Przez osiem dni mąż kazał mi czekać z gorączką, lecz gdy lekarz zobaczył moją nogę, pobladł

Kiedy lekarz podwinął mi nogawkę, cofnął się tak gwałtownie, że metalowa tacka spadła na podłogę, a on krzyknął: – Proszę natychmiast wezwać numer alarmowy! Przez osiem dni leżałam w łóżku z gorączką, która wypalała mi myśli. Marek powtarzał, że przesadzam i że rano na pewno poczuję się lepiej. Rano nie nadeszło. Albo ja przestałam wierzyć, że dożyję do niego.

Tej nocy, kilka minut po drugiej, obudziłam się z jękiem. Prześcieradło było mokre od potu, a lewa noga pulsowała tak, jakby ktoś wbijał pod skórę rozgrzane gwoździe. W korytarzu paliła się tylko mała lampka przy schodach. Marek spał na kanapie przed telewizorem, z pustą szklanką przy dłoni. Zadzwoniłam do niego z telefonu leżącego na stoliku.

– Marek… nie czuję stopy.

– Jest środek nocy – mruknął. – Weź tabletkę i poczekaj do rana.

– Nie mogę wstać.

– To przestań próbować. Jutro zawiozę cię do lekarza.

Słuchawka zamilkła, zanim zdążyłam odpowiedzieć. Zimny telefon wyślizgnął mi się z palców. Przez chwilę patrzyłam na własną nogę, opuchniętą od kolana po kostkę. Na skórze, w zagłębieniu pod kolanem, widniała mała, ciemna plamka. Myślałam, że to siniak od uderzenia o ramę łóżka, choć nie pamiętałam żadnego uderzenia.

O siódmej rano nie czekałam już na Marka. Wsunęłam piżamę pod gruby płaszcz, chwyciłam torebkę i zeszłam po schodach, trzymając się poręczy. Każdy stopień przeszywał mnie bólem. W kuchni Marek stał przy blacie i mieszał kawę, jak gdyby nic się nie działo.

– Dokąd idziesz? – zapytał.

– Do przychodni.

– Sama? W takim stanie?

– Właśnie dlatego.

Odstawił łyżeczkę. Na jego twarzy pojawiło się coś, czego nie umiałam nazwać. Nie troska. Raczej irytacja, że zakłócam mu poranek.

– Marta, nie rób scen. To pewnie grypa.

– Od ośmiu dni mam czterdzieści stopni.

– I nadal żyjesz.

Te słowa zabolały bardziej niż noga. Wyszłam, zanim zobaczył, że zaczęły mi drżeć usta.

Taksówka zawiozła mnie do niewielkiej przychodni przy ulicy Brzozowej. Była dziewiąta czterdzieści, kiedy pielęgniarka zmierzyła mi ciśnienie. Jej palce zacisnęły się na mankiecie.

– Proszę usiąść. Nie, lepiej się położyć. Ma pani bardzo niskie ciśnienie.

– Mąż mówił, że to wirus.

Kobieta spojrzała na mnie ostro.

– A pani mu uwierzyła?

Nie odpowiedziałam. Wstyd mieszał się we mnie ze strachem.

Kilka minut później wszedł lekarz. Miał siwe włosy i cienką bliznę przy brodzie. Przez moment zadawał zwykłe pytania, potem dotknął mojej łydki. Gdy podwinął nogawkę, jego twarz stężała. Pod kolanem zobaczyłam czarnofioletowy okrąg, większy niż rano, a skóra wokół niego była zimna i napięta.

Lekarz upuścił kartę.

– Kto panią zranił? – spytał.

– Nikt. Chyba… nie wiem.

Pochylił się nad raną. W samym środku widniała maleńka dziurka, niemal niewidoczna pod martwiejącą skórą.

– Pielęgniarko, proszę przygotować natychmiastowy transport. To może być zakażenie tkanek głębokich.

– Czy to bardzo źle? – wyszeptałam.

Lekarz spojrzał na mnie, a potem na telefon, który właśnie zaczął wibrować w mojej torebce. Na ekranie pojawiło się imię Marka.

– Niech pani teraz nie odbiera – powiedział. – Najpierw musimy dowiedzieć się, co znajduje się pod tą skórą…

CZĘŚĆ 2

Pod tą skórą znajdowała się martwa tkanka, ale lekarz jeszcze nie wiedział, dlaczego obszar zniszczenia miał kształt idealnego pierścienia. Pielęgniarka przecięła nogawkę nożyczkami, a ja poczułam zapach środka dezynfekcyjnego i metaliczny chłód aparatury.

