CZĘŚĆ 4
Przeczytałam wiadomość dwa razy.
Mama wyrwała mi telefon z ręki.
— Co znaczy „dotyczy twojej matki”? — zapytała.
Nie zdążyłam odpowiedzieć. Sylvia ruszyła w naszym kierunku, ale Margaret zastąpiła jej drogę.
— Ani kroku dalej.
— To moja posiadłość — warknęła Sylvia.
— A tamta fundacja nie jest twoją posiadłością.
Conrad stał przy barze, blady i spocony. Po raz pierwszy nie wyglądał jak syn kobiety, która potrafiła uporządkować każdy pokój jednym spojrzeniem. Wyglądał jak człowiek, który właśnie odkrył, że ktoś inny zna zasady gry.
— Myra — powiedział. — Musimy porozmawiać bez tych wszystkich ludzi.
— Rozmawialiśmy bez ludzi przez cztery lata.
— To nie było tak, jak myślisz.
— Powiedziałeś, że mieliście zrobić ze mnie osobę niestabilną.
— Chciałem tylko ochronić rodzinę.
Mama prychnęła.
— Rodzina nie potrzebuje fałszywych podpisów, żeby przetrwać.
Conrad oparł dłonie o blat.
— Nie rozumiesz, co tu się działo. Ojciec zostawił długi. Sylvia próbowała utrzymać fundację, posiadłość, pracowników. Evan miał kredyty. Jeśli pieniądze nie przeszłyby przez jego firmę, wszystko by upadło.
— Więc ukradliście je dzieciom — powiedziałam.
— Mieliśmy je oddać.
— Kiedy?
Nie odpowiedział.
Nikt nie musiał odpowiadać za niego.
Margaret zebrała dokumenty, a następnie wyjęła z kieszeni małą kartę pamięci w plastikowym opakowaniu. Nie była to nagranie rozmowy. Zawierała kopię elektronicznego rejestru przelewów i potwierdzenia bankowe, które zachowała przed odejściem z fundacji.
— Oryginały są u przewodniczącego — powiedziała. — Ja przechowywałam kopie, bo Sylvia kazała mi usunąć te wpisy.
Sylvia odwróciła się do niej z niedowierzaniem.
— Przez tyle lat ci płaciłam.
— Płaciłaś mi za pracę. Nie za sumienie.
To zdanie przecięło salę ostrzej niż krzyk.
Wtedy telefon Sylvii zaczął dzwonić. Spojrzała na ekran, ale nie odebrała.
— Kto dzwoni? — zapytałam.
— To nie twoja sprawa.
Margaret zerknęła na numer.
— To przewodniczący zarządu.
Sylvia schowała telefon do torebki.
— Nikt nie będzie mnie przesłuchiwał we własnym domu.
— Nie musimy cię przesłuchiwać — powiedziałam. — Wystarczy, że jutro pokażemy dokumenty.
Conrad podszedł do mnie.
— Myra, proszę. Nie niszcz wszystkiego.
— To wy zniszczyliście wszystko, kiedy uznaliście, że moje nazwisko jest użyteczne, ale ja sama nie jestem nic warta.
Jego oczy uciekły w stronę mojej matki.
— Ona wie, że bez fundacji straci pracę? Że poradnia zostanie zamknięta?
Zamarłam.
Tego się nie spodziewałam.
— Co powiedziałeś?
Conrad przełknął ślinę.
— Fundacja jest zadłużona. Jeśli zarząd jutro unieważni wszystkie transfery, trzeba będzie zamknąć poradnię. Sylvia chciała ratować budynek, ale zabrakło pieniędzy.
Margaret zacisnęła palce na teczce.
— To nieprawda. Na kontach fundacji wciąż jest wystarczająco dużo środków, by utrzymać poradnię przez rok. Zniknęły tylko pieniądze przeznaczone na rozbudowę.
Conrad spojrzał na matkę.
Sylvia nie zaprzeczyła.
Następnego ranka o siódmej trzydzieści siedziałam w sali konferencyjnej fundacji razem z mamą i Margaret. Za oknem miasto dopiero się budziło, ale przy stole było już siedem osób z zarządu. Na środku leżały trzy teczki, pieczęć fundacji i wydruk wiadomości, którą dostałam poprzedniej nocy.
Przewodniczący, pan Bell, przesunął w moją stronę ostatni dokument.
— Ten podpis dotyczy twojej matki — powiedział.
Mama zesztywniała.
Na kartce widniała zgoda na przeniesienie części środków na konto zabezpieczające. Podpis wyglądał jak jej podpis.
— To nie ja — powiedziała natychmiast.
Sylvia, która weszła do sali kilka minut wcześniej, uśmiechnęła się blado.
— Oczywiście, że nie ty. Myra zrobiła to bez twojej wiedzy, żeby zrzucić winę na rodzinę.
Serce waliło mi w piersi.
Pan Bell spojrzał na mnie.
— Myra, czy wiesz, kto miał dostęp do podpisu twojej matki?
