Odkryłam wiadomości męża i zostałam oskarżona o atak, lecz gdy drzwi wyważono, jego obrońca nagle pobladł

Kiedy sanitariusze wynosili mnie z salonu, pod zakrwawionym dywanem wciąż leżał maleńki srebrny bucik, który kupiłam dla nienarodzonego dziecka.

Nie pamiętałam, kto go tam upuścił. Pamiętałam za to zimno drewnianej podłogi pod policzkiem, metaliczny smak krwi i Damiana stojącego nade mną z japońską kataną w dłoni.

Kilka minut wcześniej siedziałam w gabinecie, próbując uspokoić mdłości. Damian zostawił telefon na biurku, a ekran rozświetliła wiadomość od Avy Monroe.

„Nie każ mi dłużej czekać. Ona musi podpisać dokumenty przed piątkiem”.

Przesunęłam palcem po ekranie. Potem zobaczyłam kolejne wiadomości. Były wulgarne, czułe i przerażająco konkretne. Ava pisała o naszym domu, o akcjach mojej rodziny i o tym, że po „wypadku” wszystko stanie się prostsze.

Damian wszedł do pokoju, kiedy czytałam ostatnią wiadomość.

— Odłóż telefon, Olivia.

— Od jak dawna mnie okłamujesz?

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Wiem, że planujecie coś przeciwko mnie. Wiem też, że chodzi o dokumenty.

Jego twarz nagle straciła wszelkie ślady czułości. Zobaczyłam człowieka, którego nie znałam.

— Jesteś w ciąży, jesteś roztrzęsiona i wymyślasz sobie wrogów — syknął.

— Nie dotykaj mnie.

Cofnęłam się. Za plecami miałam ścianę, a obok wisiała ozdobna katana, kupiona przez Damiana na aukcji w Kioto. Na rękojeści owinięta była czarna skóra, gładka od jego dłoni.

— Oddaj mi telefon — powiedział.

— Najpierw powiesz mi, co oznacza „po wypadku”.

Nie odpowiedział. Zamiast tego sięgnął za siebie.

Pamiętam błysk ostrza.

Ból przeszył brzuch tak gwałtownie, że przez moment nie mogłam oddychać. Upadłam na podłogę, ściskając sukienkę obiema rękami. Srebrny bucik potoczył się pod stolik i zatrzymał tuż przy mojej dłoni.

— Nie chciałem… — Damian cofnął się, patrząc na krew. — To nie miało tak wyglądać.

— Dzwoń po pomoc — wyszeptałam.

Ale on już biegł. Drzwi trzasnęły, a za nimi zniknęły jego kroki.

Marta, nasza gospodyni, znalazła mnie kilka minut później. Jej bransoletka z drewnianych koralików uderzała o telefon, kiedy wybierała numer alarmowy.

— Pani Bennett, proszę na mnie patrzeć. Proszę nie zasypiać.

— Dziecko… Marta, moje dziecko…

— Pani bracia już jadą.

Cole, Liam i Noah pojawili się w szpitalu szybciej niż karetka zdążyła wjechać na podjazd. Wszyscy trzej prowadzili ogromne firmy, ale tamtej nocy wyglądali jak chłopcy, którzy właśnie stracili jedyną osobę zdolną ich rozdzielić.

Obudziłam się po operacji o świcie. Cole siedział przy łóżku i trzymał moją dłoń tak mocno, jakby mógł w ten sposób zatrzymać mnie przy życiu.

— Gdzie jest dziecko? — zapytałam.

Jego broda zadrżała.

— Liv… lekarze robili wszystko.

Nie musiał kończyć.

Wtedy zapłakałam tak, że pielęgniarka wbiegła do sali, a monitor przy moim łóżku zaczął alarmować. Nie płakałam tylko po dziecku. Płakałam po własnym życiu, które jeszcze wieczorem wydawało mi się bezpieczne.

O ósmej rano w internecie pojawiły się pierwsze nagłówki. „Żona milionera atakuje męża w napadzie szału”. „Ciąża i obsesja doprowadziły ją do przemocy”. Ava opublikowała zdjęcie Damiana z bandażem na skroni. Nie miał tam nawet zadrapania.

— To niemożliwe — powiedział Liam, pokazując mi telefon.

— Możliwe — odparł Noah. — Ktoś wyczyścił nagrania z domu.

— Damian — wyszeptałam.

Noah wyjął z torby mały komputer. Na jego obudowie widniała naklejka w kształcie białej latarni, którą przykleiłam mu jeszcze na studiach.

