CZĘŚĆ 4
— Do kogo? — zapytałem.
Breya nie odpowiedziała od razu. Odwróciła ekran telefonu w moją stronę. Na wyciągu widniała nazwa spółki, której wcześniej nie znałem, oraz numer rachunku kończący się czterema cyframi.
Sena poznała te cyfry.
— To konto mojego ojca — powiedziała.
Przez kilka sekund słyszałem tylko brzęk sztućców i cichy syk ekspresu do kawy w kuchni.
Byron wyciągnął rękę.
— Oddaj mi telefon.
Breya cofnęła się.
— Dlaczego płaciłeś za przygotowanie dokumentu z konta taty?
— Bo prowadziłem jego sprawy.
— Tata nie żyje od dwóch lat.
Twarz Byrona stężała.
Sena spojrzała na mnie, jakby nagle znalazła się na cienkim lodzie.
— Twój ojciec nie finansował mojej pracowni? — spytała.
— Nie — odpowiedział Byron. — Ja to zrobiłem.
— Z konta, do którego nie miałeś prawa?
— To były rodzinne pieniądze.
Breya zaśmiała się krótko, bez radości.
— Rodzinne pieniądze, z których kupiłeś sobie samochód i opłaciłeś hotel, kiedy mnie okłamywałeś? Nie. To już nie jest sprawa między tobą a Seną.
Byron rozejrzał się po sali. Przed chwilą miał tu publiczność, teraz każdy przyglądał mu się jak plamie na białym obrusie.
— Breya, nie niszcz własnych zaręczyn przez nieporozumienie.
— To ty je zniszczyłeś, zanim przyjechałam dziś rano.
Wyjęła z torebki kopertę z wytłoczonym nazwiskiem brata. Nie była szara ani zwyczajna. Miała kolor ciemnej oliwki i pachniała papierem z drukarni.
— Narzeczony znalazł te rachunki w dokumentach firmy — powiedziała. — Chciał porozmawiać z tobą po przyjęciu. Ale kiedy zobaczyłam, że przynosisz tu umowę Seny, zrozumiałam, że nie zamierzasz rozmawiać. Zamierzasz wszystkich ustawić tak, żeby nikt nie mógł ci odmówić.
Byron zrobił krok w stronę Breyi.
— Jeśli zerwiesz zaręczyny z powodu opowieści obcej kobiety…
— Sena nie jest obca. Jest moją siostrą.
— A ja jestem twoim bratem.
— Nie. Jesteś bratem mojego narzeczonego. I człowiekiem, któremu przez cały rok ufałam, bo mówił spokojnie i nosił dobre garnitury.
Wtedy pojawił się Mateo. Stał przy drzwiach z twarzą białą jak mąka. W ręce trzymał mały klucz do metalowej kasetki.
— Byron — powiedział. — Pojechałem do kancelarii ojca.
Byron odwrócił się gwałtownie.
— Nie miałeś prawa.
— Miałem prawo wiedzieć, dlaczego z rachunku taty znikały pieniądze.
Mateo położył klucz na stole.
— W kasetce były oryginały pełnomocnictw. Twoje pełnomocnictwo wygasło trzydzieści dni po jego śmierci. Wszystkie późniejsze przelewy podpisałeś sam.
Sena wciągnęła powietrze.
— Dlaczego nie powiedziałeś tego wcześniej? — zapytałem.
Mateo spojrzał na nią.
— Bo byłem tchórzem. Byron powiedział, że jeśli go oskarżę, firma upadnie, a pracownicy stracą wypłaty. Nie wiedziałem, że część tych pieniędzy poszła na twoją pracownię i że zamieni to w broń przeciwko tobie.
— Mogłeś powiedzieć — odparła Sena.
— Wiem.
Marisol zamknęła notes.
— Dlatego przyszłam. Mateo zadzwonił do mnie rano.
Byron chwycił dokument przeniesienia pracowni i podarł go na wąskie paski. Jeden spadł na tort, prosto na lukrowaną figurkę dwóch splecionych dłoni.
— Nie macie nic — syknął. — Notatki, rachunki, stare wspomnienia. Bez mojego podpisu wszystko jest tylko historią.
Wyjąłem telefon.
— Nie. Jest jeszcze coś.
Sena spojrzała na mnie zaskoczona.
Przez ostatnie cztery miesiące pracowałem jako wolny redaktor dla małej firmy księgowej. Pomagałem porządkować archiwum po ojcu Byrona. Kiedy Breya poprosiła mnie tydzień wcześniej o sprawdzenie kilku tabel, zauważyłem, że numery przelewów z rachunku rodzinnego powtarzały się w zestawieniu inwestycji Seny. Nie znałem całej historii, ale wydrukowałem kopie z datami.
Położyłem je obok notesu Marisol.
— Te dokumenty nie były stare. Zostały pobrane z archiwum w środę. Z podpisem osoby, która miała dostęp do rachunku.
Byron spojrzał na mnie.
