CZĘŚĆ 4
…a ja przestałam słyszeć cokolwiek poza słowem „operacja”.
Krzesło odsunęło się z ostrym zgrzytem.
— Gdzie ona jest? — zapytałam.
— W Bostonie, w szpitalu świętej Anny. Pani siostra już tam jedzie, ale lekarze potrzebują drugiego opiekuna.
Julian zerwał się z miejsca.
— Lecimy pierwszym samolotem.
Spojrzałam na niego. Przez ostatnie godziny był dla mnie kłamcą, złodziejem i człowiekiem, który próbował podpisać moje życie cudzym nazwiskiem. Ale był też ojcem Mai, a teraz jego córka leżała na stole operacyjnym.
— Lecimy — powiedziałam. — Tylko nie obok siebie.
Marta już dzwoniła do przewoźnika. Paweł wyszedł, żeby znaleźć samochód. Pani Irena stała przy stole z dłońmi przyciśniętymi do ust.
Julian chwycił płaszcz.
— Elena, pieniądze wrócą.
— Mają wrócić przed naszym lądowaniem.
— Nie mam do nich dostępu.
Marta odłożyła telefon.
— Masz. Twoja matka właśnie potwierdziła, że przelew przyszedł na jej konto.
Julian spojrzał na nią jak na człowieka, który zburzył mu ostatnią kryjówkę.
— Rozmawiałaś z moją matką?
— Rozmawiałam z bankiem. Ona sama zadzwoniła chwilę później.
Marta podała mi swój telefon. W słuchawce odezwała się starsza kobieta, której głos znałam od dwunastu lat.
— Elena, nie wiedziałam, na co te pieniądze. Julian powiedział, że to zaliczka za dom.
— Proszę je natychmiast zwrócić.
— Już zleciłam przelew. Ale chcę, żebyś wiedziała, że kiedy zapytałam go o leczenie Mai, powiedział, że przesadzasz. Powiedział, że dziewczynka i tak nie będzie pamiętać.
Julian zamknął oczy.
Nie krzyczałam. Gdyby krzyk mógł zmienić tamto zdanie, wyrwałabym nim ściany. Ale ono już istniało, a Maja była w szpitalu.
W samolocie powrotnym siedziałam przy przejściu. Julian znalazł się trzy rzędy za mną. Nikt nie próbował już udawać podróży służbowej. Chloe została w Miami; przed wejściem na pokład oddała Marcie klucz do apartamentu i pierścionek, który Julian kupił za pieniądze z firmowego rachunku.
— Nie chcę niczego, co pochodzi od niego — powiedziała.
— Ten pierścionek możesz zatrzymać — odparła Marta. — Przyda się jako dowód zakupu.
Chloe spojrzała wtedy na mnie.
— Przepraszam. Wierzyłam mu.
— Ja też — odpowiedziałam. — Tylko dłużej.
W Bostonie czekała na nas moja siostra. Miała rozmazany tusz pod oczami i papierową opaskę z izby przyjęć na nadgarstku.
— Lekarze są przy niej — powiedziała. — Maja pytała o ciebie.
Pobiegłam korytarzem. Podłoga lśniła od środka dezynfekującego, a z automatu przy windzie dochodziło brzęczenie plastikowych kubków. Za szybą sali operacyjnej paliła się czerwona lampka.
Julian zatrzymał się przy ścianie.
— Mogę wejść?
— Nie teraz.
— Elena, to moja córka.
— Wiem. Dlatego masz stać tutaj i czekać, aż lekarz powie, że możesz ją zobaczyć.
Marta podeszła do mnie z plikiem dokumentów.
— Bank potwierdził zwrot pieniędzy. Wstrzymaliśmy wszystkie pełnomocnictwa. Paweł złożył oświadczenie, a księgowa zabezpieczyła księgi pracowni.
— Co z transferem udziałów?
— Unieważniony. Ale jeśli chcesz, możemy skierować sprawę dalej.
Spojrzałam na drzwi sali operacyjnej.
— Nie chcę, żeby Maja dorastała, słuchając, jak jej rodzice walczą o każdy dokument. Chcę tylko, żeby była bezpieczna.
— To nie wyklucza konsekwencji.
Wiedziałam o tym. Unieważnienie podpisu nie cofało nocy, w których Julian kłamał. Zwrot pieniędzy nie oddawał mi sześciu miesięcy, kiedy zastanawiałam się, czy jestem przewrażliwiona. Żaden dokument nie sprawiał, że jego dotyk przestawał być dla mnie wspomnieniem zdrady.
Po dwóch godzinach lekarz wyszedł do nas.
— Operacja się udała. Maja jest nieprzytomna, ale stan jest stabilny.
Nogi ugięły się pode mną. Siostra złapała mnie za ramię.
Julian odwrócił głowę i oparł czoło o ścianę.
— Czy mogę ją zobaczyć? — zapytał lekarza.
— Matka wchodzi pierwsza.
W sali pooperacyjnej Maja miała bandaż na czole i kroplówkę przy łóżku. Jej palce były pomalowane farbą: żółtą, czerwoną i odrobiną czerni. Zajęcia plastyczne. Ten szczegół rozdarł mnie bardziej niż widok bandaża.
— Maju, jestem przy tobie — wyszeptałam.
Jej powieki drgnęły.
— Mamo?
— Tak.
— Tata też przyleciał?
Przełknęłam ból.
— Czeka za drzwiami.
