Mąż zabrał kochankę na najważniejszy bal i zostawił mnie w domu, lecz po jednym telefonie jego uśmiech zniknął

— W tej sukni tylko byś mnie skompromitowała.

Usłyszałam głos Spencera z holu, zanim zeszłam ze schodów. Stałam przed lustrem w granatowej sukni, której mankiety były lekko przetarte, i zaciskałam palce na cienkim pasku z matowej satyny. Materiał pachniał lawendą z szafy, ale tego wieczoru czułam wyłącznie metaliczny smak upokorzenia.

Na dole pani Gladys, nasza gospodyni, odłożyła srebrną tacę.

— Panie Conway, Phoebe jest już gotowa — powiedziała cicho.

— Nie będzie mi potrzebna — odparł Spencer. — Jadę z Paisley.

Zatrzymałam się na półpiętrze. Przez trzy lata małżeństwa nauczyłam się poruszać po tym domu tak, żeby nikomu nie przeszkadzać. Nie używałam nazwiska ojca. Nie prosiłam Spencera o pieniądze. Nie mówiłam, że człowiek, który kupił ten dom, miał więcej pieniędzy niż całe przedsiębiorstwo mojego męża. Wierzyłam, że jeśli będę skromna, cierpliwa i wystarczająco cicha, Spencer w końcu zobaczy we mnie żonę, a nie dekorację.

Byłam naiwna.

Paisley Daley weszła do holu w sukni koloru szampana. Diamenty na jej szyi rozrzucały po marmurze zimne błyski. Oparła dłoń na ramieniu mojego męża i uśmiechnęła się do niego tak, jakby właśnie wygrała coś, o co od dawna walczyła.

— Spencer, wyglądam dobrze?

— Idealnie — odpowiedział.

Tego słowa nie usłyszałam od niego ani razu, kiedy patrzył na mnie.

Zeszłam ostatnie stopnie. Paisley zmierzyła wzrokiem moje rękawy.

— A więc to ty jesteś żoną — powiedziała, udając zaskoczenie. — Teraz rozumiem, dlaczego nigdy nie zabiera cię na przyjęcia.

— Paisley — odezwała się pani Gladys ostrzegawczo.

— Co? Mówię tylko prawdę. Na balu grupy Apex będą inwestorzy, burmistrz i ludzie, którzy wiedzą, jak się ubrać.

Spojrzałam na Spencera.

— Naprawdę pozwolisz jej tak mówić?

Jego twarz pozostała nieruchoma.

— Nie rób sceny, Phoebe. To ważny wieczór.

— Dla ciebie czy dla niej?

Paisley zachichotała. Spencer podał jej ramię.

— Jedziemy. Już jesteśmy spóźnieni.

Drzwi zamknęły się za nimi. Po chwili silnik czarnego samochodu ucichł za bramą.

Pani Gladys znalazła mnie przy konsoli, gdzie stała porcelanowa misa z nietkniętymi różami.

— Proszę pozwolić, że zrobię pani herbatę.

— Nie jestem głodna.

— To nie znaczy, że musi pani być sama.

Jej słowa niemal mnie złamały. Uciekłam na górę i podeszłam do okna wychodzącego na drogę do hotelu. Telefon zawibrował.

Paisley przysłała zdjęcie z tylnego siedzenia samochodu. Jej głowa spoczywała przy ramieniu Spencera, a pod fotografią widniała wiadomość: „Dziś będzie całkowicie mój. Miłego czekania”.

Odłożyłam telefon ekranem do dołu.

Potem wyjęłam z dolnej szuflady toaletki małe pudełko obciągnięte czerwonym aksamitem. Przechowywałam w nim kartę telefoniczną, której nie używałam od trzech lat. Wsunęłam ją do aparatu. Znalazł się tam tylko jeden numer.

Tata.

Nacisnęłam połączenie.

— Phoebe? — odezwał się Raymond Harrell po drugim sygnale. — Czy coś się stało?

Przełknęłam łzy.

— Tato, chcę wrócić do domu.

Po drugiej stronie zapadła cisza, a potem jego głos zadrżał.

— Córeczko, jadę po ciebie.

Nie wiedziałam jeszcze, że Raymond nie przyjedzie sam. Nie wiedziałam, że tej nocy jeden człowiek zamierzał wznieść toast za własne zwycięstwo, podczas gdy pod jego stopami zaczynała pękać cała podłoga. Kiedy usłyszałam dzwonek u bramy, ręka mojego ojca sięgnęła po czarną teczkę i zatrzymała się nad jej zapięciem…

CZĘŚĆ 2

Mój ojciec wszedł do biblioteki dokładnie o dwudziestej drugiej. Miał na sobie ciemny płaszcz, a na jego mankiecie połyskiwała srebrna spinka w kształcie jastrzębia. Pamiętałam ją z dzieciństwa. Zawsze oznaczała, że Raymond Harrell podejmował decyzję, której nikt nie zdoła odwrócić.

