam, jak paznokcie wbijają mi się w skórę. Przesunęłam się przed łóżko, choć wiedziałam, że nie mogę go ochronić własnym ciałem.

– Kto wydał rozkaz? – zapytał Owen.

Marcus milczał.

Delaney odwróciła twarz.

– Twój brat.

Owen miał tylko jednego brata. Ethana Hartleya, który od czasu wypadku zarządzał firmami, nieruchomościami i ludźmi należącymi do Owena.

– Ethan zapłacił nam, żebyś żył – ciągnęła Delaney. – Tylko nie po to, żebyś się obudził.

– Dlaczego mnie nie zabił?

– Testament twojego ojca. Jeśli umrzesz, cały majątek przechodzi na ciebie, ale razem z długami i zobowiązaniami. Jeśli pozostajesz niezdolny do działania, Ethan kontroluje wszystko i nie dziedziczy żadnego ryzyka.

Spojrzała na mnie.

– A teraz ona wszystko zepsuła.

Marcus uniósł broń. Owen wsunął dłoń pod materac i wyciągnął owinięty folią pistolet.

– Myśleliście, że obudziłem się dziś – powiedział.

Odbezpieczył broń.

– Obudziłem się sześć dni temu.

Serce waliło mi tak mocno, że słyszałam je w uszach.

– Czekałem na kogoś, komu mogę zaufać – dodał, patrząc na mnie.

Wtedy w kieszeni Marcusa odezwał się telefon. Mężczyzna spojrzał na ekran i pobladł.

– Kto dzwoni? – zapytał Owen.

– Ethan.

Połączenie odebrało się samo. Z głośnika popłynął spokojny, zimny głos:

– Czy Emily Carter nadal żyje?

Delaney odsunęła się od nas, a Marcus skierował lufę prosto w moją pierś. Owen powoli podniósł broń, lecz nagle na korytarzu rozległ się alarm przeciwpożarowy i zgasły wszystkie światła. W ciemności ktoś szarpnął klamkę od zewnętrznej strony, a głos Ethana powiedział jedno zdanie, którego nie rozumiałam…

CZĘŚĆ 3

– Nie strzelajcie – rozkazał Ethan przez telefon. – Ona ma przy sobie to, czego szukam.

Awaryjne lampy zamigotały na czerwono. W ich świetle metalowy sterownik na wózku wyglądał jak małe, zimne serce. Marcus nadal celował we mnie, ale jego ręka drżała.

– Co mam przy sobie? – zapytałam.

– Nie słuchaj go – powiedział Owen. – Emily, podaj mi urządzenie.

Delaney rzuciła się do wózka. Odepchnęłam ją, a butelka środka dezynfekcyjnego spadła na podłogę i roztrzaskała się. Ostry zapach alkoholu wypełnił salę.

– To nie była tylko pompa – powiedział Owen. – W środku jest wkładka z pamięcią.

– Skąd wiesz?

– Bo sam ją tam umieściłem.

Drzwi zatrzęsły się pod czyimś uderzeniem. Marcus spojrzał w ich stronę.

– Ethan sprowadził ludzi?

– Oczywiście – odpowiedział głos z telefonu. – I Emily, jeśli wyrzucisz urządzenie, twoja matka nie dożyje poranka.

Krew odpłynęła mi z twarzy. Nigdy nie mówiłam Ethanowi o matce. Owen zobaczył moją reakcję i wskazał poduszkę.

– Pod nią jest telefon. Zadzwoń do numeru oznaczonego cyfrą siedem.

– Nie mam czasu na zagadki.

– Masz dokładnie tyle czasu, ile oni sądzą, że nie masz.

Znalazłam telefon. Na ekranie widniało siedem zapisanych numerów, bez nazw. Wybrałam siódmy. Po dwóch sygnałach odezwał się starszy kobiecy głos.

– Emily?

– Kim pani jest?

– Nazywam się Ruth Alvarez. Pracowałam w kancelarii ojca Owena. Od sześciu dni czekam, aż on będzie mógł mówić.

Owen skinął głową.

– Powiedz jej o zeszycie.

Ruth wciągnęła powietrze.

– W sterowniku znajduje się kopia danych. Ethan przelewał pieniądze z fundacji medycznej na konta ludzi, którzy pilnowali Owena. Ale najważniejszy jest podpis.

– Jaki podpis? – spytałam.

– Twój.

Świat jakby przechylił się pod moimi stopami.

Delaney zaśmiała się nerwowo.

– Ona niczego nie podpisywała.

– Właśnie dlatego Ethan tak się boi – odparła Ruth. – Sfałszował formularz, według którego Emily Carter zgodziła się na eksperymentalne leczenie Owena i podawała mu leki podczas nocnych zmian. Jeśli Owen umrze, całą winę zrzucą na nią.

– Nigdy nie widziałam takiego formularza – powiedziałam.

– Bo podpisał go ktoś za ciebie. Ale obok podpisu jest odcisk pieczęci oddziału i czas. Tej nocy byłaś w innym skrzydle. Mam listę wejść i wyjść.

Marcus opuścił broń o kilka centymetrów.

– Ethan mówił, że dziewczyna jest przypadkowym świadkiem.

– Kłamał – odpowiedział Owen. – Chciał, żeby Emily zniknęła jako winna mojego zabójstwa.

Delaney rzuciła się do drzwi. Marcus złapał ją za fartuch.

– Powiedz mu, że nie będziesz za to umierać – syknął.

– On zabije nas wszystkich.

Owen podniósł sterownik.

– Nie, jeśli dane dotrą do właściwych ludzi.

Ruth powiedziała, że kopia dokumentów czeka w sejfie kancelarii, lecz potrzebuje jeszcze jednego potwierdzenia. Wtedy na telefonie pojawiła się wiadomość od nieznanego numeru. Załącznikiem było zdjęcie mojej matki stojącej przed jej mieszkaniem.

Pod zdjęciem widniało tylko kilka słów:

Emily, przyjedź sama do starej przepompowni nad Hudsonem. Albo twoja matka zniknie, zanim zdążysz wyjść ze szpitala.

Owen przeczytał wiadomość i spojrzał na mnie.

– To pułapka.

– Wiem.

– A mimo to pojedziesz.

– Jeśli nie pojadę, skrzywdzą ją.

Ruth odezwała się cicho:

– Emily, mam jeszcze jedną wiadomość. Twój ojciec zostawił ją w aktach Hartleya. Ethan nie jest jedynym człowiekiem, który zna prawdę. Osoba, która może odwrócić całą sprawę, czeka już w tej przepompowni…