CZĘŚĆ 4
…— Kto powiedział ci, że umrzesz z mojej winy? — zapytałem.
Michał oddychał ciężko. W tle słychać było metalowe kółka przesuwane po szpitalnej podłodze.
— Adrian. Powiedział, że dom jest już sprzedany, a ty odmówiłeś podpisania ostatniej zgody.
— Gdzie jesteś?
— W klinice przy Dębowej. Sala siedemnasta.
— Zostań tam. Przyjadę.
Rozłączyłem się i spojrzałem na Chloe.
— Ty wiedziałaś, że on tak mu powiedział?
— Nie.
— Ale dałaś mu moje dokumenty.
— Dałam mu kopię dowodu, żeby przygotował umowę. Nie wiedziałam, że użyje jej do oszustwa.
Anna zamknęła teczkę.
— Adrian wykorzystał was oboje. Chloe chciała zdobyć pieniądze, a on zobaczył łatwy sposób na przejęcie nieruchomości.
— Dlaczego jednak podpisałaś te dokumenty? — spytałem Chloe.
Otarła policzek rękawem.
— Bo Michał nie chciał, żebyś się dowiedział. Kiedy odnalazłam go w ośrodku, pokazał mi fotografię twojej matki. Miał jej oczy. Nie umiałam wrócić do domu i powiedzieć ci, że przez całe życie nie wiedziałeś o własnym bracie.
— Powinnaś była powiedzieć prawdę.
— Wiem.
To krótkie słowo nie naprawiło niczego. Ale po raz pierwszy nie próbowała się bronić.
Pojechaliśmy do kliniki osobno. Chloe usiadła z tyłu taksówki, Anna pojechała za nami. Na parkingu pachniało mokrym betonem i środkiem do dezynfekcji. W recepcji pielęgniarka sprawdziła nazwisko Michała i zaprowadziła mnie na oddział.
Michał leżał pod cienkim kocem. Był ode mnie starszy o siedem lat, miał zapadnięte policzki i długie palce. Na stoliku trzymał fotografię kobiety, której twarz znałem z rodzinnych albumów.
— Jesteś Lucas? — zapytał.
— Tak.
— Masz jej zegarek.
Dotknąłem nadgarstka. Od śmierci mamy nosiłem mały, mosiężny zegarek, którego nigdy nie naprawiłem, choć wskazówki zatrzymały się na godzinie 3:17.
— Zostawiła go mnie.
— Mnie zostawiła to.
Michał podał mi fotografię. Na odwrocie widniał jej charakter pisma: „Dla Michała, jeśli kiedyś będziesz gotowy.”
Nie potrafiłem oddychać.
— Dlaczego nigdy cię nie szukała?
— Szukała. Tylko za późno. Znalazła mnie miesiąc przed śmiercią. Bała się, że jej nie wybaczę.
Chloe stała przy drzwiach.
— Nie wiedziałam o tej fotografii — powiedziała.
Michał popatrzył na nią.
— Adrian wiedział. To on przyniósł mi kopię listu. Powiedział, że Lucas nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Wtedy zrozumiałem, po co Adrianowi był Michał. Nie chodziło tylko o pieniądze. Potrzebował człowieka, który uwierzy w jego kłamstwo i naciskiem zmusi mnie do podpisania sprzedaży.
Anna następnego dnia spotkała się z nami w kancelarii. Na stole leżały dokumenty, a obok nich wydruk z księgi nieruchomości.
— Adrian złożył wniosek o wpis hipoteki na pańskim domu — powiedziała. — Posłużył się pełnomocnictwem, ale podpis świadka jest mój. Mogę zeznać, że dokument był podrobiony.
— A jeśli zaprzeczy?
— Nie zaprzeczy długo.
Adrian przyjechał godzinę później. Wszedł w jasnym płaszczu, z uśmiechem człowieka, który nadal uważał, że kontroluje sytuację.
— Lucas, niepotrzebnie robimy przedstawienie — powiedział. — Podpiszesz zgodę, a twój brat otrzyma pieniądze.
— Nie jesteś właścicielem mojego domu.
— Bez mojego układu twój brat nie dostanie leczenia.
Michał podniósł głowę.
— Powiedziałeś mi, że dom już jest sprzedany.
Uśmiech Adriana zniknął.
— Byłeś pod wpływem leków. Nie pamiętasz.
— Pamiętam każde słowo.
Chloe zrobiła krok naprzód.
— I pamiętam, że powiedziałeś mi, iż jeśli nie podpiszę, pokażesz Lucasowi wszystkie moje długi.
Adrian odwrócił się do Anny.
— To rodzinny konflikt. Nie ma pani prawa się wtrącać.
— Mam prawo, bo mój podpis wykorzystałeś do oszustwa — odpowiedziała. — A kopię pełnomocnictwa wysłałam już do właściciela kliniki i banku.
Adrian zacisnął szczękę.
