CZĘŚĆ 4
Na ekranie telefonu Mariny pojawiło się imię: Wiktor Krawiec.
Maksym natychmiast wyciągnął rękę.
— Nie odbieraj.
Marina spojrzała na niego z czymś, czego wcześniej u niej nie widziałam. Nie była to złość. Był to czysty strach.
Telefon dzwonił dalej.
Pani Wysocka zamknęła swoją teczkę.
— Proszę odebrać — powiedziałam. — Wszyscy powinniśmy usłyszeć, co ma do powiedzenia.
— To sprawa firmy — odparł Maksym.
— Pieniądze z kredytu zabezpieczonego moim udziałem trafiły na konto twojej firmy. Od tej chwili to także moja sprawa.
Marina odebrała.
— Halo?
Przez chwilę słuchała.
Jej twarz zrobiła się blada.
— Nie. Mówiłeś, że bank zgodził się poczekać.
Maksym poderwał głowę.
— Co on powiedział?
Marina zasłoniła mikrofon dłonią.
— Wiktor chce pieniędzy jeszcze dziś.
— Jakich pieniędzy? — zapytałam.
Nie odpowiedziała.
Po drugiej stronie rozległ się niski, nerwowy głos. Marina odsunęła telefon od ucha, ale dźwięk był wystarczająco głośny, żebyśmy wszyscy usłyszeli pojedyncze słowa.
— …nie obchodzi mnie, czy podpis był prawdziwy… jeśli do północy nie dostanę przelewu, wyślę dokumenty do banku…
Maksym spojrzał na żonę.
— Jakie dokumenty?
Marina zakończyła połączenie.
— To człowiek, któremu jestem winna pieniądze.
— Ty? — zapytał Maksym.
— Nie zaczynaj.
— Kredyt zaciągnęłaś na dom, a pieniądze dałaś Wiktorowi?
— Miałam odzyskać wszystko!
— Z czego?
Marina uderzyła dłonią w stół. Kieliszki zabrzęczały.
— Z waszych pieniędzy! Z czynszu, ze sprzedaży domu, z prowizji! Wystarczyłoby kilka miesięcy!
Wtedy zrozumiałam, co naprawdę chciała osiągnąć.
Nie chodziło o sześć tysięcy osiemset dolarów. Nie chodziło nawet o upokorzenie mnie przy rodzinie.
Marina próbowała zdobyć jak najwięcej pieniędzy przed tym, zanim bank odkryje, że zastawiła nieruchomość bez mojej zgody. Nowy czynsz miał być ostatnią deską ratunku. Gdybym się zgodziła, miałaby dowód, że uznaję jej prawo do mieszkania i zarządzania domem.
Pani Wysocka wyjęła telefon.
— Pani Ołeno, radzę natychmiast złożyć w banku sprzeciw wobec hipoteki. Mam ze sobą kopię aktu i dokument potwierdzający, że pani podpis na rzekomej sprzedaży udziału nie został złożony przede mną.
— Pani nie może twierdzić, że to fałszerstwo — krzyknęła Marina.
— Nie twierdzę. Pytam tylko, dlaczego na dokumencie widnieje pieczęć mojej kancelarii, której nie używałam od dwóch lat.
Marina zamarła.
Pani Wysocka wyjęła lupę z kieszeni płaszcza i położyła ją na stole.
— Ktoś skopiował starą pieczęć. Ale popełnił błąd. W tamtym czasie numer repertorium zapisywaliśmy ręcznie. Numer na pani dokumencie należy do aktu sporządzonego dla zupełnie innej osoby.
Tymur wstał.
— Marina, co ty zrobiłaś?
— Próbowałam uratować firmę.
— Firmę Maksyma — powiedziałam.
Maksym odsunął się od niej, jakby dopiero teraz zobaczył, z kim siedzi przy stole.
— Mówiłaś, że kredyt jest na remont i że podpis Ołeny to formalność.
— Bo musiałam coś zrobić.
— Powiedziałaś mi, że ona zrzekła się udziału.
