CZĘŚĆ 4
„Sejf został otwarty. Ktoś jest już w domu twojej matki”.
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem Natalia rzuciła się do telefonu Leny.
— Daj mi to!
Lena cofnęła rękę.
— To nie jest już twoja sprawa.
— Właśnie że jest! — krzyknęła Natalia. — W sejfie są dokumenty, które mogą zniszczyć wszystkich!
— Nie dokumenty cię przerażają — powiedziałem. — Tylko to, że ktoś inny może je przeczytać.
O północy wybiegliśmy z kliniki. Adam został z pielęgniarką, ale złapał mnie za nadgarstek, zanim przekroczyłem próg.
— Michał — powiedział z wysiłkiem. — Nie ufaj… temu, kto pierwszy zadzwoni.
Nie zrozumiałem, co miał na myśli. Jeszcze nie.
Lena prowadziła szybko przez puste ulice. Siedziałem obok niej, trzymając list ojca w kieszeni. Papier był miękki od starości, a na jego brzegu widniała brązowa plama po kawie.
Natalia jechała za nami.
Nie prosiłem jej, żeby została. Nie musiałem. Wiedziałem, że pojedzie tam, gdzie znajdował się sejf.
Dom mojej matki stał na końcu ulicy, za ogrodem pełnym bezlistnych drzew. W salonie paliła się jedna lampa. Drzwi wejściowe były uchylone.
Lena zatrzymała samochód.
— Adam powiedział, żeby nie ufać pierwszemu, który zadzwoni — przypomniałem sobie.
W tej samej chwili mój telefon zadzwonił. Numer należał do mojej matki.
— Michał? — odezwała się drżącym głosem. — Przyjedź natychmiast. Natalia była tu przed chwilą.
Spojrzałem na Natalię, która wysiadła z samochodu.
— Mamo, gdzie jesteś?
— W kuchni. Z kimś, kto mówi, że przyszedł cię chronić.
Połączenie się urwało.
Weszliśmy do domu. Na podłodze leżał przewrócony stojak z parasolami, a z gabinetu dochodził zapach rozlanego atramentu.
Moja matka siedziała przy stole. Obok niej stał mężczyzna w ciemnym płaszczu.
Miał w ręku metalową kasetkę.
— Wujek Roman? — wyszeptałem.
Roman był księgowym mojego ojca. Po jego śmierci wyjechał do Norwegii i od tamtej pory nie odezwał się ani razu.
— Nie przyjechałem cię okraść — powiedział. — Przyjechałem oddać to, co twój ojciec kazał mi przechować.
Natalia zatrzymała się przy drzwiach.
— Roman, odłóż kasetkę.
— Znasz mnie? — zapytał.
— Twój głos poznałabym wszędzie.
Roman otworzył kasetkę kluczem z czerwoną wstążką. Tym samym, który Lena nosiła na palcu.
— Ten klucz dostałem od Adama — wyjaśnił. — Drugi miał jego siostrę. Twój ojciec zostawił w sejfie nie tylko umowy. Zostawił rozliczenie każdego przelewu.
Wyjął plik rachunków, kopie faktur i kartę pamięci.
— Na dokumentach widać, że pieniądze z mieszkania Adama trafiły do firmy ojca Natalii. Potem część wróciła na konto Natalii. A ostatnią wpłatę wykonano dwa tygodnie temu, z pieniędzy przeznaczonych na wasz ślub.
Spojrzałem na nią.
— Zapłaciłaś za salę moimi pieniędzmi?
Natalia otworzyła usta, ale Roman położył przed nią ostatnią kartkę.
— Nie tylko. Wpłaciłaś zaliczkę z konta, które miało zostać uruchomione po ślubie. Podrobiłaś podpis Michała, zanim jeszcze go poznałaś.
Poczułem, jak gniew rośnie we mnie, ale nie był już gorący. Był ciężki i zimny.
— Kiedy to zaczęłaś planować? — zapytałem.
Natalia spojrzała na moją matkę.
— Twój ojciec obiecał mojemu ojcu, że połączycie rodziny. Potem umarł i zostawił nas z długami.
— Więc postanowiłaś mnie wykorzystać?
— Nie od początku.
To była pierwsza odpowiedź Natalii, która zabrzmiała jak prawda.
— Na początku naprawdę cię kochałam — powiedziała. — Potem odkryłam dokumenty. Ojciec powiedział, że jeśli nie zdobędę dostępu do funduszu, zabiorą nam dom. Myślałam, że po ślubie wszystko naprawię.
— A Adam?
Natalia odwróciła wzrok.
— Adam chciał mnie wydać.
— Dlatego przecięłaś przewód hamulcowy? — zapytała Lena.
Natalia zaczęła płakać, ale łzy nie zmieniły jej twarzy. Widziałem w niej nie żal, tylko strach przed utratą kontroli.
Roman podniósł kartę pamięci.
