CZĘŚĆ 4
…spojrzałam na wszystkich przy stole. Każdy miał telefon, torebkę albo płaszcz, ale tylko jedna osoba nie odrywała wzroku od czarnego ekranu własnego urządzenia.
Łukasz.
— To nie ja — powiedział natychmiast.
— Nie pytałam jeszcze — odparłam.
Elżbieta poprosiła, żebym podała jej telefon. Wpisała kilka cyfr, a potem obróciła ekran w moją stronę.
— Zlecenie wysłano z aplikacji połączonej z numerem pana Łukasza.
Beatrycze zacisnęła palce na torebce.
— On tylko chciał zabezpieczyć pieniądze.
— Na koncie zagranicznym należącym do Nadii? — zapytałam.
Łukasz zrobił krok w stronę matki.
— Powiedziałaś, że Nadia jest w ciąży.
— Powiedziałam to, co musiałeś usłyszeć.
— A pieniądze?
— Były potrzebne.
Wtedy z końca sali odezwała się Irena. Stała przy swoim krześle, trzymając serwetkę z haftowanym logo Luminy.
— Beatrycze, ty nie chciałaś ratować Łukasza. Chciałaś kupić sobie udziały w tej restauracji.
Beatrycze odwróciła głowę.
— Nie wtrącaj się.
— Wtrącam się, bo przez cały wieczór powtarzałaś, że jutro wyrzucisz Kamilę z własnego lokalu. Mówiłaś, że podpiszesz umowę i zrobisz z Luminy miejsce dla swoich przyjaciółek.
— Byłaś pijana — syknęła Beatrycze.
— Byłam przytomna. I pamiętam, jak mówiłaś, że Kamila nie ma rodziny, która stanie po jej stronie.
Poczułam, jak coś ściska mnie pod żebrami. Najbardziej bolało nie to, że Beatrycze kłamała. Bolało, że przez lata tak dokładnie opowiadała sobie historię, w której moje życie było tylko dekoracją dla ambicji jej syna.
Łukasz podszedł do matki.
— Ile pieniędzy mi zabrałaś?
— Ja niczego ci nie zabrałam.
— Ile?
Beatrycze usiadła. Jej kolczyk zahaczył o włosy i wyrwał z nich cienkie pasmo. Nagle wyglądała nie jak królowa przyjęcia, lecz jak kobieta, która zbyt długo trzymała ciężar obiema rękami.
— Sto czterdzieści dwa tysiące — powiedziała.
Łukasz osunął się na krzesło.
— Wydałaś je na Nadię?
— Na mieszkanie, samochód, lekarzy. Na wszystko, czego potrzebowała.
— Ona nie jest w ciąży.
— Wiem.
Słowo spadło na stół ciężej niż rachunek.
Nikt się nie odezwał.
Po chwili Elżbieta zamknęła segregator.
— Kamila, musisz podjąć decyzję. Możesz natychmiast zamknąć rachunki, anulować wszystkie karty i przekazać sprawę pełnomocnikowi. Możesz też odzyskać pieniądze od banku, bo dokumenty były sfałszowane.
Spojrzałam na Beatrycze. Potem na Łukasza. Wreszcie na stół zastawiony jedzeniem za dwadzieścia trzy tysiące dolarów.
Przez lata myślałam, że zwycięstwo będzie oznaczało, iż oboje wyjdą z mojego życia z niczym. Ale tego wieczoru zobaczyłam coś innego. Łukasz nie był bezradnym synem, którego matka prowadziła za rękę. To on używał jej kłamstw, dopóki przynosiły mu korzyść.
— Jutro podpiszę dokumenty — powiedziałam.
Łukasz podniósł głowę.
— Chcesz mnie zniszczyć?
— Nie. Chcę, żebyś poniósł koszt decyzji, które podpisałeś własnym nazwiskiem.
— Kamila, ja cię kochałem.
— Może. Ale miłość, która potrzebuje mojego konta, żeby istnieć, nie była małżeństwem.
Wyjęłam z kieszeni kopertę i położyłam ją przed nim. W środku znajdował się projekt rozwiązania wspólności majątkowej, przygotowany przeze mnie dwa tygodnie wcześniej. Nie wiedział o nim, bo wciąż liczył, że będę pytać, prosić i czekać.
— Kiedy to przygotowałaś? — zapytał.
— W dniu, w którym znalazłam rachunek za pierścionek Nadii.
Beatrycze roześmiała się krótko, nerwowo.
— Myślisz, że wyjdziesz z tego bez strat?
— Nie — odpowiedziałam. — Straciłam pieniądze, małżeństwo i trzy miesiące snu. Ale Lumina zostaje moja.
Gawin przyniósł terminal płatniczy. Postawił go przed Beatrycze.
— Rachunek, proszę pani.
Ona spojrzała na niego z oburzeniem.
— Łukasz zapłaci.
Łukasz popatrzył na pusty ekran swojego telefonu.
— Nie mam już dostępu do żadnego konta.
— W takim razie twoja matka stawia — powiedziałam.
Beatrycze próbowała podpisać płatność, lecz pierwsza karta została odrzucona. Druga również. Przy trzeciej zaczęły jej drżeć ręce.
Irena odeszła od stołu.
— Za moją część zapłacę sama — powiedziała. — I nigdy więcej nie zaproszę cię na żadne przyjęcie.
Za nią wstali pozostali goście. Jedni zostawiali pieniądze, inni przepraszali Gawina za zachowanie. Sala pustoszała bez krzyków, co było bardziej dotkliwe niż awantura.
Beatrycze została sama z rachunkiem.
— Kamila — powiedziała cicho. — Powiedz bankowi, że to był mój pomysł. Łukasz nie wiedział o podpisie.
Spojrzałam na syna, którego kiedyś uważałam za najlepszego człowieka na świecie.
— Czy to prawda?
Łukasz długo patrzył na granatową teczkę. Potem wyjął z kieszeni mały klucz pamięci i położył go na stole.
— Wiedziałem o pełnomocnictwie. Nie wiedziałem, że podrobiła twój podpis. Myślałem, że jakoś to naprawię.
To była jego ostatnia szansa, żeby skłamać.
Nie skorzystał z niej.
— W takim razie jutro powiesz to również przed notariuszką — powiedziałam.
Skinął głową.
Beatrycze zakryła twarz dłonią. Nie pocieszyłam jej. Nie dlatego, że chciałam ją ukarać, lecz dlatego, że pocieszenie należało do tych, których przez cały wieczór próbowała wykorzystać.
Następnego ranka bank wstrzymał przelew i uznał sprzeciw. Opinia grafologa potwierdziła fałszerstwo. Pełnomocnictwo unieważniono, a konto Luminy zabezpieczono. Dzięki zeznaniu Elżbiety i dokumentom z archiwum nie dało się już udawać, że był to rodzinny spór o pieniądze.
Łukasz zgodził się spłacić całą kwotę z własnych oszczędności i sprzedać samochód kupiony za moje środki. Podpisał dokumenty rozwodowe bez targowania się. Nie prosił o powrót.
Beatrycze straciła przyjaciółki, które przez lata podziwiały jej hojność. Najbardziej zabolało ją jednak to, że żadna z nich nie chciała już usiąść przy jej stole, kiedy musiała sama zapłacić za własną kawę.
Nadia oddała samochód i opuściła mieszkanie. Okazało się, że nie była w ciąży, a pieniądze przyjmowała, wiedząc, że pochodzą z Luminy. Jej nazwisko znalazło się w dokumentach zwrotu, lecz nie czekałam, aż ktokolwiek uratuje mnie przed skutkami cudzych decyzji. Zrobiłam to, co umiałam najlepiej: policzyłam straty, zamknęłam wycieki i odbudowałam plan dzień po dniu.
Tydzień później Gawin zapytał, czy usuniemy z karty danie nazwane „Rodzinna uczta”.
— Nie — powiedziałam. — Zostawimy je.
— Naprawdę?
— Tak. Od dziś kosztuje tyle, ile trzeba zapłacić z własnej kieszeni.
W piątek wieczorem podałam je pierwszym gościom. Na środku talerza leżała mała pieczona dynia, otoczona ostrym sosem i ziołami z naszego ogródka. Danie było proste, ale wymagało cierpliwości. Tak jak wszystko, co miało przetrwać.
Przy kasie wciąż stała granatowa teczka z mosiężnym zapięciem. Nie trzymałam jej tam ze strachu. Trzymałam ją, ponieważ przypominała mi, że rachunek nie zawsze kończy się na liczbie.
Czasem pokazuje dokładnie, kto siedział przy stole.
A czasem wystarczy jedna kartka, żeby wszyscy nagle zrozumieli, że uczta już się skończyła.
Przegapiłeś początek?