— Miałeś mi wierzyć.
— Wierzyłem ci.
Jego głos pękł. Nie z żalu po mnie. Z przerażenia, że właśnie traci wszystko, co próbował ukryć przed wspólnikami.
Maksym wyciągnął telefon.
— Wiktor nie jest wierzycielem. On jest twoim wspólnikiem.
Marina odwróciła się do niego.
— Zamknij się.
— Pożyczyłem od niego pieniądze na zakup udziałów w firmie. Ty obiecałaś, że zastawisz dom i spłacisz dług.
Mama zakryła usta dłonią.
Ojciec oparł się ciężko o krzesło.
— Dlatego wyrzuciłaś mnie z pokoju, kiedy babcia zostawiła dokumenty? — zapytałam Marinę. — Dlatego powiedziałaś, że nie mam prawa pytać o testament?
Marina spojrzała na mnie.
Po raz pierwszy zobaczyłam pod jej perfekcyjnym makijażem zwykłe zmęczenie. Nie usprawiedliwiało jej. Ale tłumaczyło, dlaczego od lat podnosiła głos, zanim ktokolwiek zdążył zadać pytanie.
— Babcia wybrała ciebie — powiedziała. — Zawsze ciebie. Tobie dawała czas, cierpliwość, pieniądze na studia. Mnie zostawiła firmę, która już wtedy tonęła.
— Dlatego ukradłaś mój udział?
— Chciałam tylko dostać to, co uważałam za swoje.
— Nie. Chciałaś, żeby inni uznali, że wszystko jest twoje, bo wtedy nie musiałaś prosić nikogo o pomoc.
Marina spuściła wzrok na dokument z czynszem.
Sześć tysięcy osiemset dolarów. Kwota, którą wypowiedziała z taką pewnością, jakby sama jej wysokość mogła stworzyć prawo własności.
Pani Wysocka podała mi przygotowane pismo.
— Możemy złożyć sprzeciw jeszcze dziś. Ale jest warunek. Musi pani zdecydować, co chce zrobić z domem.
— Sprzedać go? — spytała mama.
— Mogę sprzedać swój udział niezależnie od Mariny — powiedziałam. — Ale nie chcę, żeby ktoś obcy wszedł do tego domu i wyrzucił wszystkich na bruk.
Marina spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
— Po tym wszystkim nadal chcesz mnie chronić?
— Nie ciebie. Mamę i tatę. I tę część domu, w której mieszkałam, kiedy wszyscy uznaliście, że jestem ciężarem.
— Czego więc chcesz?
Wzięłam głęboki oddech.
— Unieważnienia twojego dokumentu. Cofnięcia hipoteki. Zwrotu pobranego ode mnie czynszu za ostatnie dwa lata. I sprzedaży domu, ale na warunkach, które ustalimy wspólnie z notariuszką.
— Chcesz mnie wyrzucić?
— Chcę zakończyć sytuację, w której jedna osoba udaje właścicielkę, a druga płaci jej za prawo do oddychania.
Maksym zerwał się z krzesła.
— Marina, musisz sprzedać firmę.
— Co?
— Wszystko, co zostało. Samochód, udziały, magazyn. Oddajemy pieniądze Wiktorowi i spłacamy bank.
— Nie po to budowałam to przez dziesięć lat!
— Ty tego nie budowałaś. Ty zastawiałaś cudzy dom, żeby ratować moje błędy.
Marina uderzyła go otwartą dłonią w policzek.
Dźwięk rozległ się w jadalni jak pęknięcie szkła.
Maksym nie dotknął twarzy. Wyjął z kieszeni kluczyki i położył je na stole.
— Jutro składam wniosek o rozdzielność majątkową — powiedział. — I oddaję księgowej wszystkie dokumenty.
Marina patrzyła na niego, jakby właśnie zdradził ją bardziej niż ona wszystkich nas.
— Ty nigdzie nie pójdziesz.
— Już poszedłem.
