CZĘŚĆ 4 — Mąż wyjechał na „konferencję”, lecz moje róże trafiły do jego stolika — a uśmiech Sloane nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Aaron nie zdążył powiedzieć nic więcej, bo na schodach rozległ się krzyk Sloane.

— Landon!

Odwróciliśmy się.

Stał przy basenie, trzy metry od krawędzi. W jednej dłoni trzymał telefon, w drugiej metalową kartę dostępu do apartamentu. Jego koszula była rozpięta pod szyją, a na mankiecie została plama czerwonego wina.

— Nie rozumiecie, co robicie — powiedział. — Jeśli ten przelew nie wyjdzie, stracę wszystko.

— Już straciłeś moje zaufanie — odpowiedziała Sloane.

— To nie jest rozmowa o zaufaniu.

— Dla mnie jest.

Podszedł do stołu, lecz tym razem nikt nie zrobił mu miejsca. Brit stanęła przede mną, choć nie prosiłam jej o ochronę.

— Oryginał jest w waszym domu — powiedział Aaron do mnie. — Landon zostawił tam teczkę z pierwszym projektem umowy. Znalazłem ją w biurze, kiedy przeglądałem pliki przesłane do kancelarii. W środku była kopia prawdziwego pełnomocnictwa, które podpisałaś trzy lata temu.

Zamarłam.

— Jakiego pełnomocnictwa?

— Do zarządzania wspólnym kontem na czas remontu domu. Nie do sprzedaży nieruchomości. Nie do zaciągania pożyczek. Landon przerobił pierwszą stronę, ale zostawił oryginał za nią.

Poczułam zimno pod żebrami.

Trzy lata wcześniej rzeczywiście podpisywałam dokumenty związane z remontem kuchni. Landon przyniósł mi stos papierów do stołu, a ja byłam wtedy chora i spieszyłam się na spotkanie z matką.

Ufałam mu.

To słowo zabolało bardziej niż wszystko, co usłyszałam tego wieczoru.

— Gdzie jest ta teczka? — zapytałam.

— W zamkniętej szufladzie twojego biurka.

Landon roześmiał się krótko.

— Harper, nie słuchaj go. On chce pieniędzy. Aaron od miesięcy próbuje przejąć firmę Sloane.

Aaron spokojnie wyjął telefon.

— Możemy sprawdzić historię wiadomości. Sloane ma kopie przelewów, które wysłałeś z jej konta bez pytania.

Sloane spojrzała na Landona.

— Mówiłeś, że to opłaty za dostawców.

— Były opłaty.

— Za twoje zakłady?

Jego twarz drgnęła.

— Skąd wiesz?

— Z wyciągów. Wczoraj poprosiłam księgową o dostęp do rachunku spółki. Czterdzieści siedem tysięcy poszło na konta bukmacherskie. Kolejne dwadzieścia na kartę, której nigdy nie widziałam.

Landon zacisnął usta.

— To miało wrócić.

— Tak jak wszystko, co kradłeś? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Wtedy zrozumiałam, czego naprawdę chciał. Nie domu. Nie Sloane. Nie nawet nowego życia.

Chciał jeszcze jednej szansy na wygraną, która pozwoliłaby mu udawać, że wszystkie poprzednie kłamstwa miały sens.

Problem polegał na tym, że do tej gry używał naszego małżeństwa jako stawki.

Sloane wstała. Krzesło zaskrzypiało po kamiennej posadzce.

— Jutro rano pójdę z Harper do banku.

— Nie zrobisz tego — powiedział Landon.

— Zrobię.

— Nie masz pojęcia, co podpiszesz.

— Wiem dokładnie, czego nie podpiszę. Niczego, co przyniesiesz.

Jego spojrzenie przeniosło się na mnie.

— Harper, porozmawiajmy sami.

Kiedyś poszłabym za nim w ciche miejsce. Pozwoliłabym mu mówić tak długo, aż poczułabym winę za własne pytania.

Tym razem usiadłam i wskazałam krzesło naprzeciwko.

— Możemy porozmawiać tutaj.

— Przy nich?

— Przy wszystkich, których okłamałeś.

Opadł na krzesło. Między nami stał wazon z różami. Dwadzieścia cztery główki pochylały się nad stołem, a kilka płatków spadło na dokument z moim fałszywym podpisem.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi o długach? — zapytałam.

— Bo wiedziałem, że odejdziesz.

— Mogłeś poprosić o pomoc.

— Nie chciałem, żebyś patrzyła na mnie jak na przegranego.

— Więc wolałeś, żebym patrzyła na siebie jak na głupią?

Drgnął.

— Nigdy tak o tobie nie myślałem.

— Całe miesiące przekonywałeś mnie, że wyobrażam sobie Sloane. Potem przekonałeś Sloane, że nie jestem twoją żoną. To nie był przypadek. To była metoda.

Sloane odsunęła od siebie kartkę.

— A ja byłam narzędziem.

— Nie.

— Byłam. Miałam założyć firmę, wziąć kredyt i wprowadzić się do domu, który nadal należał do twojej żony. Czy chociaż raz pomyślałeś, co się ze mną stanie, kiedy bank odkryje prawdę?

Landon opuścił wzrok.

— Chciałem cię ochronić.

— Nie używaj tego słowa. Ochrona nie polega na tym, że człowiek budzi się we własnym życiu jako współwinny.

Aaron wsunął mi wizytówkę.

