CZĘŚĆ 4

— To niemożliwe — powiedziałam.

Noah obrócił komputer w moją stronę.

Na ekranie widniała kwota tak duża, że przez chwilę nie rozumiałam cyfr. Pieniądze były przeznaczone na operację matki Avy, ale zostały przelane na konto firmy, której właścicielem był Damian.

— Karta została skopiowana — wyjaśnił Noah. — Transakcję wykonano z terminala przy prywatnym lądowisku w New Jersey.

Cole chwycił telefon.

— Czyli Damian nadal próbuje uciec.

— Nie — odpowiedziała Ava. — On nie ucieka. On chce, żebym wróciła do niego po dokumenty.

— A potem pozbędzie się ciebie — powiedział Liam.

Ava spojrzała na mnie. Jej twarz była blada, lecz głos przestał drżeć.

— Wiem.

Funkcjonariusz, który wcześniej pilnował drzwi, wyjął telefon i przekazał informacje dyżurnemu. Nie musiałam słuchać całej rozmowy, żeby zrozumieć, że sytuacja odwróciła się w ciągu kilku minut.

Reed próbował wycofać się z sali.

— Nie macie prawa mnie zatrzymywać.

— Nikt pana nie zatrzymuje — powiedział Cole. — Ale proszę zostawić teczkę.

— To własność mojego klienta.

— W takim razie tym bardziej nie powinien pan bać się jej otworzyć.

Reed przycisnął teczkę do piersi.

Marta zrobiła krok naprzód. Drewniane koraliki na jej bransoletce zagrzechotały.

— Widziałam, jak pan był w domu pani Bennett tej nocy — powiedziała. — Stał pan przy gabinecie, kiedy Damian wrzeszczał na nią o podpis. Potem zabrał pan z biurka kopertę.

Reed spojrzał na nią z furią.

— Byłaś sprzątaczką. Nikt ci nie uwierzy.

— Byłam tam przez czternaście lat — odpowiedziała Marta. — Znałam każdy dźwięk tego domu. Pańskie buty skrzypiały przy drugim stopniu schodów.

To był drobiazg, ale nagle zobaczyłam tamtą noc inaczej. Damian nie działał sam. Reed był w domu przed atakiem. Wiedział, gdzie są dokumenty, gdzie znajdują się kamery i kiedy ochrona zmienia dyżur.

Noah otworzył odzyskany plik jeszcze raz. Tym razem pokazał nam nie obraz, lecz dziennik systemowy. Wpis z godziny 21:17 pochodził z urządzenia Reeda.

— Wyłączył kamery zdalnie — powiedział Noah. — Ale system zachował identyfikator.

Reed zaczął krzyczeć, że to fałszerstwo. Jego głos odbijał się od białych ścian sali, lecz nikt już nie patrzył na niego jak na człowieka, który przyniósł prawdę. Wszyscy widzieli kogoś, kto próbował ją ukraść.

Ava położyła kremową kopertę na moim stoliku.

— Tu są kopie wszystkich umów. I list, który Damian napisał do mnie tydzień przed atakiem.

— Co w nim było?

— Że jeśli pani przeżyje, mam zeznać, że rzuciła się na niego z nożem. A jeśli pani nie przeżyje, miałam przyjąć jego oświadczyny podczas pogrzebu.

Poczułam, jak zimno przechodzi mi po karku.

Nie dlatego, że mnie zdradził. To już wiedziałam.

Dlatego, że zaplanował nawet to, jak inni będą patrzeć na moją śmierć.

Cole ścisnął poręcz mojego łóżka.

— Olivia, nie musisz z nią rozmawiać.

— Muszę — odpowiedziałam.

Spojrzałam na Avę.

— Dlaczego przyszłaś tutaj?

— Bo Damian zabrał mi wszystko, ale nie zabrał mi jeszcze możliwości powiedzenia prawdy. A kiedy usłyszałam, że pani straciła dziecko… — urwała. — Zrozumiałam, że pomogłam człowiekowi, który nie zna granicy.

Nie powiedziałam, że jej wybaczam. Nie mogłam. Moje dziecko nie wróciłoby od żadnych przeprosin.

— Pójdziesz z nami i złożysz zeznania — powiedziałam.

Ava skinęła głową.

— Tak.

— I oddasz wszystkie pieniądze.

— Co do ostatniego centa.

— Najpierw zapłacisz za leczenie swojej matki. Reszta wróci do firmy.

Cole spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Liv…

— Nie robię tego dla niej — powiedziałam. — Robię to, bo Damian chciał, żeby ludzie umierali za jego zysk. Nie pozwolę, żeby jego plan działał dalej.

Kilka godzin później nagranie z odzyskanego systemu trafiło do zarządu, banków i redakcji, które wcześniej opublikowały oszczerstwa Avy. Na filmie nie było nic efektownego. Żadnej muzyki, żadnego krzyku poza tym, który należał do mnie. Widać było tylko, jak Damian podchodzi do mnie z kataną, jak cofam się pod ścianę i jak ucieka, zostawiając mnie na podłodze.

To wystarczyło.

Jeszcze tego samego popołudnia bank cofnął pełnomocnictwa, a rada Bennett Biotech odsunęła Damiana od wszystkich funkcji. Akcje, które próbował przejąć, zostały zabezpieczone w funduszu należącym do moich braci. Nie mógł ich sprzedać, zastawić ani dotknąć.