– Pani mąż dzwoni po raz trzeci – powiedziała, spoglądając na mój telefon.

– Proszę mu powiedzieć, że jestem w szpitalu.

Lekarz pokręcił głową.

– Niech pani sama zdecyduje. Ale proszę mu nie mówić, co podejrzewamy.

– Dlaczego?

– Bo jeszcze nie wiem, czy to zwykły przypadek.

Karetka przyjechała po dwudziestu minutach. Ratowniczka, młoda kobieta o imieniu Lena, wbiła wenflon, a potem pochyliła się nad moją łydką. Na jej rękawiczce pojawiła się kropla ciemnej wydzieliny.

– Miała pani jakiekolwiek ukłucie? – zapytała.

– Nie pamiętam.

– Zastrzyk? Skaleczenie? Ugryzienie?

– Marek robił mi zastrzyki przeciwbólowe, kiedy nie mogłam przełykać tabletek.

Lena zamarła.

– Jakie zastrzyki?

– Nie wiem. Mówił, że są przepisane dla mnie.

W drodze do szpitala syrena rozcinała poranny ruch, a ja patrzyłam na sufit karetki. Przypomniałam sobie poprzedni wtorek. Marek klęczał przy łóżku z małą plastikową fiolką. Powiedział wtedy, że to lek na skurcze, i kazał mi odwrócić głowę, bo igła będzie bolała. Potem przez kilka minut siedział przy mnie z dłonią na moim ramieniu.

– Czy to on podał pani ostatni zastrzyk? – zapytała Lena.

– Tak.

– A wcześniej?

– Chyba też.

W szpitalu zabrano mnie na badanie tomografem. Chirurg, doktor Wrona, pokazał mi obraz na jasnym ekranie. W nodze biegły czarne smugi, jak pęknięcia w lodzie.

– To zakażenie, które rozprzestrzenia się wzdłuż powięzi – powiedział. – Musimy operować natychmiast.

– Czy stracę nogę?

– Jeśli będziemy zwlekać, możemy nie mieć wyboru.

Podpisałam zgodę drżącą ręką. Wtedy zadzwonił Marek. Tym razem odebrałam.

– Gdzie jesteś? – zapytał bez przywitania.

– W szpitalu. Lekarze operują mi nogę.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

– Co im powiedziałaś?

– Prawdę. Że przez osiem dni kazałeś mi czekać.

– Marta, nie dramatyzuj. Przyjadę.

– Nie wiem, czy chcę cię widzieć.

– Masz nie mówić lekarzom o zastrzykach. To były moje leki, nie twoje.

Ścisnęłam telefon.

– Skąd wiesz, o co pytali?

Nie odpowiedział. Połączenie się urwało.

Podczas operacji znaleziono rozległe ogniska martwicy. Chirurg oczyścił ranę, a pielęgniarka przekazała próbki do laboratorium. Gdy się obudziłam, na nodze miałam ciężki opatrunek, a w gardle suchość jak po połknięciu piasku.

Przy łóżku siedziała Lena. W dłoni trzymała przezroczystą torebkę z małym metalowym przedmiotem.

– To znaleźliśmy w tkance obok miejsca wkłucia – powiedziała.

– Co to jest?

– Końcówka igły. Złamana.

Wpatrywałam się w cienki fragment metalu. Na jego powierzchni widniała brązowa plama.

– Czy to mogło spowodować zakażenie?

– Sam metal nie. Ale na tej igle znajdowało się coś jeszcze.

Drzwi sali otworzyły się. Wszedł Marek, blady, z moim kluczem do mieszkania zaciśniętym w dłoni.

– Lekarze powiedzieli, że chce pani ze mną rozmawiać – oznajmił.

– Nie prosiłam o to.

Jego wzrok przesunął się na torebkę z igłą. I wtedy zrobił coś, czego nie potrafiłam zapomnieć. Nie zapytał, czy przeżyję. Zapytał, czy pielęgniarka zamknęła ją w sejfie…

CZĘŚĆ 3

– Dlaczego interesuje cię ta igła? – zapytałam.

Marek cofnął rękę, ale klucz zadźwięczał między jego palcami.

