CZĘŚĆ 4
…Piotr wybiegł przed dom, ale samochód Darka już ruszał. Koła zapiszczały na mokrym żwirze, a spod nich prysnęły kamienie.
Zosia zerwała się z kanapy.
— On jedzie do szkoły!
— Skąd wiesz? — zapytałem, bo Piotr wciąż miał włączoną łączność ze mną i słyszałam każde słowo.
— Darek powiedział, że tam jest druga koperta. W schowku pani woźnej. Zostawił ją rano.
Piotr przekazał informację patrolom w okolicy, lecz nie ruszył za samochodem. W sypialni Elżbieta nadal walczyła o oddech, a Zosia zwijała się z bólu.
— Dziecko jedzie z nami — powiedziała ratowniczka. — Jeśli wyrostek pęknie, będzie bardzo źle.
Zosia spojrzała w stronę drzwi.
— Ale mama…
— Twoja mama jedzie inną karetką. Spotkacie się w szpitalu.
Dziewczynka pokręciła głową.
— Nie chcę, żeby tata został sam z tym domem.
To zdanie było zbyt dorosłe jak na ośmioletnie dziecko. A jednak właśnie ono wyjaśniało, dlaczego przez kilka dni znosiła ból i strach. Zosia nie próbowała ratować tylko siebie. Próbowała pilnować, żeby Robert nie zabrał także ostatniej rzeczy, która należała do jej matki.
W tym samym czasie Robert siedział na podłodze pod ścianą. Jeden z policjantów trzymał go z dala od kuchni, ale Piotr podszedł do niego i pokazał mu wiadomość od Darka.
— Gdzie on pojechał?
— Nie wiem.
— Wie pan.
Robert zacisnął szczękę.
— Do starego magazynu przy torach.
— Po co?
— Ma tam dokumenty.
Helena, owinięta kocem, podniosła głowę.
— Nie dokumenty. Pieniądze. Widziałam, jak Darek zabrał kopertę z szuflady Elżbiety.
Robert spojrzał na nią z wściekłością.
— To miało być moje.
— Właśnie dlatego zrobiłeś to wszystko? — zapytała Helena. — Dla pieniędzy, których nawet nie zdążyłeś wydać?
Robert przetarł twarz.
— Nie rozumiesz. Bank miał zabrać dom. Pożyczałem, żeby spłacić poprzednie długi. Potem pożyczałem, żeby spłacić tamte. Elżbieta chciała mnie zostawić. Wiedziałem, że bez domu nie będę miał dokąd wrócić.
— Więc postanowiłeś odebrać dom jej — powiedział Piotr.
Robert nie odpowiedział.
W karetce Zosia siedziała z podłączonym płynem. Plastikowa bransoletka z pękniętym księżycem przesuwała się po jej nadgarstku za każdym razem, gdy pojazd podskakiwał na nierównej drodze.
— Pani Marto? — spytała, kiedy ratowniczka pozwoliła jej porozmawiać przez telefon. — Czy moja mama wie, że zadzwoniłam?
— Jeszcze nie. Ale dowie się.
— A jeśli będzie zła?
— Będzie ci wdzięczna.
— Skąd pani wie?
Przez chwilę patrzyłam na migające światła na monitorze dyspozytorni.
— Bo zrobiłaś dokładnie to, co trzeba było zrobić.
— Bałam się.
— Wiem.
— Bardzo.
— Wiem, Zosiu.
W szpitalu lekarze zabrali ją na salę operacyjną. Elżbietę przyjęto na oddział ratunkowy z objawami silnego zatrucia środkami uspokajającymi. Oboje byli przytomni, lecz każda minuta mogła zdecydować o ich stanie.
Piotr pojechał z Heleną do starego magazynu. Darek rzeczywiście tam był. Siedział w samochodzie z kopertą na kolanach, ale nie zdążył odjechać. Kiedy zobaczył policjanta, wysiadł i uniósł ręce.
— To Robert kazał — powiedział od razu. — Ja tylko miałem dopilnować podpisu.
— A kobieta zamknięta w piwnicy?
Darek spuścił wzrok.
— Nie chciałem, żeby ktokolwiek dzwonił.
— A dziecko?
— Robert mówił, że ona nic nie rozumie.
Piotr odebrał od niego kopertę. W środku znajdowała się umowa sprzedaży domu, podpisana przez Roberta, lecz bez podpisu Elżbiety. Był także list od doradcy bankowego, w którym jasno napisano, że dokument nie ma żadnej mocy bez zgody właścicielki.
Darek próbował tłumaczyć, że chciał tylko pieniędzy za przysługę. Robert obiecał mu dużą kwotę, gdy dom zostanie sprzedany. Obiecał również, że Elżbieta niczego nie zauważy, bo po lekach będzie spała przez całą noc.
Nie przewidzieli jednego: Zosia znała numer alarmowy.
Późnym wieczorem zadzwonił do mnie Piotr. Powiedział, że Elżbieta odzyskała przytomność. Zosia była już po operacji. Robert i Darek zostali zatrzymani, ale Piotr nie mówił o zwycięstwie. W jego głosie słyszałam zmęczenie człowieka, który wie, że dla tej rodziny najtrudniejsza część dopiero się zaczyna.
Następnego ranka pojechałam do szpitala jako świadek rozmowy, nie jako dyspozytorka. Elżbieta leżała blada, z kroplówką przy ręce. Kiedy zobaczyła Zosię, spróbowała usiąść, lecz ból zmusił ją do położenia się z powrotem.
— Mamusiu — powiedziała Zosia.
— Chodź do mnie, skarbie.
Dziewczynka wspięła się na krzesło przy łóżku. Nie wolno jej było jeszcze kłaść się obok matki, więc położyła policzek na jej dłoni.
— Przepraszam — wyszeptała Elżbieta.
— Za co?
— Że nie zauważyłam, jak bardzo się boisz.
Zosia pokręciła głową.
— Zauważyłaś. Tylko byłaś chora.
Elżbieta zamknęła oczy. Po jej policzku spłynęła łza.
— Tata chciał sprzedać dom — powiedziała Zosia. — I chciał cię uśpić, żebyś podpisała.
— Wiem.
— Nie oddam mu twojego domu.
Elżbieta ścisnęła jej palce.
— Ten dom nie jest ważniejszy od ciebie.
— Dla mnie jest ważny, bo tam jest twój czerwony minutnik. Ten z jabłkiem. Ustawiłaś go, kiedy uczyłaś mnie robić zupę.
Elżbieta uśmiechnęła się słabo.
— Pamiętasz?
— Pamiętam wszystko.
Wtedy zrozumiałam, co naprawdę znalazł Piotr w tamtym domu. Nie tylko ślady po przestępstwie. Zobaczył miejsce, w którym dorośli przez kilka dni kłamali, a jedno dziecko zapamiętało każdy szczegół: godzinę na minutniku, kubek na podłodze, klucz z rybą, ręce matki i głos mężczyzny za drzwiami.
Helena przyjechała do szpitala tego samego dnia. Miała plaster nad brwią, ale trzymała się prosto. Przyniosła Zosi jej plecak ze szkoły. W bocznej kieszeni znalazła kopertę, o której mówiła dziewczynka.
Nie było w niej pieniędzy.
Było zdjęcie Zosi zrobione przed szkołą i krótka wiadomość: „Powiedz mamie, że podpisze, jeśli chce cię jeszcze zobaczyć”.
Elżbieta przeczytała ją drżącymi rękami. Potem podała kartkę Piotrowi.
— To już nie jest tylko sprawa domu — powiedziała.
— Wiem — odpowiedział.
Zosia siedziała obok i patrzyła na zdjęcie. Jej twarz była zmęczona, lecz głos brzmiał pewnie.
— Nie chcę, żeby tata przychodził do szpitala.
— Nie przyjdzie — powiedziała Elżbieta.
— A jeśli będzie mówił, że żałuje?
Elżbieta spojrzała na nią długo.
— Żal można udowodnić czynami. Nie słowami.
Robert nie dostał domu. Umowa nie została podpisana, a bank, po otrzymaniu dokumentów, wstrzymał sprzedaż. Darek wskazał rachunki, które pokazały całą skalę długów Roberta. Najważniejszy dokument nie pochodził jednak od niego. Była nim kartka Elżbiety, napisana tydzień wcześniej i schowana w szufladzie pod obrusami. Opisała na niej groźby, leki i nazwiska osób, do których chciała zwrócić się o pomoc.
Nie zdążyła.
Zosia zdążyła za nią.
Kiedy wieczorem pielęgniarka przyniosła dziecku rzeczy z domu, dziewczynka wyjęła z torby czerwony minutnik w kształcie jabłka. Obudowa była porysowana, a wyświetlacz nadal pokazywał 17:42.
Postawiła go na stoliku przy łóżku matki.
— Ustawimy go? — zapytała Elżbieta.
— Tak. Na lekarstwo.
— A potem?
Zosia przekręciła pokrętło. Minutnik zadzwonił cienkim, dźwięcznym sygnałem, który przypomniał wszystkim o chwili, gdy pomoc została wezwana.
Elżbieta objęła córkę tak mocno, jak pozwalały jej rany.
— Co wpiszemy na kartce dla lekarza? — spytała.
Zosia pomyślała chwilę.
— Że o 17:42 mama jeszcze miała córkę.
Potem przycisnęła pęknięty księżyc do dłoni matki, a czerwone jabłko zaczęło odliczać kolejne sekundy.
Przegapiłeś początek?
