CZĘŚĆ 4
…Wyszłam na korytarz razem z Celia, profesorem i Santiago.
Patricio stał przy automacie z wodą. W jednej ręce trzymał telefon, w drugiej zmięty numer startowy. Na jego twarzy nie było już wstydu po przegranym konkursie. Było coś trudniejszego do zniesienia — świadomość, że całe jego życie budowano na kłamstwie, którego sam nie wymyślił.
— Pokaż mi — powiedział Santiago.
Patricio podał mu telefon.
Na ekranie widniało potwierdzenie przelewu. Pieniądze fundacji zostały wysłane na konto należące do firmy konsultingowej prowadzonej przez Juliána Montero, kuzyna Santiago.
Valeria zesztywniała.
— Julián miał tylko dostęp do rachunków technicznych.
— Miał dostęp, bo ty mu go dałaś — powiedział Patricio.
— Nie waż się mnie oskarżać.
— Słyszałem, jak rozmawiałaś z nim w zeszłym tygodniu — odparł. — Mówiłaś, że jeśli Mateo i Daniel wygrają, trzeba będzie „zrobić z nich oszustów”.
Valeria pobladła.
Santiago spojrzał na żonę.
— To ty złożyłaś wniosek?
— Zrobiłam to dla Patricio.
— Ukradłaś pieniądze przeznaczone na nagrody?
— Chciałam tylko kupić czas. Julián miał przygotować nowe zestawienie kosztów, żebyśmy mogli powiedzieć, że konkurs był finansowo nieważny.
Profesor Quiroga zamknął oczy. Celia ścisnęła teczkę tak mocno, że pobielały jej knykcie.
— Czyli dzieci miały przegrać, a fundacja miała zatrzymać nagrody — powiedziałam.
Valeria odwróciła się do mnie.
— Nie rozumiesz, co znaczy utrzymać nazwisko na odpowiednim poziomie.
— Rozumiem aż za dobrze. Przez trzynaście lat słyszałam, że moje dzieci są ciężarem. Teraz wiem, że dla was ciężarem była sama możliwość, że okażą się lepsi.
Santiago nie podniósł głowy.
— Elena, nie wiedziałem o przelewie.
— Ale wiedziałeś o synach.
— Bałem się powiedzieć Valerii.
Patricio spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Bałeś się jej bardziej niż tego, że twoje dzieci dorastają bez ciebie?
Santiago otworzył usta, lecz Patricio nie pozwolił mu odpowiedzieć.
— Nie mów, że nie wiedziałeś. W domu jest pudełko z listami. Widziałem nazwisko Rios na kopercie, kiedy miałem jedenaście lat. Zapytałem mamę, a ona powiedziała, że to sprawy firmy.
Valeria zacisnęła pięści.
— To były stare dokumenty.
— Dlaczego więc kazałaś służącej je spalić?
Santiago odwrócił się do niej tak gwałtownie, że telefon wypadł mu z dłoni.
— Spalić?
Patricio skinął głową.
— Wyjąłem jeden list wcześniej. Nie rozumiałem go wtedy, ale zachowałem. Jest w moim plecaku.
Wyciągnął pomiętą kartkę. Papier był złożony na cztery części i nosił ślady przypalenia przy krawędzi. Podał ją mnie.
Poznałam swoje pismo.
Napisałam ten list dzień po porodzie. Nie prosiłam Santiago o pieniądze ani o powrót. Napisałam tylko, że chłopcy przeżyli i że jeśli kiedyś będzie chciał ich poznać, może przyjść bez prezentów i bez obietnic.
Pod spodem widniała data, a obok niej dopisek napisany jego ręką: „Nie teraz. Może później”.
Trzynaście lat czekało w tym jednym zdaniu.
Santiago usiadł na plastikowym krześle.
— Myślałem, że jeśli wrócę później, będzie łatwiej.
— Dla kogo? — zapytałam.
Nie odpowiedział.
Za naszymi plecami otworzyły się drzwi sali. Prowadząca ogłosiła, że transmisja zostanie wznowiona, a wyniki pozostają ważne. Profesor Quiroga stanął przed kamerą i powiedział całą prawdę o próbie podważenia konkursu. Nie wymienił wszystkich szczegółów z mojego życia. Powiedział tylko tyle, ile było potrzebne, by nikt nie mógł odebrać bliźniętom zwycięstwa.
Potem poprosił Santiago na scenę.
— Nie musisz tego robić — powiedziałam.
— Muszę — odparł. — Chociaż raz nie dlatego, że ktoś mnie zmusza.
Patricio zatrzymał go przy schodach.
— Jeśli wejdziesz tam i znowu skłamiesz, nie wrócę z tobą.
Santiago popatrzył na syna.
— A jeśli powiem prawdę?
— Wtedy też nie wrócę. Ale przynajmniej będę wiedział, gdzie stoisz.