– Jestem twoim mężem. Mam prawo wiedzieć, co znaleźli.

– Masz prawo wiedzieć, czy przeżyję. Nie masz prawa pytać o dowód.

Lena stanęła między nami.

– Proszę opuścić salę.

– To moja żona!

– A to mój oddział – odpowiedziała spokojnie. – Proszę wyjść.

Kiedy drzwi się zamknęły, doktor Wrona wrócił z wynikami. Położył na stoliku kartkę i zdjęcie tomograficzne.

– W próbce znaleziono bakterie typowe dla zakażenia powstałego po wprowadzeniu zanieczyszczonego materiału do tkanki – powiedział. – To nie wygląda na przypadkowe skaleczenie.

– Marek robił mi zastrzyki.

– Czy ma pani opakowania po lekach?

Przypomniałam sobie metalowe pudełko w łazience. Marek zawsze zamykał je na klucz, tłumacząc, że trzyma tam środki opatrunkowe. Podałam lekarzowi kod do telefonu, w którym robiłam zdjęcia recept. Lena znalazła fotografię z poprzedniego tygodnia. W rogu zdjęcia widać było pudełko i fiolkę bez etykiety.

Wtedy do sali weszła starsza kobieta w zielonym fartuchu. Rozpoznałam ją dopiero po chwili. To była pani Irena z mieszkania naprzeciwko.

– Pani Irena? Co pani tu robi?

– Pracuję na nocnej zmianie w izbie przyjęć – odpowiedziała. – Kiedy zobaczyłam pani nazwisko, musiałam przyjść.

Jej dłonie pachniały mydłem, a przy pasku miała przypięty mały notes.

– Widziałam Marka trzy noce temu – powiedziała. – Wyszedł z waszego mieszkania o pierwszej czterdzieści. Trzymał torbę z czerwonym krzyżykiem.

– Powiedział, dokąd idzie?

– Zapytałam. Powiedział, że jedzie po lekarstwo dla pani. Ale torbę miał pustą, kiedy wrócił.

Marek pojawił się ponownie, zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie. Tym razem towarzyszył mu kierownik oddziału.

– Przyszedłem zabrać rzeczy Marty – powiedział.

– Nie masz do tego prawa – odparłam.

– W domu są dokumenty medyczne.

Pani Irena spojrzała na niego uważnie.

– W domu są też fiolki, prawda?

Twarz Marka drgnęła.

– Nie wiem, o czym pani mówi.

– Wiem, że we wtorek wyrzuciłeś coś do kontenera za apteką. Widziałam, jak łamałeś szklane ampułki o krawędź śmietnika.

Marek zrobił krok w jej stronę.

– Proszę uważać na słowa.

– Uważam od ośmiu dni – odparła. – I zapisałam godzinę.

Doktor Wrona poprosił ochronę, by odprowadziła go z oddziału. Marek odwrócił się do mnie.

– Marta, nie chciałem cię zabić.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam kroplówkę spadającą w równych odstępach.

– Co więc chciałeś zrobić? – spytałam.

Opuścił wzrok.

– Potrzebowałem czasu. Gdybyś trafiła do szpitala wcześniej, znaleźliby w twoim organizmie ślady. Chciałem, żeby wyglądało to jak powikłanie po chorobie.

– Po co?

– Polisa. Kredyty. Wszystko było na twoje nazwisko.

Poczułam, jak świat odsuwa się ode mnie, choć leżałam nieruchomo.

Doktor Wrona spojrzał na Lenę. To był moment, w którym tajemnica przestała być podejrzeniem. Marek podał mi zakażoną substancję, a potem przez osiem dni pilnował, żebym nie dotarła do lekarza.

Ale zanim ochroniarz wyprowadził go z sali, jego telefon zawibrował. Marek spojrzał na ekran, a kolor odpłynął mu z twarzy.

– Kto dzwoni? – zapytałam.

Nie odpowiedział. Pani Irena zerknęła na wyświetlacz i szepnęła:

– To numer banku.

Marek odebrał. Po kilku sekundach usiadł na krześle, jakby nagle zabrakło mu sił.

– Co się stało? – spytał kierownik.

Marek wysłuchał rozmowy do końca, po czym spojrzał na mnie.

– Oni znaleźli drugą polisę – wyszeptał.

Nie wiedziałam jeszcze, że druga polisa nie była wystawiona na mnie…