Najbardziej bolało mnie jednak to, że mój podpis rzeczywiście widniał na części dokumentów.

Damian podrobił go, ale zrobił to na podstawie listów, które pisałam do niego podczas naszego narzeczeństwa. Przez lata przechowywał moje podpisy jak próbki potrzebne do budowy broni.

Wieczorem zadzwonił telefon Cole’a. Tym razem wiadomość była krótka.

Damiana znaleziono przy prywatnym lądowisku. Próbował wejść do samolotu z walizką pełną pieniędzy i paszportem wystawionym na inne nazwisko. W walizce miał także dokumenty dotyczące przejęcia moich udziałów.

Nie poczułam satysfakcji.

Poczułam zmęczenie.

Kiedy Cole przeczytał mi wiadomość, zapytałam tylko:

— A matka Avy?

— Pieniądze wróciły na jej konto. Operacja odbędzie się jutro.

Ava siedziała wtedy na korytarzu pod ścianą. Usłyszała go i zakryła twarz dłońmi.

Nie stałyśmy się przyjaciółkami. Nie było między nami nagłego pojednania. Była tylko prawda i cena, którą każda z nas musiała za nią zapłacić.

Dwa dni później opuściłam oddział. Rana bolała przy każdym kroku, a w dłoni trzymałam srebrny bucik znaleziony pod stolikiem. Nie potrafiłam go wyrzucić. Nie potrafiłam też patrzeć na niego bez bólu.

W domu nie wróciłam do salonu. Poprosiłam Martę, żeby zabrała stamtąd katanę, dywan i wszystkie rzeczy Damiana. Nie chciałam, żeby cokolwiek przypominało mi o jego głosie.

Została tylko pusta wnęka po dziecięcym łóżeczku.

Tydzień później spotkałam się z zarządem Bennett Biotech. Wszyscy oczekiwali, że podpiszę dokumenty przywracające mi pełną kontrolę nad spółką. Zamiast tego położyłam na stole projekt nowego funduszu.

— Chcę, żeby część zysków szła na pomoc kobietom, które tracą bezpieczeństwo w ciąży — powiedziałam. — Na mieszkania awaryjne, opiekę prawną i leczenie. Fundusz będzie nosił imię mojego dziecka.

Liam długo patrzył na dokument.

— Jesteś pewna?

— Nie. Ale wiem, że nie chcę, aby śmierć mojego dziecka była ostatnią rzeczą, jaką Damian po mnie zostawił.

Cole podpisał pierwszy. Noah drugi. Liam trzeci.

Ava oddała wszystkie kopie i zeznawała przeciwko Damianowi oraz Reedowi. Jej matka przeszła operację, a pieniądze, które Ava zarobiła na fałszywych przelewach, zostały zwrócone. Nie uniknęła konsekwencji, ale po raz pierwszy musiała żyć bez cudzych rozkazów i cudzych kłamstw.

Marta została w moim domu. Nie jako gospodyni. Jako osoba, której ufałam bardziej niż komukolwiek, kto nosił drogi garnitur.

Pewnego ranka przyniosła mi małe pudełko z salonu. W środku był srebrny bucik, wypolerowany tak dokładnie, że odbijało się w nim światło.

— Znalazłam drugi — powiedziała. — Leżał pod komodą.

Wzięłam oba do rąk. Były maleńkie, lekkie i niemożliwie piękne.

— Co z nimi zrobisz? — spytała Marta.

Spojrzałam na dokument funduszu leżący obok.

— Jeden zostanie ze mną. Drugi pojedzie do pierwszego mieszkania, które otworzymy dla takiej kobiety jak ja.

Marta zacisnęła palce na moim ramieniu.

— Pani Olivia, to będzie dobre miejsce.

Tego samego dnia zawiozłam srebrny bucik do pierwszego lokalu kupionego przez fundusz. Był to niewielki pokój nad kliniką, z łóżkiem, lodówką i półką na dokumenty. Na półce położyłam jeden bucik.

Nie jako ozdobę.

Jako znak, że ktoś, kto przyjdzie tam w środku nocy, nie zostanie sam na zimnej podłodze.

Kiedy wychodziłam, zadzwonił telefon. To była wiadomość od Avy. Nie zawierała przeprosin ani próśb. Tylko zdjęcie jej matki po operacji, z otwartymi oczami i dłonią uniesioną do obiektywu.

Pod zdjęciem Ava napisała: „Powiedziała, że chce poznać kobietę, która ocaliła jej życie”.

Nie odpisałam od razu.

Wróciłam do pokoju, podniosłam srebrny bucik z półki i wsunęłam go w dłoń Avy, kiedy przyszła po dokumenty swojej matki.

— To nie jest prezent — powiedziałam. — To przypomnienie, że od tej chwili każda decyzja będzie należała do ciebie.

Ava zacisnęła palce na chłodnym metalu.

— Wiem.

Za jej plecami na ścianie wisiała tabliczka z nazwą funduszu. Pod nią zostawiłam drugi bucik, a pierwszy schowałam do kieszeni płaszcza.

Był tam, kiedy następnego dnia podpisywałam akt oskarżenia przeciwko Damianowi.

I był tam również wtedy, gdy po raz pierwszy przyszła do mnie kobieta z walizką, siniakiem pod okiem i dzieckiem śpiącym na ramieniu.

Spojrzała na srebrny bucik w mojej dłoni.

— Czy naprawdę mogę tu zostać? — zapytała.

Położyłam bucik na jej walizce.