— Nie wiecie, co robicie. Jeśli ten dom nie zostanie sprzedany, Michał może nie doczekać zabiegu.
— Zabieg nie był uzależniony od mojego domu — powiedziałem. — Sprawdziłem to.
Chloe spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
— Co zrobiłeś?
— Zadzwoniłem do fundacji, którą prowadziła mama. Anna znalazła jej statut. Fundacja ma odłożone pieniądze na leczenie dzieci i osób, które nie mogą ujawnić swojej historii. Mama utworzyła ją rok przed śmiercią.
Michał zacisnął palce na fotografii.
— Ona wiedziała, że kiedyś mnie odnajdzie?
— Nie wiem. Ale zostawiła środki właśnie na takie przypadki.
Adrian cofnął się o krok.
Stracił nie tylko dom, który chciał przejąć. Stracił plan oparty na strachu. Nie mógł już szantażować Chloe chorobą Michała ani mnie poczuciem winy.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie z nim.
Wieczorem spotkaliśmy się z Chloe w pustej sali odwiedzin. Na stole leżały jej dokumenty, moja kopia dowodu i srebrna bransoletka, którą znalazłem rano pod kanapą.
— Nie wiem, czy potrafię ci wybaczyć to, co powiedziałaś przy znajomych — powiedziałem.
— Nie proszę, żebyś wybaczył od razu.
— Upokorzyłaś mnie, bo bałaś się powiedzieć prawdę.
— Tak.
— Mogłaś mnie zranić prywatnie. Wybrałaś wszystkich.
Chloe skinęła głową. Łzy spadły jej na dłonie.
— Chciałam, żebyś mnie znienawidził. Wtedy nie musiałabym patrzeć, jak tracisz dom przez mój błąd.
— To nie był twój dom do oddawania.
— Wiem.
Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało.
— Co teraz? — zapytała.
Popatrzyłem na bransoletkę. Tę samą, która podczas tamtej imprezy wbiła mi się w palce, kiedy wyciągałem ją z kręgu śmiejących się ludzi.
— Wyprowadzisz się na jakiś czas — powiedziałem. — Nie jako kara. Potrzebuję przestrzeni, żeby zdecydować, czy to małżeństwo jeszcze istnieje.
— A Michał?
— Będę jego bratem, niezależnie od tego, co stanie się z nami.
Chloe zamknęła oczy.
— Mogę go jutro odwiedzić?
— Jeśli on będzie chciał.
Następnego dnia Michał dostał potwierdzenie finansowania leczenia. Fundacja pokryła pierwszy etap, a dom nad jeziorem pozostał nietknięty. Adrian nie zdołał złożyć skutecznego wniosku, bo Anna przekazała wszystkie dokumenty bankowi i właścicielowi kancelarii. Jego wspólnik wycofał się, gdy dowiedział się, że nieruchomość nie jest na sprzedaż.
Chloe podpisała oświadczenie o wycofaniu pełnomocnictwa i przyznała się do podania Adrianowi moich danych. Nie próbowała zasłaniać się dobrymi intencjami. Wiedziała, że uratowanie komuś życia nie daje prawa do odebrania mu wyboru.
Michał przeszedł pierwszy zabieg trzy dni później. Siedziałem przy nim, kiedy pielęgniarka poprawiała przewód kroplówki.
— Lucas — powiedział cicho.
— Jestem.
— Nie musisz mnie kochać.
— Nie znam cię jeszcze na tyle długo, żeby wiedzieć, co czuję.
Uśmiechnął się słabo.
— To uczciwe.
— Ale mogę przychodzić.
— To też uczciwe.
Na stoliku między nami leżała fotografia mamy. Odwróciłem ją na drugą stronę i przeczytałem jej zdanie jeszcze raz.
„Dla Michała, jeśli kiedyś będziesz gotowy.”
Michał dotknął papieru.
— Myślisz, że byłaby zła?
— Na ciebie? Nie.
— Na ciebie?
Spojrzałem na zatrzymane wskazówki mojego zegarka.
— Pewnie zapytałaby, dlaczego tak długo udawaliśmy, że łatwiej jest nie wiedzieć.
Michał zaśmiał się cicho, a pielęgniarka zganiła go spojrzeniem.
— Nie śmiej się, bo rozciągniesz szwy.
— Widzisz? — powiedział. — Już mnie pilnują.
Za szybą korytarza Chloe stała z bransoletką w dłoni. Nie weszła, dopóki Michał sam nie skinął głową.
Kiedy podała mu zdjęcie, nie powiedziała „przepraszam”. Zamiast tego położyła obok fotografii kartkę z numerem fundacji i powiedziała:
— Tym razem niczego nie podpiszę za ciebie.
Michał spojrzał na nią, potem na mnie.
— Dobrze. To zacznijmy od własnych podpisów.
A zatrzymany zegarek mojej matki ruszył dokładnie o 3:17, kiedy Michał po raz pierwszy nazwał mnie bratem.
Przegapiłeś początek?
