CZĘŚĆ 4
Nie zdążyłam odpowiedzieć Marcelowi, bo Vivian wyrwała mi telefon z ręki.
— To niemożliwe — powiedziała.
Odczytała wiadomość jeszcze raz. Potem upuściła telefon na stół.
Dorian patrzył na nią, jakby dopiero teraz zauważył, że kobieta stojąca obok niego nie była ozdobą wieczoru.
— Co podpisałaś? — zapytał.
— Niczego nie podpisałam.
— Na pierwszej stronie jest twoje nazwisko.
— To nie mój podpis.
Helena wyciągnęła rękę.
— Marcel ma przynieść księgę tutaj.
— Nie — powiedział Dorian.
Jedno słowo wystarczyło, by wszyscy odwrócili ku niemu głowy.
Zrobił krok w stronę wyjścia.
Lucian zablokował mu drogę laską.
— Nigdzie nie pójdziesz.
— To mój budynek.
— Był twój, dopóki nie odkryliśmy, że kupiłeś go za pieniądze skradzione z funduszu pogrzebowego.
Dorian zacisnął szczękę.
— Nie wiesz, o czym mówisz.
— Wiem więcej niż ty myślisz.
Na galerii nad salą pojawił się Marcel. Trzymał dwie ciężkie księgi związane skórzanym paskiem. Na jego policzku widniało rozcięcie.
— Znalazłem je pod fałszywą podłogą — powiedział. — Ktoś próbował wynieść trzecią.
— Kto? — zapytałam.
Marcel spojrzał na Vivian.
— Jej siostra.
Vivian zachwiała się i oparła dłoń na stole.
— Moja siostra nie żyje od dwóch lat.
Nagle zrozumiałam, dlaczego podpis był podobny, ale nieprawdziwy. Ktoś użył nazwiska zmarłej kobiety, by ukryć transfery. Jednak nie Dorian był autorem całego planu.
Otworzyłam pierwszą księgę.
Na kolejnych stronach widniały daty, kwoty i inicjały. Dorian rzeczywiście kradł z funduszy Syndykatu, ale większość pieniędzy znikała na kontach należących do człowieka oznaczonego literą „R”.
Lucian pobladł.
— Ravel.
— Kto to jest? — zapytałam.
Helena odpowiedziała za niego.
— Nasz ojciec miał wspólnika. Człowieka, który zbudował port, kasyna i połowę sieci transportowej. Dorian był dla niego tylko wykonawcą.
Dorian roześmiał się gorzko.
— Myśleliście, że sam chciałem władzy? Ravel obiecał mi ochronę. Powiedział, że jeśli nie będę posłuszny, zginą wszyscy, których kocham.
— Dlatego zabiłeś mojego ojca? — zapytałam.
— Twój ojciec chciał mnie wydać. Nie zostawił mi wyboru.
— Zostawił ci wybór. Wybrałeś siebie.
Przez chwilę jego twarz straciła twardość. Zobaczyłam człowieka, za którego wyszłam, zanim zamienił małżeństwo w więzienie.
Vivian podniosła głowę.
— A mnie? Mnie też wybrałeś?
Dorian odwrócił wzrok.
— Potrzebowałem kogoś, kto nie zadawał pytań.
— Nie — powiedziała. — Potrzebowałeś kogoś, kogo można było obwiniać.
Podała mi mały klucz znaleziony wcześniej na stole.
— Ravel ma biuro w starym hotelu przy nabrzeżu. Dorian spotykał się z nim zawsze w środy. Dzisiaj też miał tam pojechać po gali.
Dorian zrobił gwałtowny ruch, ale tym razem ochroniarze stanęli po mojej stronie. Nie dlatego, że nagle mnie pokochali. Po prostu zobaczyli księgi.
Prawda miała własną wagę.
— Dlaczego mi pomagasz? — zapytałam Vivian.
Jej oczy były pełne łez, lecz głos miała spokojny.
— Bo myślałam, że jestem jego wybranką. A byłam tylko kolejnym rachunkiem. I dlatego, że twoja teczka zawiera coś jeszcze.
— Co?
Vivian wskazała drugą księgę.
— Listę ludzi, których Ravel kazał usunąć. Twoje nazwisko jest na samym końcu.
W sali zapadła cisza.
Nie dlatego, że wszyscy bali się Doriana.
Bali się człowieka, którego Dorian przez lata nazywał swoim panem.
O północy opuściliśmy Meridian Hall bocznym przejściem. Nie zabrałam biżuterii, ubrań ani rzeczy, które Dorian kupował, by wyglądać na hojnego męża. Wzięłam tylko teczkę, księgi i mosiężny klucz.
W samochodzie Lucian siedział naprzeciwko mnie.
— Nie musisz przejmować Syndykatu — powiedział.
— Wiem.
— Możesz sprzedać udziały, rozwiązać fundusze i oddać wszystko rodzinom ludzi, których skrzywdziliśmy.
— Wiem.
— A co z Dorianem?
Spojrzałam przez szybę na światła portu. W oddali majaczył stary hotel Ravela.
— Dorian straci władzę. Nie dlatego, że mu ją odbiorę. Dlatego, że jego własni ludzie zobaczą, iż przez cały czas był cudzym narzędziem.
Lucian zacisnął dłonie na lasce.
— A ty? Czego chcesz?
Odpowiedź przyszła dopiero wtedy, gdy samochód zatrzymał się przed hotelem.
Wysiadłam i podałam Marcelowi księgę z nazwiskami.
— Chcę, żeby każdy człowiek z tej listy dostał kopię dokumentów. Nie po to, by rozpętać wojnę. Po to, by Ravel nie mógł już kupić milczenia.
W hotelowym holu znaleźliśmy Ravela przy kominku. Był starszy od wspomnień, które o nim słyszałam, ale jego ręce były nieruchome, a spojrzenie zimne.
— Serafina — powiedział. — Wreszcie przestałaś udawać żonę.
— A ty wreszcie przestałeś udawać, że Dorian działał sam.
Dorian stał za mną z opuszczonymi ramionami. Ravel spojrzał na niego.
— Powiedz jej, kto podpisał rozkaz dotyczący jej ojca.
Dorian pobladł.
— Ty.
Ravel uśmiechnął się cienko.
— Kłamiesz.
— Mam kopię — odpowiedziałam.
Położyłam na stole kartkę z podpisem Ravela. Nie był to dokument z archiwum. Była to strona, którą Dorian próbował wyrwać z drugiej księgi. Zabranie jej z sali było jego odruchem. Nie zauważył, że Marcel zdążył zrobić kopię.
Ravel rzucił się do kominka.
Lucian chwycił go za nadgarstek.
— Za późno.
Ravel spojrzał na mnie.
— Wiesz, co się stanie, jeśli to ujawnisz?
— Tak.
— Stracisz nazwisko Castellane.
Zdjęłam obrączkę i położyłam ją na jego podpisie.
— To nie jest moje nazwisko.
Dorian patrzył na obrączkę, jakby była ostatnim przedmiotem łączącym go ze mną.
— Serafino — powiedział cicho. — Czy kiedykolwiek mnie kochałaś?
To było jedyne pytanie tego wieczoru, na które nie odpowiedziałam od razu.
Kochałam mężczyznę, który obiecywał mi bezpieczeństwo, zanim zamienił je w kontrolę. Kochałam jego dłonie, gdy pomagały mojemu ojcu przy dokumentach. Kochałam głos, który później wypowiadał kłamstwa bez drżenia.
— Kochałam człowieka, którym udawałeś, że jesteś — powiedziałam. — Ale nie będę już płacić za jego grzechy.
Ravel został sam z dokumentami, których nie mógł spalić. Dorian oddał klucze do wszystkich rachunków. Vivian zeznała, gdzie ukryto trzecią księgę, a jej siostra okazała się żywa — przebywała pod ochroną w klinice i przez dwa lata czekała, aż ktoś odważy się ujawnić jej nazwisko.
Helena przekazała rodzinom ofiar część majątku Castellane. Lucian objął zarząd tylko na czas uporządkowania funduszy. Ja nie przejęłam tronu Syndykatu.
Przejęłam archiwum.
Tam, gdzie przez lata chowano cudze zbrodnie, powstało miejsce, w którym każda rodzina mogła odczytać prawdę o swoich pieniądzach i swoich bliskich.
Kilka dni później znalazłam w dolnej szufladzie komody samotną perłę Vivian. Nie oddałam jej ani jej, ani Dorianowi. Włożyłam ją do koperty z nazwiskiem mojego ojca i dołączyłam do jego dokumentów.
Nie jako pamiątkę po małżeństwie.
Jako dowód, że nawet najdłużej zamykana szuflada kiedyś się otwiera.
A na pierwszej stronie nowej księgi napisałam tylko jedno zdanie: „Nie wpisujcie tu nazwisk ludzi, których chcecie chronić. Wpisujcie tych, których prawda ma ocalić”.
Przegapiłeś początek?