— Serwery zostały wymazane, ale kopia mogła zostać w chmurze — powiedział. — Dajcie mi czterdzieści osiem godzin.

— Nie mamy czterdziestu ośmiu godzin — odparł Cole. — Oni już piszą własną wersję.

Przez dwa dni Noah prawie nie odchodził od mojego łóżka. W nocy słyszałam kliknięcia klawiatury i czułam zapach zimnej kawy. W końcu, tuż przed północą, ekran rozświetlił jego twarz.

— Mam fragment — powiedział.

Cole i Liam pochylili się nad nim.

— Widać Damiana? — zapytałam.

— Jeszcze nie wiem. Plik jest uszkodzony.

Nagle klamka drgnęła. Drzwi sali otworzyły się z hukiem, a do środka weszli uzbrojeni funkcjonariusze. Za nimi pojawił się elegancki mężczyzna z teczką i uśmiechem, który nie pasował do szpitala.

— Olivia Bennett? — zapytał. — Mam nakaz zabezpieczenia urządzeń i zatrzymania pani pod zarzutem usiłowania zabójstwa oraz oszustwa gospodarczego.

Noah zasłonił komputer własnym ciałem.

— Ani kroku dalej — powiedział Cole.

Prawnik Damiana uniósł dokument.

— Proszę przekazać dyski. Natychmiast.

Jeden z funkcjonariuszy wyciągnął rękę w stronę komputera, a Noah nacisnął coś pod stołem. Na ekranie pojawiło się jedno zdanie: „Kopia przywrócona. Świadek czeka na dole”…

CZĘŚĆ 2

— Świadek? — powtórzył Liam, patrząc na Noaha.

Noah nie odrywał wzroku od ekranu.

— Nie wiem, kto to jest. Wiadomość pojawiła się w odzyskanym katalogu. Została wysłana z naszego domowego systemu, ale nadawca użył starego konta administracyjnego.

— Oddaj urządzenie! — rozkazał funkcjonariusz.

Cole stanął między nim a łóżkiem.

— Moja siostra właśnie przeszła operację. Nie będziecie jej zastraszać.

— To nie zastraszanie, tylko wykonanie nakazu — odpowiedział prawnik. — Pani Bennett jest podejrzana o próbę zabójstwa własnego męża. Panowie również zostali wymienieni w dokumentach jako osoby mogące niszczyć dowody.

Poczułam, jak rana pod bandażem pulsuje przy każdym oddechu. Przez chwilę strach sparaliżował mi dłonie. Potem pomyślałam o Damianie uciekającym z salonu i o jego słowach: „To nie miało tak wyglądać”.

— Nie oddawajcie im niczego — powiedziałam.

Prawnik uśmiechnął się krzywo.

— To bardzo nierozsądne.

— Nierozsądne było wierzyć mojemu mężowi — odparłam.

Wtedy na korytarzu rozległ się gwałtowny hałas. Marta wbiegła do sali, trzymając w ręce płócienną torbę z wyszytym czerwonym jabłkiem.

— Proszę ich nie słuchać — wydyszała. — Wiem, co widziałam.

Funkcjonariusz zrobił krok w jej stronę.

— Proszę opuścić salę.

— Nie wyjdę — powiedziała Marta. — Widziałam tę kobietę w domu pani Olivii tamtej nocy.

Prawnik Damiana przestał się uśmiechać.

— To pomówienia.

— Ava Monroe weszła bocznym wejściem przed panią Bennett — ciągnęła Marta. — Miała klucz. Potem kłóciła się z Damianem w gabinecie.

Serce zaczęło mi bić tak mocno, że monitor zapiszczał.

— Dlaczego wcześniej nic nie powiedziałaś? — zapytałam.

Marta ścisnęła pasek torby.

— Bo Damian zagroził, że wyrzuci mojego syna z pracy. A ja… bałam się, że jeśli powiem prawdę, wróci po panią.

Noah obrócił komputer w moją stronę.

— Mam coś jeszcze. W odzyskanym pliku jest księgowy rejestr przelewów. Damian przesyłał pieniądze spółki na konto fundacji Avy.

— Fundacji? — Liam zmarszczył brwi.

— „Monroe Przyszłość” — przeczytał Noah. — Założona trzy tygodnie przed ślubem Olivii i Damiana.

— To nie była fundacja — powiedział Cole. — Sprawdzałem ją rok temu. Miała adres wirtualnego biura i żadnych działań.

— Pieniądze znikały w rajach podatkowych — dodał Noah. — A przelewy zatwierdzano podpisem Olivii.

Zaśmiałam się cicho, choć chciało mi się wymiotować.

