Pogłaskałam psa przy stole mafijnego bossa, a gdy jego ochroniarze sięgnęli po broń, cały lokal zamarł

Kiedy ogromny czarny pies oparł głowę na mojej nodze, kelner upuścił kieliszek, a dwaj uzbrojeni mężczyźni sięgnęli pod marynarki.

Stałam przy stoliku dwunastym z tacą pełną pustych talerzy i przez chwilę nie rozumiałam, dlaczego wszyscy patrzą na mnie tak, jakbym właśnie podpaliła restaurację. Pies był naprawdę ogromny. Jego czarna sierść lśniła pod kryształowymi żyrandolami, a bursztynowe oczy śledziły każdy mój ruch.

— Hej, piękny — szepnęłam, odkładając tacę. — Zgubiłeś pana?

Zamiast odpowiedzieć, zwierzę przysunęło łeb do mojego obolałego kolana. Poczułam ciepło jego oddechu przez cienkie rajstopy. Po dwunastu godzinach pracy bolały mnie plecy, stopy i nawet dłonie, ale ten jeden łagodny gest sprawił, że uśmiechnęłam się odruchowo. Podrapałam go za uchem.

Szkło rozbiło się o marmurową posadzkę.

W restauracji zapadła cisza tak nagła, że słyszałam brzęczenie lodówki za barem. Mężczyzna przy wejściu wsunął dłoń pod połę czarnej marynarki. Drugi zrobił krok w moją stronę.

— Przepraszam — powiedziałam, cofając rękę. — Nie wiedziałam, że nie wolno go dotykać.

Mężczyzna siedzący przy stoliku powoli wstał. Był wysoki, szeroki w ramionach i ubrany bez jednego zagięcia. Ciemne włosy miał zaczesane do tyłu, a stalowoszare oczy zatrzymały się na mojej twarzy.

— Nie zrobiła mu pani krzywdy — powiedział cicho.

Jego głos nie był głośny, lecz kelner obok mnie aż zesztywniał.

— To dlaczego wszyscy wyglądają, jakbym miała zaraz umrzeć?

Mężczyzna spojrzał po sali. Każdy natychmiast odwrócił wzrok.

— Bo Orion nie pozwala obcym się dotykać.

Popatrzyłam na psa. Jego ogon uderzył o podłogę z głuchym, zadowolonym łomotem.

— Może nie lubi obcych tylko wtedy, kiedy są niemili.

Na ułamek sekundy twarz mężczyzny złagodniała. Potem znów stała się nieprzenikniona.

— Proszę odejść do kuchni, panno Marshall.

Zastygłam. Nie przypominałam sobie, żebym się przedstawiała.

— Skąd pan zna moje nazwisko?

Nie odpowiedział. Orion znów przycisnął łeb do mojego kolana, jakby znalazł tam jedyne bezpieczne miejsce na świecie. Podrapałam go jeszcze raz, choć rozsądek krzyczał, żebym natychmiast zabrała rękę.

— Dobranoc, przystojniaku — powiedziałam do psa i ruszyłam za drzwi wahadłowe.

Za plecami usłyszałam cichy, bolesny skowyt. Obejrzałam się. Mężczyzna nie patrzył już na mnie. Wpatrywał się w Oriona z takim niedowierzaniem, jakby zwierzę właśnie przemówiło ludzkim głosem.

Nazywał się Dante Moretti. Tego wieczoru jeszcze o tym nie wiedziałam, ale jego nazwisko budziło w Nowym Jorku większy strach niż policyjne syreny.

Następnego ranka kierownik restauracji czekał na mnie przy szafkach dla personelu. Trzymał w dłoni mój identyfikator i tak mocno ściskał plastik, że pobielały mu palce.

— Olivio, co dokładnie zrobiłaś psu pana Morettiego?

— Pogłaskałam go. Dlaczego?

Kierownik przełknął ślinę.

— Od rana jego ludzie pytają o ciebie.

Przez szybę zobaczyłam czarne auto zatrzymujące się przy krawężniku. Dwaj mężczyźni wysiedli bez pośpiechu. Jeden otworzył tylne drzwi.

Telefon kierownika zadzwonił. Odebrał, słuchał w milczeniu, a potem spojrzał na mnie tak, jakby właśnie otrzymał wiadomość o własnym pogrzebie.