Wyszedł z jadalni bez płaszcza. Chwilę później usłyszeliśmy trzask drzwi wejściowych.
Marina została przy stole z rozmazaną szminką i bransoletką, która przestała cicho dzwonić.
Następnego ranka pojechałam z panią Wysocką do banku. Przedłożyłyśmy oryginał aktu, sprzeciw wobec hipoteki i dowód, że mój podpis na rzekomej sprzedaży udziału został wykorzystany bez zgody. Bank wstrzymał procedurę do czasu wyjaśnienia własności.
Nie odzyskałam od razu wszystkich pieniędzy. Musiałam zrezygnować z części udziału w sprzedaży domu, żeby spłacić zobowiązania obciążające nieruchomość. To była cena za lata milczenia całej rodziny.
Dom sprzedano miesiąc później, ale nie stał się pustym zwycięstwem. Mama i ojciec kupili małe mieszkanie blisko parku. Tymur znalazł im lokum przejściowe i po raz pierwszy przestał udawać, że rodzinne konflikty go nie dotyczą.
Marina podpisała umowę spłaty. Sprzedała samochód, zrezygnowała z udziałów w firmie i oddała mi każdy przelew, który dało się udokumentować. Nie zrobiła tego z miłości. Zrobiła to, bo po raz pierwszy nie miała już żadnej pieczęci, tytułu ani rodzinnej historii, za którą mogłaby się schować.
Nie wróciłyśmy do dawnej bliskości.
Nie chciałam jej.
Kilka dni przed przekazaniem domu znalazłam na biurku starą brązową teczkę. Na grzbiecie nadal widniała data 14 października 2019 roku. W środku były dwa dokumenty: akt babci i pokwitowania czynszu.
Mama weszła do pokoju.
— Co z nimi zrobisz?
— Akt zachowam.
— A pokwitowania?
Spojrzałam na plik kartek, dzięki którym przez dwa lata udowadniałam, że nie jestem ciężarem.
— Wyślę je Marinie.
— Po co?
— Żeby pamiętała, że każda kwota miała moje imię.
Tego samego wieczoru Marina przyszła do mieszkania na dole. Nie weszła bez pukania. Stała na korytarzu z papierową torbą, a w jej dłoni znajdowała się bransoletka, którą nosiła podczas tamtej kolacji.
— To było babci — powiedziała.
— Wiem.
— Chciałam ci ją oddać.
— Dlaczego?
Marina położyła bransoletkę na stole.
— Bo sprzedałam wszystko, co dostałam od niej. Zostało tylko to.
Nie wyciągnęłam ręki.
— Zachowaj ją.
— Nie zasługuję.
— To nie jest kwestia zasługi. Babcia dała ją tobie. Nie będę odbierać ci rzeczy tylko dlatego, że ty próbowałaś odebrać mi dom.
Marina długo patrzyła na bransoletkę.
— Czy możesz mi kiedyś wybaczyć?
Pytanie nie było piękne. Nie zabrzmiało jak w filmie. Było zmęczone i prawdziwe.
— Nie wiem — odpowiedziałam. — Ale wiem, że nie muszę już za ciebie decydować.
Skinęła głową.
Przy przekazaniu domu pani Wysocka położyła przede mną ostatni dokument. Było to potwierdzenie sprzedaży i podziału pieniędzy. Na końcu widniały dwa nazwiska: moje i Mariny.
Podpisałam pierwsza.
Marina wzięła pióro, ale przez dłuższą chwilę nie dotykała nim papieru.
— Ołeno — powiedziała. — Czy ty naprawdę wiedziałaś przy kolacji, że wszystko się skończy?
— Nie. Wiedziałam tylko, że nie pozwolę ci ustalać ceny mojego strachu.
Podpisała dokument.
Pióro zostawiło cienką, ciemną linię na papierze.
A kiedy pani Wysocka schowała akt do teczki, Marina po raz pierwszy nie patrzyła na dom jak na trofeum.
Patrzyła na podpis, który nie należał już do niej.
Przegapiłeś początek?