Santiago wszedł na scenę sam.
Oklaski ucichły. Na ekranie nadal widniały nazwiska Mateo i Daniela, złote medale i wynik, którego nie dało się już wymazać.
— Jestem głównym sponsorem tego konkursu — powiedział do mikrofonu. — I przez lata myliłem pieniądze z prawem do decydowania o cudzych dzieciach. Dzisiaj próbowałem pozwolić, by fundacja odebrała nagrodę dwóm chłopcom, ponieważ ich zwycięstwo przypomniało mi o obowiązku, od którego uciekłem.
Valeria ruszyła w stronę sceny.
— Santiago, przestań!
— Nie — powiedział. — To ty przestań.
W sali ktoś wciągnął powietrze.
— Fundacja wypłaci nagrody z mojego prywatnego majątku, niezależnie od dalszych rozliczeń. Zawieszam swoje stanowisko i przekazuję niezależnej radzie kontrolę nad wszystkimi programami młodzieżowymi. A jeśli chodzi o Mateo i Daniela… nie mam prawa nazywać się ich ojcem tylko dlatego, że widnieję na papierze.
Patricio stał pod sceną, z zaciśniętymi ustami.
Santiago spojrzał na niego.
— Ciebie też skrzywdziłem. Wmawiałem ci, że wynik jest ważniejszy od wysiłku, a potem pozwoliłem, by twoja matka uznała zwycięstwo za coś, co można kupić. Przepraszam.
Patricio nie podszedł.
— Nie przepraszaj przed kamerami — powiedział. — Powiedz to bez widowni.
— Dobrze.
— I nie każ mi od razu ci wybaczać.
— Nie będę.
To była jedyna uczciwa rozmowa, jaką kiedykolwiek między nimi usłyszałam.
Po transmisji Mateo i Daniel zeszli ze sceny. Daniel nadal ściskał mosiężny żeton, a Mateo obracał medal między palcami.
Santiago czekał kilka kroków dalej.
— Czy mogę z wami porozmawiać? — zapytał.
Mateo spojrzał na mnie.
Nie odpowiedziałam za niego.
— Możesz mówić — powiedział chłopak.
— Nie oczekuję, że nazwiecie mnie tatą. Nie oczekuję spotkań ani zdjęć. Chcę tylko oddać wam coś, co powinno było należeć do was dawno temu.
Wyjął z kieszeni mały klucz na skórzanym pasku.
— W domu mojego ojca jest pokój z dokumentami firmy. Są tam listy, przelewy i wszystkie papiery dotyczące waszej matki. Oddam je wam. Nie po to, żeby kupić przebaczenie. Żebyście znali całą prawdę.
Daniel wziął klucz, ale nie podał mu ręki.
— Przyjdziemy z mamą.
— Oczywiście.
— I nie będziesz niczego ukrywał.
— Nie będę.
Valeria stała przy wyjściu, bez torebki. Patricio oddał ją wcześniej ochroniarce, kiedy powiedział, że nie zamierza zabierać do domu niczego, co kupiono pieniędzmi fundacji. Patrzyła na Santiago, jakby czekała, aż wybierze ją zamiast reszty świata.
On jednak podszedł do Patricio.
— Jutro porozmawiamy bez kamer.
— Jutro ja wybiorę miejsce.
— Dobrze.
Valeria roześmiała się gorzko.
— Naprawdę zamierzasz oddać wszystko tej kobiecie i jej dzieciom?
Santiago odpowiedział spokojnie:
— Nie oddaję im niczego. Zwracam to, co zabrałem, zanim zdążyli o to poprosić.
Później, gdy sala pustoszała, Celia podeszła do mnie i dotknęła czerwonej pieczęci na starej kopercie.
— Powinna była pani otworzyć ją trzynaście lat temu.
— Nie miałam wtedy siły.
— A dzisiaj?
Spojrzałam na Mateo, Daniela i Patricio. Trzej chłopcy stali przy tablicy wyników. Jeden zdobył złoto, drugi właśnie poznał prawdę o swoim ojcu, a trzeci po raz pierwszy nie musiał udawać, że wszystko jest w porządku.
— Dzisiaj mam świadków — odpowiedziałam.
Mateo podszedł do tablicy i przyczepił do niej swój mosiężny żeton. Daniel zawiesił obok medal, żeby nie spadł na podłogę. Patricio przeczytał nazwiska obu braci jeszcze raz, jakby chciał zapamiętać je na zawsze.
Santiago został na scenie sam, pod światłem, którego nie mógł już wykorzystać do ukrywania twarzy.
A ja położyłam obok złotych medali kartkę z jego dawnym dopiskiem: „Nie teraz. Może później”.
Mateo spojrzał na nią i powiedział:
— Mamo, tego już nie potrzebujemy.
Podarł ją na cztery równe części i wrzucił do kosza pod tablicą wyników.
Przegapiłeś początek?