— Nigdy niczego takiego nie podpisywałam.

Prawnik odchrząknął.

— Pani podpis widnieje na dokumentach.

— W takim razie jest podrobiony.

— To rozstrzygnie biegły.

— Nie, panie Reed — odezwał się Noah. — Rozstrzygnie to metadane.

Mężczyzna zesztywniał. Noah wyjął z kieszeni mały czytnik i podłączył go do komputera.

— Dokumenty zostały utworzone na laptopie Damiana. Zatwierdzono je w dniu, kiedy Olivia leżała pod kroplówką po omdleniu. Miała wtedy trzydzieści dziewięć stopni gorączki.

Cole spojrzał na prawnika.

— Wiedzieliście o tym?

— To niczego nie dowodzi — odpowiedział Reed.

Marta nagle wyjęła z torby złożoną serwetkę. W środku znajdował się mały mosiężny klucz.

— Znalazłam go pod biurkiem w gabinecie — powiedziała. — Damian kazał mi wyrzucić go razem z odpadami. Nie zrobiłam tego.

Noah przyjrzał się ząbkom klucza.

— To klucz do szuflady w jego biurku.

— Tam nie było nic ważnego — rzucił Reed.

— Skąd pan wie, co jest w szufladzie? — zapytałam.

Jego palce zacisnęły się na teczce.

— Reprezentuję państwa męża. Znam jego sprawy.

— Nie zna pan mojego domu — powiedziałam. — A jednak wie pan o szufladzie.

Za drzwiami pojawiła się pielęgniarka, która próbowała uspokoić zamieszanie. W tej samej chwili telefon Cole’a zawibrował. Spojrzał na ekran i pobladł.

— Co się stało? — zapytałam.

— Bank właśnie zamroził konta wszystkich trzech naszych firm.

— Na czyj wniosek?

Cole odczytał wiadomość jeszcze raz.

— Na podstawie dokumentu podpisanego przez ciebie. Rzekomo przekazałaś Damianowi pełnomocnictwo do całego majątku.

Prawnik poprawił mankiet.

— Jak widzicie, sytuacja jest poważniejsza, niż myśleliście.

Noah otworzył szufladę odzyskanego pliku. Znalazł tam tylko jeden zaszyfrowany dokument, którego nazwa składała się z daty mojego ślubu.

— Potrzebuję hasła — powiedział.

Marta nagle zasłoniła usta dłonią.

— Hasło… Damian zawsze używał imienia tej kobiety.

— Ava? — spytałam.

— Nie. Innego.

Pochyliła się nade mną i wyszeptała nazwę, której nigdy wcześniej nie słyszałam.

Noah wpisał ją na klawiaturze. Plik otworzył się, a na ekranie pojawił się skan starego aktu urodzenia. Pod nazwiskiem Damiana widniało imię jego matki, a obok adnotacja o tajnym rachunku i jednym odbiorcy spadku.

Cole wpatrywał się w dokument.

— Olivia, to nie jest rachunek Damiana.

— Czyj więc?

Noah przewinął stronę niżej. Jego twarz zmieniła się tak szybko, że poczułam lodowaty skurcz w brzuchu.

— Twój. Ale ktoś dopisał do niego drugiego beneficjenta. I ten ktoś właśnie złożył wniosek o przejęcie udziałów Bennett Biotech…

CZĘŚĆ 3

— Kto? — spytałam.

Noah obrócił ekran. Pod moim nazwiskiem widniało nazwisko Avy Monroe.

W sali zapadła ciężka cisza. Nawet funkcjonariusz stojący przy łóżku opuścił broń.

— To niemożliwe — powiedział Reed.

— Sam pan przed chwilą twierdził, że dokumenty rozstrzygnie biegły — przypomniał mu Liam. — Proszę się więc nie spieszyć z oceną.

Noah otworzył kolejne strony. Były tam skany przelewów, kopie fałszywych pełnomocnictw i korespondencja między Damianem a Avą. Najważniejszy dokument nosił datę sprzed sześciu miesięcy.

Wtedy po raz pierwszy zobaczyłam prawdziwy powód ataku.

Damian nie chciał tylko mojego majątku. Chciał przejąć pakiet kontrolny w firmie moich braci. Dzięki mojemu podpisowi mógłby sprzedać akcje, wycofać pieniądze i zniszczyć przedsiębiorstwa, które Cole, Liam i Noah budowali od dwudziestu lat.

— Dlaczego miałam to podpisać? — zapytałam.

Noah spojrzał na Martę.

Marta wyjęła z torby drugi przedmiot. Była to mała karta pamięci wsunięta w plastikową osłonkę po lekarstwach.

— Znalazłam ją w szafce na środki czystości — powiedziała. — Schowałam, zanim Damian wrócił.

Noah podłączył kartę do komputera. Nie było na niej nagrania. Znajdował się tam zapis rozmowy z kancelarii, rachunki i skan umowy, którą Damian zamierzał podsunąć mi pod pozorem ochrony majątku po narodzinach dziecka.

— On chciał wykorzystać żałobę — szepnęłam.

— Chciał wykorzystać wszystko — odpowiedział Cole.

Drzwi sali otworzyły się ponownie. Tym razem weszła kobieta w beżowym płaszczu. Miała rozmazany makijaż, a na nadgarstku nosiła bransoletkę z drobnych pereł.

Ava Monroe.

Funkcjonariusz natychmiast zastąpił jej drogę.

— Nie może pani wejść.

— Muszę z nią porozmawiać — powiedziała Ava, patrząc na mnie. — Zanim Damian zrobi coś jeszcze gorszego.

— Już zrobił — odpowiedziałam.

Ava zacisnęła usta.

— Nie wiedziałam, że podniesie broń.

— Wiedziałaś, że planuje „wypadek”.

— Wiedziałam, że chce panią zastraszyć. Mówił, że wystarczy, jeśli podpisze pani pełnomocnictwo.

— A wiadomości?

— Pisałam je, żeby pani je zobaczyła.

Cole zrobił krok do przodu.

— Co?

Ava spuściła wzrok.

— Damian powiedział, że jeśli Olivia odkryje zdradę, straci panowanie nad sobą. Chciał, żeby wyglądało to jak domowa awantura. Miałam później zeznać, że od miesięcy groziła mi śmiercią.

— A pieniądze? — zapytałam.

— Byłam mu winna wszystko. Mój brat zginął przez jego firmę. Damian obiecał zapłacić za leczenie mojej matki, jeśli pomogę mu przejąć akcje. Potem przestał płacić i zagroził, że zostawi ją bez opieki.

Nie usprawiedliwiało to jej udziału. Ale po raz pierwszy w jej głosie nie słyszałam triumfu, tylko strach.

— Masz dowód? — spytał Liam.

Ava wyjęła z torebki kopertę z wytłoczonym znakiem kancelarii. Nie była szara ani anonimowa. Miała kremowy papier i ślad czerwonej szminki przy zagięciu.

— Są tam oryginalne umowy i lista przelewów. Damian trzymał je w sejfie w mieszkaniu, do którego nie mam już dostępu. Zabrałam kopie, zanim uciekł.

Reed ruszył w jej stronę.

— Nie ma pani prawa przekazywać tych materiałów.

— Pan też brał pieniądze z jego konta — powiedziała Ava.

Mężczyzna zatrzymał się jak uderzony.

Wtedy wszystko stało się jasne. Reed nie był tylko obrońcą. Był człowiekiem, który przygotował fałszywe dokumenty, a potem przyniósł nakaz, żeby odebrać Noahowi dowody, zanim trafią do prokuratury.

Noah wysłał odzyskane pliki do kilku niezależnych serwerów. Cole zadzwonił do zarządu banku. Liam połączył się z członkami rady Bennett Biotech.

Reed próbował jeszcze protestować.

— To wszystko można wyjaśnić.

— Nie tutaj — odparł Cole. — Tutaj można tylko zobaczyć, kto przyszedł zabrać komputer rannej kobiecie.

Jeden z funkcjonariuszy spojrzał na dokumenty, potem na Reeda.

— Proszę odłożyć teczkę.

Prawnik pobladł, ale w tej samej chwili telefon Avy zadzwonił. Spojrzała na ekran i cała krew odpłynęła jej z twarzy.

— To Damian — powiedziała.

— Odbierz — rozkazałam.

— Nie mogę.

— Odbierz i włącz głośnik.

Ava nacisnęła zieloną ikonę. Usłyszeliśmy jego głos, zachrypnięty i rozgniewany.

— Jeśli nie dostanę tych dokumentów, powiem wszystkim, co zrobiłaś. A potem zajmę się twoją matką.

Ava zamknęła oczy.

Na sekundę wydawało się, że wszystko jest już skończone. Potem Noah spojrzał na ekran wiadomości przychodzącej z banku i przestał oddychać.

— Damian nie uciekł sam — powiedział. — Ktoś właśnie wypłacił całą rezerwę ratunkową z konta szpitala, w którym leży matka Avy. I zrobił to za pomocą karty wystawionej na nazwisko Olivii…