Przypomniałam sobie coś, co wydarzyło się trzy miesiące wcześniej. Mama przyniosła mi formularz ubezpieczeniowy do podpisania. Zostawiła go wtedy na biurku w moim gabinecie, a Conrad wszedł po godzinie, twierdząc, że szuka ładowarki.
Nie powiedziałam tego od razu.
Spojrzałam na niego.
— Ty.
Conrad zamknął oczy.
Sylvia gwałtownie odwróciła głowę.
— Conrad?
— Nie zrobiłem tego — odpowiedział.
— Wszedłeś do mojego gabinetu tamtego dnia.
— Szukałem ładowarki.
— I znalazłeś wzór podpisu mamy.
— Nie pamiętam.
Margaret wzięła dokument pod światło.
— To nie jest podpis przerysowany z papieru. Widać ślad nacisku ołówka. Ktoś odtworzył go ręcznie.
Pan Bell poprosił o lupę. Przewodniczący fundacji, człowiek spokojny przez cały czas, spojrzał na Sylvię.
— Ten dokument został wysłany z twojego gabinetu.
Sylvia pobladła.
— Nie możecie mnie oskarżać na podstawie adresu nadawcy.
— Nie oskarżamy — powiedziałam. — Pytamy, kto miał dostęp.
Wtedy Conrad usiadł ciężko na krześle.
— To ja wysłałem dokument.
Mama chwyciła mnie za dłoń.
Conrad mówił dalej, patrząc w blat.
— Sylvia kazała mi to zrobić. Powiedziała, że jeśli przelew będzie wyglądał jak decyzja Myry i jej matki, zarząd da nam czas.
— Nam? — zapytała Sylvia.
— Tobie.
Jej twarz zmieniła się gwałtownie.
— Po tym wszystkim wybierasz ją?
— Nie wybieram jej. Mówię, co zrobiłem.
— Beze mnie nie miałbyś niczego.
Conrad podniósł wzrok.
— Właśnie dlatego przez cztery lata pozwalałem ci ją niszczyć.
To nie było usprawiedliwienie. Wiedziałam o tym. On też.
Pan Bell zabrał dokument i podał go Margaret.
— Pieniądze zostają na koncie fundacji. Dostęp Sylvii i Conrada zostaje natychmiast zawieszony. Myra, chcemy, żebyś przejęła nadzór nad księgowością razem z Margaret.
Spojrzałam na mamę.
Jej policzki były mokre, ale głową wskazała mi dokumenty.
— Nie musisz ratować ich nazwiska — powiedziała. — Możesz uratować tych, dla których ta poradnia istnieje.
Podpisałam uchwałę.
Nie ręką, która drżała na przyjęciu. Ręką, która przez dwa lata prowadziła każdy rachunek i znała każdą brakującą kwotę.
Po spotkaniu Conrad czekał na korytarzu. Nie próbował mnie dotknąć.
— Czy to już koniec? — zapytał.
— Naszego małżeństwa skończyło się tamto wieczoru, kiedy uderzyłeś mnie zamiast powiedzieć swojej matce, żeby przestała.
— Wiem.
— Nie. Dopiero zaczynasz wiedzieć.
Wyjął z kieszeni obrączkę. Położył ją na parapecie obok stosu formularzy.
— Co mam zrobić?
Spojrzałam na metal, który przez cztery lata nosiłam jak obietnicę, choć dla niego stał się częścią rodzinnego planu.
— Oddaj wszystkie klucze do biura fundacji. Podpisz rezygnację z zarządu. Potem zgłoś się do poradni, którą próbowałeś zamknąć, i powiedz pracownikom, dlaczego zabrakło im pieniędzy.
— A jeśli to zrobię?
— Wtedy przynajmniej jedna rzecz, którą zrobisz, nie będzie służyła ratowaniu własnego wizerunku.
Wziął obrączkę z parapetu, ale nie założył jej z powrotem. Schował ją do kieszeni i odszedł korytarzem, po którym roznosił się zapach kawy z automatu.
Sylvia nie odeszła razem z nim. Została przy stole, patrząc na unieważnione pełnomocnictwo. Jej rodzinne nazwisko wciąż widniało na marmurowej tablicy przy wejściu do poradni, ale nie otwierało już żadnych drzwi.
Ja wróciłam do sali.
Mama podała mi filiżankę kawy w papierowym kubku, a Margaret rozłożyła przede mną księgi rachunkowe.
— Od czego zaczynamy? — zapytała.
Otworzyłam rejestr na stronie z pierwszym podejrzanym przelewem.
— Od tego, komu miały pomóc te pieniądze.
Na samym dole strony, pod czerwonym znakiem anulowanego transferu, widniała jedna mała adnotacja: „miejsce zarezerwowane dla dziecka”.
Margaret spojrzała na mnie.
— Dzisiaj rano przyjdzie pierwsza rodzina.
Przesunęłam palcem po tej adnotacji i powiedziałam:
— W takim razie nie pozwólmy im czekać.
Przegapiłeś początek?