— Niech wejdzie.
Julian wszedł powoli. Nie wyglądał już jak mężczyzna z nową koszulą, drogim zegarkiem i planem ucieczki. Wyglądał jak ktoś, kto nagle zobaczył rachunek za własne decyzje, tylko że rachunek leżał pod kroplówką jego dziecka.
Maja poruszyła palcami.
— Tata, zgubiłeś mój szkic?
— Nie — powiedział. — Mam go w samochodzie.
— Obiecałeś, że powiesisz go w biurze.
Julian spojrzał na mnie.
— Powieszę go w pracowni.
— W naszej pracowni — dodała Maja.
W pokoju zapadła cisza, ale nie była spokojna. Była pełna rzeczy, których nie mogliśmy już schować.
— Maju — powiedziałam — tata i ja będziemy mieszkać osobno.
Julian zamknął oczy, lecz nie zaprzeczył.
— Czy to przeze mnie? — zapytała.
— Nie. To decyzja dorosłych.
— Pokłóciliście się?
— Twój tata podjął kilka decyzji, które zraniły mnie i zagroziły naszej firmie. Będziemy rozmawiać o tym z psychologiem, nie przy tobie.
Julian podszedł do łóżka.
— Maja, przepraszam.
— Za co?
Spojrzał na mnie, jakby liczył, że podpowiem mu właściwe słowa. Nie zrobiłam tego.
— Za to, że nie byłem uczciwy — powiedział. — I za pieniądze, które miały pomóc ci wyzdrowieć.
Maja zmarszczyła brwi.
— Kupiłeś za nie coś?
— Próbowałem.
— To oddaj.
— Oddałem.
Pokiwała głową i zamknęła oczy.
— To dobrze. Teraz pilnuj mojego szkicu.
Julian usiadł na krześle. Ja zostałam po drugiej stronie łóżka.
Następnego dnia spotkaliśmy się w pracowni. Na długim stole leżały zabezpieczone księgi rachunkowe, a obok nich teczka z biletem 7C. Przechowywałam go przez całą drogę, chociaż papier był zagięty i wilgotny od moich dłoni.
Paweł stał przy regale.
— Chcę odejść ze spółki — powiedział. — Nie zniosę kolejnych lat pracy między wami.
— Nie musisz odchodzić — odpowiedziałam. — Ale od dziś wszystkie decyzje finansowe podejmujemy wspólnie i jawnie.
— A Julian?
— Nie będzie już zarządzał rachunkami.
Julian siedział naprzeciwko mnie. Na stole położył kluczyki do samochodu, kartę firmową i kartkę z rezygnacją z funkcji wspólnika zarządzającego.
— Zostawiam ci swoje udziały — powiedział.
— Nie chcę prezentu.
— To nie prezent. To zwrot tego, czego próbowałem cię pozbawić.
Marta przeczytała dokument.
— Jeśli Elena przyjmie udziały, Julian zachowa jedynie mniejszościowy pakiet bez prawa do podpisywania umów. Do tego dochodzi ugoda dotycząca leczenia Mai i osobnego mieszkania.
— Przyjmuję — powiedziałam. — Ale nie dlatego, że mi je oddajesz. Dlatego, że są moje od dnia, gdy podpisałam pierwszy projekt tej pracowni.
Julian skinął głową.
— Wiem.
To było jedyne zdanie, którego mu potrzebowałam. Nie przeprosiny powtarzane jak zaklęcie. Nie obietnica, że stał się innym człowiekiem. Tylko przyznanie, że zawsze znał prawdę.
Rozwód załatwiliśmy bez publicznego przedstawienia. Nie dlatego, że oszczędziłam Juliana, lecz dlatego, że Maja zasługiwała na spokojne rozmowy o szkole, rehabilitacji i swoich obrazach, a nie na rodzinny spektakl.
Chloe zeznała, że Julian opowiadał jej o „sprzedaży pracowni”. Oddała pierścionek, lecz zachowała klucz do mieszkania tylko do chwili, gdy podpisała umowę najmu gdzie indziej. Paweł pozostał w firmie. Pani Irena została wspólniczką odpowiedzialną za finanse.
A ja wróciłam do stołu kreślarskiego.
Kilka tygodni później Maja przyniosła mi szkic z sali szpitalnej. Przedstawiał trzy samolotowe fotele. Na pierwszym siedziała dziewczynka, na drugim kobieta, a trzeci zajmował ogromny, czerwony ptak.
— To ty? — zapytałam.
— Nie. To odwaga.
— A gdzie tata?
Maja wskazała małą postać narysowaną daleko za nimi, przy schodach.
— Czeka, aż pozwolisz mu podejść.
Poczułam ukłucie, ale nie odsunęłam rysunku.
— Może czekać — powiedziałam.
Tego wieczoru powiesiłyśmy obraz w pracowni, dokładnie nad miejscem, gdzie podpisywałam umowy. Bilet 7C wsunęłam pod szybę ramki, nie jako pamiątkę po zdradzie, lecz jako dowód chwili, w której po raz pierwszy wybrałam miejsce przy własnym życiu.
Maja przyjrzała się rysunkowi i poprawiła czerwonego ptaka.
— Mamo, on miał mieć większe skrzydła.
— Masz rację.
Dorysowała jeszcze jedną linię, mocną i pewną, od końca skrzydła aż po krawędź papieru.
— Teraz może odlecieć — powiedziała.
Przegapiłeś początek?