— O ósmej rano będę przed bankiem. Przyniesiemy oryginał, historię rachunków i oświadczenie Sloane. Nie musisz podejmować decyzji o rozwodzie dziś. Ale musisz zablokować przelew.

Landon zerwał się.

— Nie pozwolę wam zniszczyć wszystkiego.

— To już nie zależy od ciebie — powiedziałam.

— Harper, jeśli zablokujesz pieniądze, bank zabierze dom.

— Jeśli nie zablokuję, zabierzesz go ty.

Jego oddech stał się urywany. Przez chwilę zobaczyłam człowieka, z którym dzieliłam dwanaście lat: chłopaka, który kiedyś spalił naleśniki na naszą pierwszą rocznicę; mężczyznę, który trzymał moją dłoń przy porodzie siostry; człowieka, który znał mój głos, kiedy płakałam, i użył tej wiedzy, żeby uciszać moje pytania.

Nie przestałam go pamiętać.

Przestałam jednak mylić pamięć z obowiązkiem pozostania.

O północy wróciliśmy z Brit i Keeley do domu. Landon jechał osobno. Nie próbował mnie zatrzymać. Wiedział, że każda kolejna rozmowa może dodać następny dokument do teczki.

W biurku, za rachunkami za remont, znalazłam cienką granatową kopertę z wytłoczonym znakiem firmy budowlanej. W środku leżał oryginał pełnomocnictwa, a pod nim kartka z moim prawdziwym podpisem sprzed trzech lat.

Na odwrocie Landon dopisał ołówkiem: „Przerobić przed poniedziałkiem”.

Trzymałam tę kartkę tak mocno, że krawędź wbiła mi się w palec.

Nie bolało.

Ból był już gdzie indziej.

O siódmej czterdzieści pięć spotkałyśmy się ze Sloane przed bankiem. Miała na sobie tę samą kremową sukienkę, którą widziałam na tarasie. Na ramieniu niosła teczkę, a w dłoni ściskała klucz do pracowni, którą Landon obiecał jej urządzić.

— Chcesz wejść? — zapytała.

— Tak.

— Nawet jeśli wszystko stracisz?

Popatrzyłam na granatową kopertę.

— Właśnie dlatego.

W banku kierownik oddziału porównał podpisy, zadzwonił do działu zabezpieczeń i wstrzymał przelew. Kiedy zobaczył dokument z dopiskiem Landona, wezwał wewnętrznego audytora. Nie było krzyków ani filmowej sceny. Były pytania, numery spraw i długie spojrzenia na kolejne strony.

To wystarczyło.

Przelew nie wyszedł.

Dom pozostał wspólną własnością do czasu rozliczenia. Konto zostało zamrożone, a wszystkie pełnomocnictwa Landona unieważnione. Sloane wycofała się ze spółki, lecz nie zostawiła mnie samej z jego długami. Przekazała bankowi całą dokumentację, także tę, która mogła pogrążyć ją samą.

To był jej pierwszy uczciwy podpis w tej historii.

Landon przyjechał pod bank godzinę później. Stał przy krawężniku, z pustymi rękami. Nie miał już walizki, kwiatów ani żadnej historii, którą mógłby sprzedać kolejnej osobie.

— Harper — powiedział.

Podniosłam wzrok.

— Nie chcę wracać do naszego życia.

— Wiem.

— Chcę tylko, żebyś powiedziała, czy kiedykolwiek mnie kochałaś.

To pytanie było bardziej okrutne niż wszystkie poprzednie.

— Kochałam człowieka, któremu dawałam szczoteczkę do zębów, gdy o niej zapominał. Człowieka, który potrafił śmiać się ze mną w zwykły wtorek. Nie wiem, kim jesteś po tym wszystkim.

Przełknął ślinę.

— Jestem nadal Landonem.

— Właśnie to próbuję zrozumieć.

Sloane stała obok mnie. Nie dotykała mojego ramienia, nie udawała przyjaciółki. Po prostu nie uciekła.

Landon spojrzał na nią.

— A ty?

— Ja nie będę twoim świadectwem niewinności — odpowiedziała.

Potem podała mu klucz do pracowni.

— To twoje. Sprzedaj, jeśli musisz. Ale nie mów nikomu, że zbudowałeś mi przyszłość.

Klucz wpadł mu do dłoni z cichym metalicznym brzękiem.

Po południu wróciłam na taras Błękitnych Palm po rzeczy, które zostawiłyśmy przy stoliku. Wazon nadal stał na białym obrusie. Zostało w nim siedem róż. Resztę obsługa rozdała gościom, którzy myśleli, że to element dekoracji.

Wzięłam kartkę z ośmioma słowami i schowałam ją do granatowej koperty razem z oryginałem pełnomocnictwa.

Nie jako pamiątkę po Landonie.

Jako dowód, że obie wersje jego historii skończyły się przy tym samym stole.

Gdy wychodziłam, kelner dogonił mnie z jedną różą.

— Proszę ją zabrać — powiedział. — Ta była przy pani miejscu.

Spojrzałam na łodygę, na której zostało kilka ostrych kolców.

— Nie — odparłam. — Tę proszę zostawić.

Kelner uniósł brwi.

— Dlaczego?

Odstawiłam różę między dwa puste kieliszki, dokładnie tam, gdzie Landon próbował zbudować swoje dwa różne małżeństwa.

— Bo nie każda rzecz, która przychodzi z miłością, należy do mnie.