— Spakowałaś rzeczy? — zapytał.

— Nie wiem, czy mam do czego wracać.

Podszedł do mnie i objął mnie tak mocno, że policzek przycisnęłam do wełny jego płaszcza.

— Dom jest tam, gdzie jesteś ty.

Pani Gladys przyniosła herbatę. Jej ręka drżała nad porcelaną.

— Panie Harrell, dobrze pana widzieć.

— Dziękuję, Gladys. Proszę przygotować pokój Phoebe w moim domu. I niech nikt nie dzwoni do Spencera.

— On chyba nie wie, kim pan jest — powiedziałam.

Ojciec spojrzał na mnie uważnie.

— Nie wiedział, kim jesteś ty. To różnica.

W hotelu, na najwyższym piętrze, Spencer właśnie wznosił kieliszek. Dowiedziałam się o tym od ojca, który otrzymał wiadomość od swojej doradczyni, Miriam Cole. Nie śledził męża dla zemsty. Sprawdzał, czy jego córka jest bezpieczna. Od trzech lat miał ludzi obserwujących interesy Apeksu, bo moje nazwisko pojawiało się przy każdym większym zakupie dokonywanym przez Spencera.

— Twój mąż chce dziś ogłosić połączenie z funduszem Northlake — powiedział Raymond. — Jeśli mu się uda, jego firma dostanie pieniądze, których nie posiada.

— Co ma do tego moje małżeństwo?

Ojciec otworzył teczkę. W środku znajdowały się kopie umów, wyciągów i list z moim podpisem.

— W zeszłym tygodniu ktoś użył twojego nazwiska, aby zastawić udziały, które należą do rodziny Harrell.

Poczułam chłód pod żebrami.

— Nigdy niczego nie podpisywałam.

— Wiem. Dlatego jedziemy do hotelu.

— Nie chcę tam wracać.

— Nie wrócisz do niego. Pójdziesz po własne imię.

W tym samym czasie w sali balowej Spencer stał pod kryształowym żyrandolem. Paisley poprawiała mu krawat.

— Kiedy ogłosisz przejęcie, wszyscy zrozumieją, że należysz do mnie — szepnęła.

— Najpierw muszę przekonać radę.

— Phoebe nie będzie przeszkadzać. Przecież nawet nie wie, jak działa twoja firma.

Spencer uśmiechnął się, lecz palce zacisnął na kieliszku.

— Ona nigdy nie miała odwagi pytać.

Miriam przesłała ojcu kolejną wiadomość. Ktoś z zarządu odkrył, że na dokumentach widniał podpis sporządzony piórem z czarnym atramentem. Ja od ślubu podpisywałam wszystko turkusowym piórem, które dostałam od matki. To był drobiazg, ale drobiazgi czasem potrafią zburzyć kłamstwo.

Przed wyjazdem ojciec zatrzymał mnie w przedpokoju.

— Phoebe, muszę ci coś powiedzieć. Twój mąż nie wybrał cię przypadkiem.

— Wiedział, że jestem twoją córką?

— Nie. Ale ktoś inny wiedział.

Z hotelu dobiegł nas głos telefonistki. Połączenie przekazano ojcu.

— Panie Harrell — powiedziała Miriam — mamy problem. Spencer właśnie podpisał ostatni dokument, a jego doradca twierdzi, że zrobił to w obecności świadka.

— Kogo?

Miriam zawahała się.

— Panią Gladys.

Odwróciłam się. Gospodyni stała przy schodach, blada jak porcelana. W dłoni ściskała mały mosiężny klucz, którego nigdy wcześniej u niej nie widziałam.

— Pani Gladys — wyszeptałam. — Co pani podpisała?

Kobieta podniosła wzrok, lecz zanim zdążyła odpowiedzieć, na podjeździe zatrzymał się samochód. Z hotelu zadzwonił drugi telefon. Tym razem Miriam mówiła szybko:

— Raymond, jeśli Phoebe wejdzie do sali przed północą, może jeszcze zatrzymać przekazanie udziałów. Ale osoba, która dostarczyła Spencerowi te dokumenty, czeka już przy scenie…

CZĘŚĆ 3

…miała na sobie granatowy uniform kelnerki i trzymała tacę z kieliszkami. Pani Gladys zobaczyła ją przez uchylone drzwi samochodu i natychmiast zakryła usta dłonią.

— To nie ja — powiedziała. — Ja tylko podpisałam odbiór przesyłki.

— Jakiej przesyłki? — spytałam.