— Nie musimy się domyślać. Jest tu nagranie rozmowy z mechanikiem.
Natalia rzuciła się na niego. Lena stanęła między nimi.
— Dotknij go, a wszyscy usłyszą to jeszcze dziś.
Natalia osunęła się na krzesło.
Moja matka wstała i podeszła do mnie.
— Synu, przepraszam. Twój ojciec próbował to naprawić, ale umarł, zanim zdążył ci powiedzieć.
— Dlaczego ty milczałaś?
— Bałam się, że zaczniesz go nienawidzić.
— A teraz?
Popatrzyła na dokumenty.
— Teraz wiem, że miałeś prawo znać prawdę.
O drugiej w nocy Adam zadzwonił z kliniki. Powiedział, że przypomniał sobie jeszcze jeden szczegół: Natalia nie wynajęła mężczyzn z wieczoru panieńskiego. Zrobił to jej ojciec, żeby zdjęcia trafiły do mnie. Chciał doprowadzić do odwołania ślubu, zanim Natalia zdążyła podpisać ostateczne pełnomocnictwo.
To był nieoczekiwany cios.
Nawet zdrada, którą uważałem za jej decyzję, była częścią wojny prowadzonej przez ludzi, którzy od lat traktowali cudze życie jak planszę.
Następnego ranka spotkaliśmy się wszyscy w kancelarii notarialnej: ja, Natalia, Lena, Adam połączony przez telefon i Roman z kasetką pod pachą. Nie było ślubu. Nie było sali pełnej gości. Był tylko stół, dokumenty i prawda, której nikt nie mógł już schować.
Podpisałem odwołanie pełnomocnictwa.
Natalia podpisała oświadczenie, że odda wszystkie pieniądze, jakie pozostały na jej kontach. Zgodziła się także przekazać Adamowi udziały w spółce odziedziczone po swoim ojcu. Nie dlatego, że nagle stała się dobrą osobą. Zrobiła to, bo Roman przedstawił jej rachunki i wiedziała, że inaczej straci nawet możliwość obrony.
Kiedy wstawałem od stołu, Natalia zatrzymała mnie.
— Czy kiedykolwiek mnie kochałeś? — zapytała.
Spojrzałem na jej srebrną bransoletkę. Jedno ogniwo było pęknięte, choć nadal trzymało się reszty.
— Kochałem kobietę, którą mi pokazałaś — odpowiedziałem. — Ale ona nie przyszła dziś do tej kancelarii.
Natalia spuściła głowę.
Adam, słysząc to przez głośnik, poprosił Lenę, żeby przybliżyła telefon.
— Michał — powiedział. — Nie pozwól, żeby zabrali ci jeszcze twoje imię.
Wróciłem do domu matki i wyjąłem z kasetki list ojca. Na odwrocie znajdowała się krótka instrukcja: „Jeśli Michał wybierze prawdę, przekaż mu również klucz do pracowni”.
Roman zaprowadził mnie do starego warsztatu ojca. Pod stołem znalazłem maszynę do pisania, księgi rachunkowe i pudełko z fotografiami. Na jednej z nich mój ojciec stał obok Adama, jeszcze przed wypadkiem. Obaj trzymali plan firmy, którą mieli stworzyć uczciwie.
Oddałem fotografie Adamowi.
Nie odzyskał sprawności rąk. Nie odzyskał mieszkania bez walki. Ale odzyskał swoje nazwisko w dokumentach, a to było coś, czego Natalia nie zdołała mu odebrać.
Tydzień później sala nad jeziorem zwróciła nam zaliczkę. Fotograf przesłał mi album próbny. Na pierwszej stronie widniał pusty kadr przeznaczony dla pary młodej.
Nie wyrzuciłem go.
Wysłałem go Adamowi, żeby wkleił tam zdjęcie podpisanych dokumentów.
A srebrną bransoletkę Natalii położyłem w kopercie i odesłałem jej bez listu.
W środku zostawiłem tylko pęknięte ogniwo.
Roman zapytał, po co.
— Żeby pamiętała, że nie wszystko, co jeszcze się trzyma, da się uratować — odpowiedziałem.
Wtedy Adam przesłał mi zdjęcie nowej tabliczki na drzwiach swojej pracowni. Było na niej napisane: „Księgowość i odbudowa dokumentów”. Pod spodem widniały dwa nazwiska: Adam Wrona i Michał Lewicki.
Patrzyłem na nie długo, aż Lena napisała wiadomość: „On chce, żebyś przyjechał jutro. Ma jeden rachunek, którego jeszcze nie pokazaliśmy”.
Po raz pierwszy od środy nie poczułem strachu przed kolejnym dokumentem.
Odpisałem: „Przyjadę. Tym razem przeczytamy go razem”.
A w pracowni mojego ojca klucz z czerwoną wstążką zawisł nad stołem, dokładnie nad miejscem, gdzie zaczęliśmy odbudowywać cudze imiona.
Przegapiłeś początek?
