CZĘŚĆ 4
Telefon Daniela zgasł, ale nikt nie odłożył go na stolik.
Moja córka spała przy mojej piersi, owinięta białym kocem z maleńkimi żółtymi gwiazdkami. Oddychała tak cicho, że pochylałam się nad nią co kilka sekund, żeby upewnić się, że naprawdę ją słyszę.
— Kto chce się ze mną spotkać? — zapytałam.
Daniel spojrzał na Norę, potem na mamę.
— Elias Varga.
Nazwisko znałam. Każdy, kto choć raz słyszał o interesach Adriana, je znał. Elias był właścicielem firmy przewozowej obsługującej większość magazynów przy rzece. Oficjalnie handlował stalą. Nieoficjalnie pożyczał Adrianowi pieniądze na ludzi, lokale i transport.
Adrian usłyszał jego nazwisko i odwrócił się gwałtownie.
— Nie wpuszczajcie go tutaj.
— To nie ty decydujesz — powiedział Daniel.
— Jeśli Elias wszedł do szpitala, ten budynek nie jest bezpieczny.
— Przed chwilą twierdziłeś, że to ty zapewniasz bezpieczeństwo — zauważyłam.
Adrian popatrzył na mnie przez szybę.
Po raz pierwszy nie wyglądał jak człowiek, którego wszyscy słuchają. Wyglądał jak mężczyzna, który zbudował mur tak wysoki, że sam nie wiedział, kto stoi po drugiej stronie.
Położna zabrała córkę na krótki przegląd. Jej odejście sprawiło, że poczułam pustkę pod żebrami.
— Chcę ją widzieć — powiedział Adrian.
— Nie — odpowiedziałam.
— Claire, Elias nie przyjechał z troski o ciebie.
— Ty też nie.
Daniel położył przed nami księgę rachunkową. Była oprawiona w zieloną tkaninę, przetartą na rogach. Na pierwszej stronie widniało nazwisko mojej córki, choć nie znał go jeszcze nikt poza nami.
— Adrian założył fundusz na jej nazwisko — wyjaśnił Daniel. — Wpływały tam pieniądze od Eliasa. Z tego funduszu finansowano ludzi, którzy mieli pilnować ciebie. Nie chronić. Pilnować.
Mama dotknęła kartki.
— Dlaczego na dziecko?
Nora odpowiedziała cicho:
— Bo jeśli Adrian zostanie uznany za niezdolnego do prowadzenia interesów, fundusz przejdzie pod zarząd opiekuna wyznaczonego dla córki. On chciał, żeby decyzje podejmował on sam.
Poczułam mdłości.
Nie chodziło o ojcowską miłość. Chodziło o to, żeby użyć dziecka jako sejfu, tarczy i pieczęci.
Daniel odwrócił kilka stron.
— Jest jeszcze coś. Elias finansował nie tylko Adriana. Płacił również za ochronę, którą przydzielono tobie. Gdybyś zniknęła albo została uznana za niezdolną, Elias przejąłby udziały zapisane w funduszu.
Adrian zacisnął dłonie na metalowej poręczy.
— Nie miałem zamiaru oddać jej Eliasowi.
— A miałeś zamiar oddać ją sobie — powiedziałam.
— Chciałem kupić ci czas.
— Kupiłeś mi dziewięć miesięcy samotności.
Drzwi windy otworzyły się na końcu korytarza. Wysiadł z niej niski mężczyzna w granatowym płaszczu. Nie miał ochrony. W ręku trzymał skórzaną teczkę.
Elias Varga zatrzymał się przed naszym oddziałem.
— Pani Bennett — powiedział. — Przyszedłem oddać coś, co nigdy nie powinno było należeć do Adriana.
— Niech pan zostanie tam, gdzie stoi.
— Słusznie. Na korytarzu jest bezpieczniej dla wszystkich.
Adrian ruszył w jego stronę, ale dwóch ochroniarzy zagrodziło mu drogę.
— Nie rób tego — ostrzegł Elias.
— To ty podpisałeś przelewy.
— Tak. I dlatego wiem, ile z nich poszło na ludzi stojących za twoimi plecami.
Adrian spojrzał na swoich ochroniarzy. Jeden z nich, Marcus, spuścił wzrok.
— Marcus? — powiedział Adrian.
Mężczyzna zdjął czarną czapkę.
— Wystarczy, szefie.
To jedno słowo zabrzmiało jak pęknięcie belki pod ciężarem domu.
Marcus wszedł do sali dopiero, gdy mama skinęła głową.
— Przez ostatnie tygodnie woziłem twoją żonę na wizyty — powiedział Adrianowi. — Nie mówiłem ci, bo prosiła mnie o dyskrecję. A potem zobaczyłem, że kazałeś sprawdzać jej telefon i rachunki.
— Pracujesz dla mnie.
— Pracowałem. Nie dla człowieka, który chce odebrać własnej żonie prawo do własnego dziecka.
Adrian roześmiał się krótko, bez radości.
— Wszyscy nagle zostaliście bohaterami.
— Nie — odpowiedział Marcus. — Po prostu przestałem być narzędziem.
Elias położył teczkę na stoliku przy wejściu.
— W środku jest umowa rozwiązująca finansowanie twojej organizacji. Od dzisiaj nie dostaniesz ode mnie ani jednego dolara. Jest też cesja udziałów w funduszu na rzecz niezależnego zarządu, którego członków wybierze Claire, nie ty.
Adrian pobladł.
— Nie możesz tego zrobić.
— Mogę. I zrobiłem.
— Wiesz, co się stanie, kiedy odetniesz pieniądze?
— Wiem. Dlatego odciąłem je, zanim ktoś zginie.
Spojrzałam na Eliasa.
— Dlaczego mi pan pomaga?
Przez moment patrzył na moją córkę.
— Bo mój brat miał córkę. Zginęła, gdy mężczyźni tacy jak Adrian uznali, że dziecko jest najlepszym sposobem na wymuszenie posłuszeństwa. Przez lata mówiłem sobie, że tylko finansuję przewóz towarów. Dzisiaj zobaczyłem, że finansowałem strach.
Nie był niewinny. Wiedział o tym. Ja również.
— Co będzie z funduszem? — zapytałam.
— Pieniądze pozostaną na leczenie, edukację i ochronę dziecka. Żadna osoba związana z Adrianem nie będzie mogła nimi zarządzać.
Daniel dopisał ostatnią uwagę do dokumentu.
— A pani majątek pozostaje osobny. Adrian nie ma dostępu do pani kont, domu ani decyzji medycznych.
Adrian spojrzał na mnie.
— Chcesz mnie całkowicie odciąć od córki?
W gardle miałam sucho. Mimo wszystkiego był ojcem mojego dziecka. Nie mogłam udawać, że ta więź nie istnieje. Ale więź nie dawała mu prawa do przemocy.
— Nie wiem, czy kiedyś będziesz mógł ją poznać — powiedziałam. — To zależy od tego, co zrobisz dalej.
— A jeśli obiecam, że będę inny?
— Nie obiecuj mi niczego.
Pielęgniarka wróciła z córką. Podała mi ją ostrożnie, a ja poczułam ciężar jej ciała, ciepły i prawdziwy.
Adrian patrzył na dziecko przez szybę.
— Mogę chociaż wiedzieć, jak ma na imię?
Spojrzałam na mamę. To imię wybrałyśmy wiele tygodni wcześniej, podczas deszczowego popołudnia w małej kawiarni przy klinice. Adrian wtedy nie odebrał telefonu.
— Livia — powiedziałam.
Jego oczy przesunęły się na twarz dziewczynki.
— Livia Kane?
— Livia Bennett — odpowiedziałam. — Na razie nosi moje nazwisko.
Adrian drgnął, jakby te dwa słowa zabolały bardziej niż wszystkie dokumenty.
— Nie możesz wymazać mnie z jej życia.
— Nie próbuję. Próbuję nie pozwolić ci zbudować jej życia za nią.
Nora podeszła do Daniela i podała mu ostatnią kartkę.
— Jest jeszcze korekta w rejestrze — powiedziała. — Adrian wpisał siebie jako osobę upoważnioną do odbioru dziecka, zanim Livia się urodziła.
Daniel przekreślił wpis przy mnie, a obok umieścił podpis Margaret.
Mama pochyliła się nad dokumentem.
— Powiedz mi, gdzie mam podpisać.
— Tutaj — wskazał Daniel. — I tutaj.
Margaret podpisała obie strony spokojną ręką.
Adrian stał po drugiej stronie szyby, bez ludzi, którzy jeszcze godzinę wcześniej otaczali go jak mur. Marcus oddał mu kluczyki do samochodu, ale Adrian ich nie przyjął.
— Zostaw je — powiedział.
— Nie mogę.
— Dlaczego?
Marcus spojrzał na niego bez gniewu.
— Bo nie wiem, dokąd chciałbyś jechać, kiedy wszystko, co robiłeś, prowadzi z powrotem tutaj.
Adrian nie odpowiedział. Odszedł z korytarza sam, a jego kroki cichły przy każdym kolejnym zakręcie.
Nie czułam triumfu.
Czułam zmęczenie, ból i coś, co przypominało przestrzeń po długo trzymanym oddechu.
Livia poruszyła ustami przez sen. Jej palce znów zacisnęły się na moim palcu, tym razem mocniej.
Na stoliku obok łóżka leżał mosiężny brelok w kształcie latarni, ten sam, który ściskałam w pustych poczekalniach. Mama podniosła go i przypięła do torby z rzeczami dziecka.
— Nie będzie już pilnował twojej samotności — powiedziała.
Spojrzałam na śpiącą córkę, a potem na kartkę z jej nazwiskiem, wysychającą pod podpisem Margaret.
— Nie — odpowiedziałam. — Od dziś będzie wskazywał drogę jej, nie mnie.
W kieszeni Daniela zadrżał telefon. Nikt po niego nie sięgnął. Za szybą oddziału pielęgniarka poprawiła koc na ramieniu Livii, a mała latarnia przy torbie zabrzęczała cicho, gdy moja córka po raz pierwszy otworzyła oczy.