— Pan Moretti chce się z tobą widzieć — wyszeptał.

— Po co?

Kierownik zerknął na samochód.

— Orion nie je, nie śpi i od wczoraj patrzy wyłącznie na drzwi, przez które wyszłaś.

Zawahał się, a potem pochylił ku mnie.

— I jest jeszcze coś, czego musisz się o nim dowiedzieć…

cta_part1:

CZĘŚĆ 2

— Czego? — zapytałam, czując, jak zimny metal identyfikatora wbija mi się w dłoń.

Kierownik rozejrzał się po pustej szatni.

— Orion należał do młodszej siostry pana Morettiego.

Poczułam, że żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

— Należał?

— Zmarła trzy lata temu. Po jej śmierci pies stał się niebezpieczny. Pozwalał zbliżyć się tylko Dantemu. Pewien człowiek próbował chwycić go za obrożę. Spędził tydzień w szpitalu.

Za szybą czarne auto wciąż czekało. Deszcz przyklejał się do chodnika i rozmazywał światła ulicznych latarni. Wsunęłam dłonie do kieszeni fartucha, żeby ukryć ich drżenie.

— A jeśli nie pojadę?

— Wtedy prawdopodobnie przyjdzie tutaj — odparł kierownik. — I uwierz mi, wolisz spotkać go na jego terenie.

Dwadzieścia minut później siedziałam na tylnym siedzeniu samochodu między dwoma milczącymi ochroniarzami. Pachniało skórą, mokrą wełną i ostrą miętą. Próbowałam przekonać samą siebie, że Dante Moretti chce tylko wyjaśnić dziwne zachowanie psa.

Nie wierzyłam w to ani przez chwilę.

Jego mieszkanie znajdowało się wysoko nad miastem. Winda otworzyła się prosto na ogromny, cichy salon. Na szklanym stole stała pojedyncza filiżanka z pękniętym uchem. Na ścianie wisiały fotografie młodej kobiety o ciemnych lokach.

Dante stał przy oknie.

— Panno Marshall — powiedział, nie odwracając się. — Dziękuję, że pani przyjechała.

— Nie jestem pewna, czy miałam wybór.

Kącik jego ust drgnął.

— Ma pani więcej wyboru, niż sądzi.

Wtedy na szczycie schodów pojawił się Orion. Zbiegł na dół tak gwałtownie, że pazury zadudniły o drewno.

— Orion! — rozkazał Dante.

Pies go nie posłuchał. Wpadł prosto na mnie, oparł łapy o moje ramiona i wsunął łeb pod brodę. Zachwiałam się, obejmując jego kark. Pachniał lasem, deszczem i czymś znajomym, choć nie potrafiłam powiedzieć czym.

— On chyba naprawdę mnie polubił — wyszeptałam.

Dante patrzył na nas z twarzą pozbawioną koloru.

— To niemożliwe.

Orion potrząsnął głową. Spod szerokiej obroży wypadł mały srebrny medalion i odbił się od mojej dłoni.

— To jego? — zapytałam.

Dante zrobił krok naprzód.

— Proszę go nie otwierać.

Było już za późno. Zatrzask puścił pod moim paznokciem. W środku znajdowała się fotografia uśmiechniętej młodej kobiety.

Zabrakło mi tchu.

Miała moje oczy, moje ciemne loki i ten sam mały znak pod lewym uchem. Bliznę, którą pamiętałam z dzieciństwa, choć nikt nigdy nie potrafił wyjaśnić, skąd się wzięła.

— Kim ona jest?

Dante chwycił mnie za nadgarstek. Jego palce były lodowate.

— Skąd ma pani ten znak?

— Urodziłam się z nim.

Z korytarza dobiegło głuche warczenie Oriona. Pies odwrócił łeb ku zamkniętym drzwiom.

Dante puścił mnie i sięgnął pod marynarkę.

— Za mną. Natychmiast.

— Co się dzieje?

— Proszę nie pytać.

Szyba za naszymi plecami eksplodowała. Huk rzucił mnie na podłogę. Odłamki zatańczyły w powietrzu, a Dante przycisnął moje ramiona do marmuru. Orion zasłonił mnie własnym ciałem.

Ktoś krzyknął na korytarzu. Ochroniarze pobiegli w stronę schodów.

Dante pochylił się nad moim uchem.

— Olivio… moja siostra nie umarła.