— Koperty z pełnomocnictwem. Spencer powiedział, że to zwykła formalność dotycząca domu. Nie pozwolił mi jej otworzyć.

Ojciec odwrócił się do niej.

— Dlaczego milczałaś przez cały tydzień?

— Bo zagroził, że wyrzuci Phoebe bez pieniędzy. Powiedział, że jeśli będę pytać, stracę pracę.

W samochodzie zapadła ciężka cisza. Zrozumiałam, dlaczego pani Gladys tak często spuszczała wzrok przy kolacji. Nie była wspólniczką. Była kolejną osobą, którą Spencer trzymał za gardło.

Wjechaliśmy do hotelu pięć minut przed północą. W sali balowej pachniało różami, drogimi perfumami i rozgrzanym woskiem ze świec. Na scenie stał Spencer. Paisley trzymała jego ramię, a za nimi wisiało godło grupy Apex.

— Panie i panowie — mówił — dziś rozpoczynamy nowy rozdział.

Drzwi otworzyły się. Wszystkie głowy zwróciły się w moją stronę.

Spencer zbladł, ale po sekundzie odzyskał uśmiech.

— Phoebe. Co ty tutaj robisz?

— Przyszłam zobaczyć, jak wygląda twój ważny wieczór.

Paisley parsknęła.

— Nie masz zaproszenia.

— Nie potrzebuję zaproszenia do spraw, w których użyto mojego nazwiska.

Raymond wszedł za mną. Rozmowy urwały się natychmiast. Jeden z inwestorów odstawił kieliszek tak gwałtownie, że czerwone wino spłynęło po białym obrusie.

Spencer patrzył na ojca, jakby zobaczył człowieka z portretu wiszącego w gabinecie.

— Pan Harrell — wyszeptał.

— Panie Conway — odpowiedział Raymond. — Moja córka powiedziała, że chce wrócić do domu. Przyszedłem po nią.

— Pańska córka nie ma nic wspólnego z Apeks — odparł Spencer.

Miriam podeszła do mikrofonu i położyła na pulpicie dokument.

— Ma. To ona jest właścicielką trzydziestu jeden procent udziałów, które Raymond Harrell powierzył córce przed jej ślubem. Spencer Conway próbował je zastawić, posługując się sfałszowanym pełnomocnictwem.

Paisley cofnęła się o krok.

— To niemożliwe.

— Możliwe — powiedziałam. — Mój podpis skopiowano z aktu ślubu.

Pani Gladys weszła do sali. Trzymała mosiężny klucz.

— Znalazłam kopię pełnomocnictwa w sejfie pana Conwaya — powiedziała drżąco. — Oryginał wyjął jego doradca wczoraj wieczorem. Słyszałam, jak Spencer mówił, że po przejęciu Apeks Phoebe nie będzie już nikomu potrzebna.

Spencer rzucił jej ostre spojrzenie.

— Kłamiesz.

— Nie. Przez trzy lata sprzątałam pańskie biuro. Wiem, co pan chował.

Raymond podniósł drugi dokument.

— A oto rachunki. Paisley otrzymała od Spencera przelewy za znalezienie osoby, która przygotowała fałszywy podpis. Nie byłaś tylko kochanką, Paisley. Byłaś częścią planu.

Jej twarz straciła kolor.

— Powiedziałeś, że to będą moje udziały.

— Zamknij się — syknął Spencer.

— Obiecałeś mi połowę firmy!

W sali wybuchł szmer. Spencer odwrócił się do mnie.

— Phoebe, mogę to wyjaśnić.

— Wyjaśnisz, dlaczego użyłeś mojego nazwiska.

Miriam spojrzała na zegar.

— Dokument został już przesłany do rejestru. Jeśli nie zostanie cofnięty przed pierwszą, udziały przejdą pod kontrolę funduszu Northlake.

Raymond ścisnął teczkę.

— Jest tylko jeden sposób, żeby to zatrzymać. Phoebe musi podpisać odwołanie osobiście.

Spojrzałam na człowieka, który przez trzy lata robił ze mnie żonę tylko wtedy, gdy potrzebował mojego podpisu. Wzięłam pióro leżące na stole. Wtedy telefon Spencera zadzwonił. Odczytał wiadomość i nagle cofnął się od mikrofonu.

— Co się stało? — zapytała Paisley.

Spencer spojrzał na ojca.

— Raymond, twój człowiek przy Northlake właśnie odmówił cofnięcia przelewu. Powiedział, że decyzja nie należy już do ciebie.

Ojciec popatrzył na mnie, a w jego oczach pojawił się niepokój.

— Phoebe, musisz wiedzieć, dlaczego Northlake tak bardzo chciał tych udziałów. To nie Spencer był ich celem. Celowali w ciebie…