— Ty to zrobiłeś?
— Nie. Ty zostawiłeś ślad, a ja go przeczytałem.
W głębi sali narzeczony Breyi wyjął telefon i zadzwonił do księgowej firmy. Nie było krzyku ani przedstawienia. Była tylko rzeczowa rozmowa o zablokowaniu przelewów i zmianie dostępu do rachunków.
Byron nagle stracił zainteresowanie dokumentami Seny.
— Mateo, odwołaj to.
— Nie.
— Jeśli zablokujesz konto, ludzie jutro nie dostaną pieniędzy.
— Dostaną. Z własnego rachunku, nie z twojego.
Sena podeszła do stołu. Podniosła ceramicznego ptaszka, który pękł przy skrzydle. Przez cały wieczór ściskała go tak mocno, że cienka rysa rozeszła się po szkliwie.
— Byron — powiedziała — czego naprawdę chciałeś?
— Zwrotu pieniędzy.
— Nie. Chciałeś, żebym podpisała przeniesienie, bo sama pracownia była warta więcej niż to, co wpłaciłeś. A potem chciałeś użyć mojego nazwiska przy dotacji, bo twoja firma nie dostałaby tego kontraktu.
Nie zaprzeczył.
To wystarczyło.
Breya podniosła z podłogi pierścionek zaręczynowy. Zdjęła go przy wszystkich i położyła na talerzyku obok kawałka niepokrojonego tortu.
— Nie wyjdę za człowieka, który robi z cudzej krzywdy plan finansowy — powiedziała Mateo.
Mateo skinął głową. Oczy miał czerwone, ale nie próbował jej zatrzymać.
Byron patrzył na pierścionek.
Nie na Senę.
Nie na pieniądze.
Na życie, które właśnie stracił, bo próbował odebrać komuś innemu jej pracę.
O ósmej rano pojechaliśmy do pracowni Seny. Nie było tam tłumu ani dramatycznego wejścia. Był zimny korytarz, automat z kawą i dostawca gazu z tabletem pod pachą.
— Mam zlecenie odbioru pieca — powiedział.
Sena podała mu kopie przelewów, notatki Marisol i zaświadczenie o dotacji.
— A jeśli potrzebuje pan potwierdzenia, proszę zadzwonić do księgowej. Jej numer jest tutaj.
Mężczyzna przeczytał dokumenty, spojrzał na ekran i pokręcił głową.
— Zlecenie zostało anulowane pięć minut temu.
— Przez kogo? — spytałem.
— Przez właściciela rachunku, z którego je wystawiono.
Sena zamknęła oczy. Nie z ulgą. Z wyczerpania.
W piecu coś kliknęło. Metal rozszerzył się od ciepła.
Marisol przyniosła rano pudełko z dokumentami. Mateo podpisał oświadczenie, że przekaże księgowej wszystkie akta. Breya odwołała przyjęcie weselne, ale nie odwołała kontraktu z lokalną piekarnią. Powiedziała, że tort i tak powinien zostać zjedzony, skoro tyle osób musiało patrzeć na kłamstwa Byrona.
Sena nie odzyskała czterech miesięcy strachu. Nie odzyskała też pieniędzy wydanych na zabezpieczenie pracowni i rozmowy z księgową. Ale zatrzymała piec, kontrakt i własne nazwisko.
Byron musiał sprzedać udziały w firmie, żeby pokryć pieniądze zabrane z rachunku ojca. Nie został wyrzucony na ulicę. Musiał tylko oddać dokładnie to, co uważał za nietykalne: kontrolę nad cudzymi pieniędzmi i możliwość decydowania, kto ma prawo wejść do pokoju.
Wieczorem Sena przyszła do mnie z naprawionym ceramicznym ptaszkiem. Pęknięcie zalano złotą glazurą. Skrzydło nie wyglądało jak wcześniej, ale trzymało się mocniej.
— Chcesz herbaty? — zapytałem.
— Chcę, żebyś jutro przyszedł do pracowni.
— Jako chłopak?
— Jako ktoś, kto umie czytać tabelki i fatalnie je widelcem.
— To bardzo konkretna oferta.
Położyła ptaszka na moim biurku, między rachunkami a pustym kubkiem.
— Muszę wysłać pierwszą partię kubków do sklepów. Nie chcę robić tego sama.
Pomyślałem o dokumentach, o jej siostrze odkładającej pierścionek na talerz i o Byronie, który przez cały wieczór walczył o pracownię, a stracił coś znacznie ważniejszego.
— Przyjdę — powiedziałem.
Sena wskazała ceramicznego ptaszka.
— Tylko go nie zgub.
— Nie zgubię.
Rano, kiedy rozstawiała kubki przy rozgrzanym piecu, postawiła go na półce nad drzwiczkami. Złota rysa błysnęła w pomarańczowym świetle, a Sena powiedziała do mnie:
— Roman, podaj mi formularz dostawy. Tym razem podpiszę go sama.
Przegapiłeś początek?