Serce waliło mi tak mocno, że ledwie słyszałam kolejne słowa.

— Jeśli żyje, dlaczego przez całe życie myślałam, że nie mam rodziny?

Dante spojrzał na medalion w mojej dłoni.

— Bo ktoś chciał, żebyś tak myślała. A teraz ten ktoś wie, że cię znaleźliśmy…

cta_part2:

CZĘŚĆ 3

Człowiek za drzwiami próbował uciec, lecz Orion dopadł go przy schodach. Nie ugryzł go. Zatrzymał go, przygniatając łapami do podłogi, i warczał tak nisko, że czułam drżenie desek pod kolanami.

Dante podniósł mnie na nogi.

— Masz skaleczenie na policzku.

Dotknęłam ciepłej strużki krwi.

— Kim była kobieta ze zdjęcia?

— Elena. Moja siostra.

— Powiedziałeś, że nie umarła.

— Bo nie umarła. Trzy lata temu znaleziono spalony samochód nad rzeką. W środku były jej dokumenty i medalion. Wszyscy uznali, że to koniec.

— Wszyscy?

Dante spojrzał na srebrny przedmiot.

— Ja nie. Ale przez trzy lata nie znalazłem ani jednego śladu.

Drzwi na końcu korytarza otworzyły się i weszła starsza kobieta w granatowym płaszczu. W ręku trzymała skórzaną teczkę, tak zużytą, że na jej krawędzi widać było jasne pęknięcia.

— Wystarczy, Dante — powiedziała.

Dante zesztywniał.

— Marta, miałaś zostać w klinice.

— Zostałabym, gdybyś pozwolił mi wcześniej powiedzieć prawdę.

Kobieta spojrzała na mnie. Jej oczy natychmiast zaszkliły się łzami.

— Panno Marshall, proszę usiąść.

— Nie usiądę, dopóki ktoś nie wyjaśni, dlaczego człowiek strzelał do mieszkania.

Marta położyła teczkę na stole.

— Bo pani istnienie niszczy plan człowieka, który od trzech lat zarządza majątkiem Eleny.

Dante otworzył teczkę. W środku znajdowały się rachunki, kopie aktów i jedna kartka z odręcznym podpisem.

— To podpis mojego ojca — powiedział.

— Złożony dwa dni po rzekomej śmierci Eleny — odpowiedziała Marta. — Przekazał zarządzanie jej udziałami pańskiemu wujowi, Adrianowi Morettiemu.

Przewróciłam kolejną kartkę. Na dole widniało moje nazwisko.

Olivia Marshall.

Obok niego zapisano datę mojego urodzenia i słowa: „dziecko Eleny, przekazane pod ochronę”.

— To niemożliwe — wyszeptałam.

Dante podniósł wzrok.

— Elena miała córkę. Powiedziano mi, że dziecko zmarło przy porodzie.

Marta zacisnęła palce na teczce.

— Nie zmarło. To panią zabrano ze szpitala i umieszczono u rodziny zastępczej. Elena dowiedziała się o tym dopiero kilka miesięcy później. Zanim zdążyła panią odnaleźć, Adrian zamknął ją w prywatnej klinice pod fałszywym nazwiskiem.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod nóg.

— Dlaczego nikt jej nie uwolnił?

— Bo groził, że pani zginie. Przez lata Elena milczała, żeby panią chronić.

Dante odsunął krzesło tak gwałtownie, że uderzyło o ścianę.

— Gdzie ona jest?

Marta wyjęła z teczki kartę pacjenta.

— W klinice świętej Klary. Nadal żyje. I od wczoraj wie, że pani została odnaleziona.

W tej samej chwili telefon Dantego zawibrował na stole. Spojrzał na ekran. Połączenie pochodziło z kliniki.

Odebrał.

Przez kilka sekund tylko słuchał. Potem jego twarz stwardniała.

— Co znaczy, że nie ma jej w pokoju?

Marta podeszła do niego.

— Dante?

Zacisnął dłoń na telefonie.

— Adrian zabrał Elenę. Zostawił wiadomość.

— Jaką? — zapytałam.

Dante spojrzał na mnie, a w jego oczach pojawił się strach, którego nie widziałam nawet po strzale.

— Napisał, że jeśli chcemy ją odzyskać, mam przywieźć cię dziś o północy do starego dworca kolejowego. Samą…

part4_label: