CZĘŚĆ 4

Wiadomość od lekarza pojawiła się na ekranie o szesnastej dziewiętnaście.

Przeczytałem ją dwa razy.

— Gdzie jest moja matka? — zapytałem.

Voss cofnął się, jakby nazwisko starszej kobiety było ostrzem wyciągniętym w jego stronę.

— Nie wiem — powiedział.

Rosa spojrzała na niego z niedowierzaniem.

— Przecież mówiłeś, że wszystko załatwiłeś.

— Co miałem załatwić? — warknął.

Cheney stał kilka kroków dalej, z rękami uniesionymi nad głową. Dwóch funkcjonariuszy odebrało mu broń. Na jego twarzy wysychały krople potu, a pod paznokciem miał czerwony pył z pobocza.

— Szeryfie — powiedział — mówiłeś, że kobieta wyjedzie dobrowolnie.

— Zamknij się.

— Mówiłeś, że pełnomocnictwo jest prawdziwe.

— Zamknij się, Brett!

Rzuciłem się wzrokiem na Eleanor.

— Dzwoń do ośrodka.

— Już dzwoniłam. Nie odbierają.

— Do mojej siostry?

— Jest w samolocie. Lecą do niej wiadomości.

Mara podeszła do mnie i podała mi butelkę wody. Plastik był ciepły od słońca.

— Generale, musimy zabezpieczyć pańską matkę, ale najpierw muszę wiedzieć, co dokładnie było w teczce.

— Oryginalny akt własności, pełnomocnictwo, korespondencja z firmą wydobywczą i notatki matki.

— Co w nich było?

— Nie wiem. Matka nie pozwoliła mi ich przeczytać. Powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mam szukać odpowiedzi w starej przystani przy rzece.

Eleanor ścisnęła mój łokieć.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi o przystani?

— Bo uznałem, że to kolejna tajemnica starszej kobiety.

— Twoja matka nigdy nie żartowała, kiedy chodziło o tę ziemię.

Mara odwróciła się do Rosy.

— Czy są dodatkowe zapisy z dyspozytorni?

— Tak. Wydrukowałam je przed wyjściem.

— A monitoring?

— Kamery przy rzece nie należą do hrabstwa. Są własnością firmy wydobywczej.

Na te słowa Voss zaczął się śmiać. Krótko i nerwowo.

— Nie rozumiecie, z kim macie do czynienia.

— To proszę nam wyjaśnić — powiedziałem.

— Firma nie zatrudniła mnie do kradzieży ziemi. Chciała czegoś, co znajdowało się pod nią.

Wszyscy zamilkli.

— Czego? — zapytała Eleanor.

Voss patrzył na drogę, nie na nas.

— Podczas wojny armia składowała tam amunicję. Stare tunele ciągną się pod całą doliną. Firma wiedziała, że teren może zawierać materiały, których nie wolno znaleźć. Pańska matka znalazła wejście i zgłosiła to przed laty.

— Dlatego ją zastraszaliście? — spytałem.

— Dlatego próbowaliśmy ją przekonać do sprzedaży.

Cheney prychnął.

— Przekonać? Wysłałeś ludzi pod jej dom.

Voss odwrócił się do niego z furią.

— Ty miałeś tylko zabrać dokumenty!

— A potem zastrzelić generała, jeśli nie odda teczki? — zapytała Mara.

Cheney spuścił głowę. To nie było przyznanie, którego potrzebowaliśmy. Było gorsze. Było potwierdzeniem, że rozkaz istniał.

Do samochodu podbiegł wojskowy technik z tabletem.

— Panie generale, odezwał się ośrodek. Pańska matka nie zniknęła.

— Co?

— Wyszła tylną bramą o trzynastej dziesięć. Kierowca dostawczy widział ją przy starej przystani. Powiedziała, że czeka na syna.

Poczułem, jak napięcie ściska mi gardło.

Matka wiedziała, że jadę.

Wiedziała też, że ktoś może próbować mnie zatrzymać.

— Jedziemy nad rzekę — powiedziałem.

— Nie — odparła Mara. — Pojedziemy tam wszyscy, ale według zabezpieczonej procedury.

— Moja matka może być sama.

— A pod ziemią może czekać ktoś, kto właśnie dowiedział się, że plan się sypie.

Miała rację.

Dwadzieścia minut później kolumna samochodów zatrzymała się przy starej przystani. Drewniane deski uginały się pod butami, a rzeka niosła zapach mułu i rdzy. Przy brzegu stał samochód mojej matki. Drzwi kierowcy były otwarte. Na siedzeniu leżał jej wełniany szal, przypięty mosiężną broszką w kształcie żołędzia.

— Mamo! — zawołałem.

Odpowiedziała z wnętrza starej szopy.

— Nathaniel? Nie podchodź sam!

Wpadłem do środka, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać. Matka siedziała na drewnianej skrzyni z rękami związanymi sznurkiem od paczki. Była blada, lecz przytomna. Obok niej stał mężczyzna w drogiej koszuli, którego znałem z fotografii podpisywanych pod umowami firmy wydobywczej.

Elias Mercer.

Jego nazwisko nie pojawiło się dotąd w żadnym dokumencie śledztwa, bo wszystkie dokumenty prowadziły do Vossa.

— Puść ją — powiedziałem.

Mercer uniósł mały metalowy pojemnik.

— Najpierw oddaj mi teczkę.

— Nie mam jej.

— Wiem, że ją masz. Szeryf zadzwonił przed chwilą.

Za moimi plecami Voss zamarł.

Mercer uśmiechnął się do niego.

— Powiedziałeś, że generał zginie na drodze.

— Nie powiedziałem tego — wyjąkał Voss.

— Powiedziałeś dokładnie to.

Mara zrobiła krok naprzód.

— Elias Mercer, odłóż pojemnik.

— W środku jest zapalnik. Jeśli spadnie, szopa wyleci w powietrze.

Matka spojrzała na mnie spokojnie.

— Synu, nie oddawaj mu papierów.

— Mamo, czy możesz chodzić?

— Mogę.

— To kiedy powiem, biegniesz do Eleanor.

Mercer przycisnął kciuk do metalowego przycisku.

— Ani kroku.

Spojrzałem na jego prawą dłoń. Na palcu miał świeże zadrapanie, a pod paznokciem rdzę. Pojemnik nie był zapalnikiem. Był starą obudową po lampie sygnałowej. Matka powiedziała mi kiedyś, że w tunelach nie działały nowoczesne urządzenia, bo ktoś celowo uszkodził przewody. Mercer próbował nas zastraszyć.

Nie wiedział, że znałem ten teren.

— Mercer — powiedziałem — jeśli naprawdę chcesz teczkę, spójrz na Vossa.

— Po co?

— Bo to on ją ma.

Voss drgnął.

Eleanor natychmiast to zauważyła.

— Przeszukajcie jego płaszcz — powiedziała.

Voss rzucił się do ucieczki. Rosa podstawiła mu nogę, a on runął na deski. Z wewnętrznej kieszeni wypadł brązowy skrawek skóry. Teczka była pusta, ale w środku znajdowała się pojedyncza kartka: odręczna notatka mojej matki z mapą tuneli i nazwiskami ludzi, którzy od lat ukrywali nielegalny skład.

Mercer pobladł.

— To nie może istnieć.

— Istnieje — odpowiedziała matka. — Tak samo jak pańskie podpisy.

Technik znalazł przy wejściu do szopy metalową skrzynkę. W środku były oryginały umów, fotografie i rachunki. Mercer płacił Vossowi przez siedem lat. Voss płacił Cheneyowi za każde „zatrzymanie specjalne”.

Największym dowodem nie była jednak mapa.

Była nią kartka podpisana przez Mercera, na której nakazywał usunąć moją matkę z terenu przed rozpoczęciem prac.

Mara podniosła ją z ziemi.

— Własnoręczny podpis.

Mercer spojrzał na mnie.

— Mogę odkupić tę ziemię za dowolną cenę.

— Nie chodzi już o cenę.

— Każdy ma cenę.

Matka wyprostowała plecy.

— Mój syn nie jest na sprzedaż. A tej ziemi nie oddam człowiekowi, który przyszedł z pojemnikiem udającym bombę.

Mercer rzucił metalową obudowę na podłogę.

Rozpadła się na dwie części.

Nie było żadnego zapalnika.

Nie było bomby.

Był tylko pusty środek i jego strach.

Jeszcze tego samego wieczoru Voss został odsunięty, Cheney stracił odznakę, a sprawa trafiła do niezależnych śledczych stanowych i wojskowych, ponieważ w tunelach znaleziono materiały należące niegdyś do armii. Nie musiałem patrzeć, jak ktoś wygłasza wielkie przemowy. Wystarczyło, że dokumenty przemówiły za nas.

Rosa otrzymała ochronę i stanowisko w innym hrabstwie. Kiedy żegnała się przy samochodzie, podała mi kopię pierwszego zgłoszenia.

— Zatrzymaj to — powiedziała. — Gdybyś nie leżał wtedy na drodze, nikt by nie uwierzył, jak daleko byli gotowi się posunąć.

— To nie ja sprawiłem, że prawda wyszła na jaw.

— Nie. Ale przeżyłeś wystarczająco długo, żebyśmy mogli ją pokazać.

Cheney poprosił o rozmowę przed odjazdem. Miał już zdjętą odznakę, a jego dłonie były skute. Patrzył na blizny na moim policzku.

— Pańska żona zadzwoniła za wcześnie — powiedział.

— O dziewięć minut.

— Gdyby nie ten telefon…

— Wiem.

— Nie chciałem pana zabić.

— Przyłożyłeś mi broń do głowy.

— Bałem się.

— Ja też.

To go zaskoczyło.

— Pan? Generał?

— Każdy człowiek boi się, kiedy czuje lufę przy czaszce. Różnica polega na tym, co robi z tym strachem.

Nie odpowiedział. Strażnik odprowadził go do samochodu.

Moja matka czekała przy przystani. Eleanor opatrywała mi policzek, a Hendry sprawdzał, czy samochód nadaje się do jazdy. Na desce rozdzielczej leżała broszka w kształcie żołędzia, którą matka zgubiła podczas szarpaniny w szopie.

Podałem ją jej.

— Myślałem, że to pamiątka po ojcu.

— Nie — odparła. — To pamiątka po pierwszym żołnierzu, który pilnował tych tuneli. Twój dziadek.

Spojrzałem na rzekę. Pod spokojną wodą nadal kryła się historia, którą ktoś próbował zakopać wraz z dokumentami, pieniędzmi i ludzkim strachem.

Matka przypięła broszkę do szala.

— Jedźmy do domu, Nathanielu.

— Najpierw do lekarza.

— Najpierw do lekarza — zgodziła się. — Potem pokażę ci, gdzie zaczyna się tunel.

Eleanor uśmiechnęła się przez łzy.

A ja położyłem dłoń na brązowej teczce, której tak wielu ludzi chciało dotknąć, lecz tylko jedna kobieta miała prawo ją otworzyć.

— Mamo — powiedziałem — co jest na końcu tunelu?

Przypięła broszkę mocniej i odpowiedziała: