CZĘŚĆ 4
— Jakie nazwisko? — zapytałem.
Pani Radecka ścisnęła telefon.
— Lekarz nie chciał powiedzieć przez telefon. Powiedział tylko, że koperta została odnaleziona w archiwum oddziału, razem z kartą wypisu Leny.
Adrian poderwał głowę.
— To niemożliwe. Lena nie zostawiła niczego w szpitalu.
— Widocznie zostawiła — odparła notariuszka.
Weronika wyrwała swoją rękę z jego uścisku.
— Wyjeżdżam.
— Nigdzie nie pojedziesz — powiedział Adrian.
— Nie będziesz mnie zatrzymywał przez jakiś papier.
— To nie jest „jakiś papier”.
— Dla ciebie nigdy nic nie było ważniejsze od tej przeklętej dziewczynki i jej zmarłej matki.
Maja wzdrygnęła się. Ten ruch wystarczył, żebym poczuł, jak coś we mnie pęka po raz drugi tego wieczoru.
Odwróciłem się do niej.
— Chodź. Pojedziemy do szpitala.
— A tata?
Spojrzałem na Adriana. Stał między stołami, w ślubnym garniturze, z rozpiętym kołnierzykiem i twarzą człowieka, który właśnie zobaczył własne życie rozłożone na cudzym stole.
— Tata też może pojechać — powiedziałem. — Jeśli będzie gotów usłyszeć, czego bała się twoja mama.
Nie odpowiedział. Po prostu sięgnął po płaszcz.
Weronika została sama przy mikrofonie. Goście odsuwali się od niej, jakby nagle stała się obcą osobą, choć jeszcze godzinę wcześniej każdy chciał z nią wznieść toast.
— Adrian, jeśli wyjdziesz, to koniec naszego małżeństwa — powiedziała.
Odwrócił się.
— Ono skończyło się, kiedy kazałaś mojej córce stać przy stole dziecięcym, bo nie pasowała do twoich zdjęć.
— To ty podpisałeś zgodę na internat.
— Wiem.
To krótkie słowo zabrzmiało ciężej niż krzyk.
Wyszliśmy z hotelu w czwórkę: ja, Maja, Adrian i pani Radecka. Na parkingu czekał kierowca zamówiony przez notariuszkę. Maja usiadła obok mnie, a Adrian zajął miejsce z przodu. Pomiędzy nami leżała granatowa teczka, której wcześniej nie chciałem nawet otwierać.
W drodze nikt się nie odzywał.
Maja trzymała w dłoni poszarpanego papierowego motyla. Drugi nadal tkwił w jej kieszeni.
W szpitalnym archiwum powitała nas starsza pielęgniarka, pani Irena. Miała na szyi plastikową plakietkę z pękniętym rogiem i poruszała się powoli, ale jej spojrzenie było pewne.
— Pamiętam Lenę — powiedziała. — Pamiętam też dzień, kiedy poprosiła mnie o przysługę.
Adrian oparł dłoń o metalową szafkę.
— Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział?
— Bo Lena prosiła, żebym zaczekała, aż Maja skończy pięć lat. Powiedziała, że wcześniej może pan nie zrozumieć.
— Czego miałem nie zrozumieć?
Pani Irena wyjęła z szuflady małą, brązową kopertę. Nie była elegancka ani tajemnicza. Miała ślad po kawie w prawym rogu i trzy ręcznie napisane słowa: „Dla taty Mai”.
Maja przytuliła się do mojego boku.
Otworzyłem kopertę.
W środku znajdowała się kartka zapisana pismem Leny oraz mały klucz z plastikową zawieszką oznaczoną numerem 18.
Przeczytałem pierwsze zdanie i poczułem, że nogi uginają się pode mną.
„Tato, jeśli to czytasz, oznacza to, że Adrian nie powiedział ci całej prawdy o wypadku.”
Adrian zacisnął oczy.
— Lena wiedziała — szepnął.
— Co wiedziała? — zapytałem.
Pani Irena wskazała metalową szafkę stojącą pod ścianą.
— Numer osiemnaście. Oddała klucz w dniu, kiedy przywieziono ją po wypadku. Powiedziała, że rzeczy z tej szafki mają trafić do pana, ale dopiero wtedy, kiedy Maja będzie na tyle duża, żeby zadać pytania.
Klucz drżał mi między palcami.
Otworzyłem szafkę.
W środku leżał telefon Leny, rachunek z warsztatu samochodowego i cienka teczka z fotografią Adriana stojącego przy rozbitym aucie. Na odwrocie zdjęcia widniała data sprzed wypadku oraz numer rejestracyjny samochodu.
Adrian zrobił krok w tył.
— To nie tak, jak myślisz.
— Jeszcze niczego nie pomyślałem.
— Lena chciała odejść. Dowiedziała się o moich długach, o wszystkim. Bałem się, że zabierze Maję i zgłosi mnie do banku. Pojechałem za nią tamtego wieczoru, ale nie spowodowałem wypadku.
— Dlaczego nigdy mi tego nie powiedziałeś?
— Bo znalazłem ją przytomną. Powiedziała, żebym nie wzywał nikogo, dopóki nie obiecam, że ochronię Maję. Obiecałem. Potem spanikowałem. Pomyślałem, że jeśli umrze, jej fundusz uratuje mnie przed więzieniem za długi.
Maja odsunęła się od niego.
— Tato, czy chciałeś zabrać moje pieniądze?
Adrian uklęknął, ale nie próbował jej dotknąć.
— Tak — powiedział. — Chciałem. I to było podłe. Nie umiem tego inaczej nazwać.
Weronika stała przy drzwiach archiwum. Na jej twarzy nie było już gniewu, tylko przerażenie.
— Powiedziałeś, że dokumenty Leny zostały zniszczone — szepnęła.
Adrian odwrócił się do niej.
— Jakie dokumenty?
— Te, które pokazywały, że auto miało wadę hamulców. Twój brat prowadził warsztat. Mówiłeś, że jeśli ktokolwiek je znajdzie, obaj pójdziecie na dno.
Pielęgniarka cofnęła się od niej.
— Pani też o tym wiedziała?
Weronika zakryła usta, ale było już za późno.
Adrian patrzył na nią, jakby zobaczył twarz, której nigdy wcześniej nie znał.
— To dlatego naciskałaś na przeniesienie Mai? Chciałaś mieć dostęp do funduszu i pozbyć się dziecka, które mogło odziedziczyć dokumenty Leny?
— Chciałam, żebyśmy mogli zacząć od nowa.
— Nie. Chciałaś, żeby nie było nikogo, kto pamięta.
Wtedy zrozumiałem, dlaczego Lena tak bardzo bała się przyszłości. Nie chodziło tylko o pieniądze. Wiedziała, że Adrian był słaby, a Weronika potrafiła zamieniać cudzy strach w narzędzie.
Pani Radecka zabrała dokumenty do kancelarii, a ja złożyłem je obok telefonu Leny.
— Co teraz? — zapytał Adrian.
— Teraz podpiszesz odwołanie zgody na internat. Zablokujesz wszystkie rachunki związane z funduszem. Przyznasz przy rodzinie, co zrobiłeś. I wyprowadzisz się od Weroniki, zanim Maja wróci z tobą do jakiegokolwiek domu.
— A jeśli tego nie zrobię?
— Wtedy nie będę twoim teściem. Będę opiekunem Mai.
Adrian patrzył na mnie długo.
— Zabrałeś mi córkę.
— Nie. Sam oddałeś ją komuś, kto kazał jej zniknąć ze zdjęcia.
Maja podeszła do niego dopiero po chwili. Wyjęła z kieszeni drugi papierowy motyl i położyła go na metalowej szafce.
— To miało być dla ciebie — powiedziała. — Ale nie możesz go zabrać. Możesz tylko na niego patrzeć.
Adrian podniósł wzrok. Łzy spłynęły mu po policzkach, lecz nie próbował ich wycierać.
— Rozumiem.
— Nie rozumiesz — odpowiedziała Maja. — Mama mówiła, że trzeba pilnować tego, co jest nasze.
Pani Irena odwróciła się, żeby dać nam prywatność. Ja zostałem przy szafce numer osiemnaście, z telefonem Leny w dłoni i jej listem pod lampą archiwum.
Na końcu kartki napisała: „Tato, nie pozwól, żeby Maja dorastała, myśląc, że miłość można komuś odebrać jednym podpisem”.
Spojrzałem na wnuczkę, na rozdartego motyla i na człowieka, który kiedyś był dla mnie synem.
Potem złożyłem list Leny i powiedziałem:
— Maju, jutro wybierzemy ramkę na twoje zdjęcie z mamą. Taką dużą, żeby nikt nie mógł cię z niej usunąć.
Przegapiłeś początek?
